Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
24-04-2018, 14:08:08
Startpagina Help Zoek Inloggen Registreren
Nieuws: Moppetrommel is vernieuwd http://www.allesoverscheveningen.nl/moppen

+  Vraag en antwoord & Wie wat waar
|-+  Vraag en antwoord
| |-+  Vraag en antwoord
| | |-+  Herinneringen deel 3
« vorige volgende »
Pagina's: 1 ... 25 26 27 28 [29] 30 31 32 33 ... 46 Omlaag Print
Auteur Topic: Herinneringen deel 3  (gelezen 70381 keer)
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #420 Gepost op: 12-12-2017, 09:26:52 »

Stoom trawler Barnett.

Ik groeide op in Grimsby, in de periode tussen 1930 en 1940, en ik voelde mijzelf iedere minuut een deel  van de enorme onderneming, wat gebaseerd was op de vissersvloot.
Als kleine jongen, werd ik vaak meegenomen voor een wandeling naar het strand van Cleethorpes en een van de leuke dingen was, om over de uitgestrektheid van het Humber monding te kijken naar  de vuurtoren van Spurn Point en naar de trawler te kijken, die hun weg ploegden naar de Doggersbank, IJsland. Noorwegen en de Artische wateren of te zien terug keren, vol met vis, van deze verre wateren en nog op hoogwater moesten wachten, zodat zij het visdok konden binnen lopen.
Sommige van de trawlers, leerde ik, voeren verder de rivier op, naar Hull.
Dat waren de "verdomde  Yorkies ", onze rivalen..
En er was natuurlijk een grote groep andere schepen van opmerkelijke verschillende bouw , die naar of van het Royal dok afkwamen of van Immingham of andere  havens,  verder de rivier op..
Maar voor mij waren de vis trawlers veruit het mooiste en zover ik mij kan herinneren, wilde ik met een van dit soort schepen, naar vreemde wateren varen.
Dit gevoel om er bij te horen en de wens dit soort leven te ondergaan op een trawler, werd nog eens aangescherpt door het feit dat verschillende van mijn grote familie, te maken hadden met de verre visserij.
Mijn twee grootvaders en vier ooms van mij waren, of waren visserman geweest. Mijn vaders oudste broer, Aaron, had zijn leven verloren in 1917, in de Middellandse zee, in dienst van de Koninklijke Marine .
Een andere oom, Charles, werd overboord geslagen en verdronk, tijdens een storm..
Op de walkant  van de visserij bedrijfstak, waren mijn vader en ooms, Ernest en George, scheep timmerlui en meubel makers, die in feite schepen bouwden.
En dan was er nog een grote groep neven, achterneven en achter ooms, die met  vis en de zee, , bijna hun gehele leven, te maken hebben gehad
Mijn  interesse werd  opgeladen tot koorts hoogte, tijdens familie gesprekken op Zaterdag avond in ons huis aan de Robertstraat 267..
Deze regelmatige bijeenkomsten lokten verhalen van persoonlijke ervaringen uit over de vissersvloot  en verhitte gesprekken, over hoe vreselijk zij de verantwoordelijkheid zouden  hebben toegekend, met betrekking van bekende verliezen op zee of discussies over rivaliteit. met betrekking op de plaatselijke helden, die betrokken waren met  gelijkwaardige beroemde reddingen.
Zoals het vergaan van de trawler Golden Deep , met al haar opvarenden in November 1932 , wat genoeg discussie uitlokte, wat duurde tot ik oud genoeg was om te begrijpen, wat er werd gezegd..
Hetzelfde  was precies zo met de discussie over de dappere redding van de bemanning van de trawler Howe in de vorige maand November.
Dat had betrekking op een gevaarlijke wandeling over de rotsachtige wildernis van het  Beren Eiland en de wanhopige strijd om de gestrande trawlerlui van het schip af te krijgen met een reddingslijn, toen de golven over het schip heen braken..
Dus ik was doordrongen, bijna van mijn geboorte af, met een ontwaren van afstand, en speciaal over de zeeŽn en meer vooral in de richting van de Arctische breedte graden..
Een belangrijk onderdeel van mijn opvoeding echter, veroorzaakte mijn ouders veel moeite.
Het bleek dat ik bijna niet kon lezen of schrijven..
Veel later in mijn leven, toen ik mijn eigen kinderen observeerden voor zij tieners werden, begreep ik dat het een vorm van dyslexie  was, ofschoon dit bijzondere handicap, en zelfs het woord , op dat moment onbekend was.
Hierdoor werd ik de beruchte sukkel van mijn lagere school klas..
De bespotting, die ik te verduren had, wekte een zekere graad van strijdlust in mij op en mijn glanzende rode haar verzekerde altijd mijn onmiddellijke identificatie in de knokpartij .wat vaak daarop volgde.
Bijgevolg ook dat ik niet slaagde in 1942 voor mij 11+ examen ( dit succes was nodig om te worden toegelaten voor het gymnasium, in de periode 1940  tot 1950 ) wat geen echte verrassing was en het er op leek, dat ik beperkt was, zodat ik voor langere tijd  kabeljauw zou moeten strippen aan boord van een trawler.
Tenminste als ik wilde, om  mijn kinderlijke fantasieŽn te behouden.
Echter  dit werd  beŽindigd door de krachtige tussenkomst van Dhr. Stan Turner, een veteraan van de Humberstone Foundation School en de vader van mijn beste vriend, Colin. wat bleek , dat hij vergelijkbaar, ten gronde was gericht.
Een succes vol  ( ik dacht nauwelijks ) speciaal  examen te hebben afgelegd , samen met Colin  en achttien andere jongens, die ook op school niet mee konden komen, hadden wij te maken  met de strenge voorschriften van de Clee Grammatica School. de populaire naam voor de school in haar nieuwe onderkomen  in het dorp Old Clee.
Dhr. Matthew Humberstone was de assistent secretaris geweest van Samuel Pepys, die de school had gesticht onder Anne's wijze  regels, in een dorp op een mijl afstand van de zee .
En wij, als de zonen van de school, werden getraind door het hoofd van de school, Kolonel S.F.Thomas en zijn mede leraren, om het Britse Empire, in goede banen te leiden.
Zij konden weinig doen, of wij wisten het.
Ik kwam op de Clee Grammar school  op de 15e September 1942 en gelijk met Colin Turner en de achttien andere stommeriken, werd een speciale klas ( Opleiding Een ), in het leven geroepen  voor ( Laatbloeiers ) sinds zelfs Matthew Humberstone of Kolonel Thomas ( meer zeker de laatste )  de waarheid hadden ontdekt, dat allen die het examen 11+  niet haalden, niet geschikt waren, om voor altijd super debielen te blijven.
Terugkijkend, veronderstel ik, dat mijn eerdere problemen inderdaad iets te maken hebben gehad met dyslexie, ofschoon ik, wat later  bleek , te ontgroeien binnen een paar dagen dat ik  de Opleiding Een volgde.
Naast academisch onderwijs, speelden wij cricket en voetbal en regelmatig werden wij verslagen door de leren box handschoenen, tijdens een wedstrijd onder het toeziend oog van het hoofd van de school., de Vogelbek, de Baas of de Kolonel, zoals hij ook wel werd genoemd of alleen maar door Stan, afhankelijk van onze stemming en de afstand tussen  ons en hem..
Maar het toeziende oog was op ons gericht, door de praktiserende leden van de heren  van de kunst van zelf verdediging,  alleen gedurende vastgestelde beurten, wanneer ouders of leden van de school Raad van Commissarissen en natuurlijk als de dominee van de Old Clee kerk, uitgenodigd waren door en wanneer Kolonel Thomas dienst deed als de opper scheidsrechter, dat is, van uit zijn  commanderend gezichtspunt, buiten de boks ring en niet als een daadwerkelijke scheidsrechter , in de ring aanwezig was.
In de voorgaande beurten en trainingen, waren wij onder toezicht van dhr. Bettison, leraar Scheikunde, dhr. Wilson en de gymnastiek leraar.
Het belangrijkste doel scheen te zijn, om te leren, een pak slaag te ondergaan met opgeheven hoofd en terug te komen voor een volgend pak slaag.
Om met elan te verliezen, scheen belangrijker te zijn als te winnen, ofschoon het belangrijk was, om in een competitie te winnen en het gewoonlijk minder pijn deed.
Ik ontwikkelde zoveel elan in de ring ( geen stijl en onbekwaamheid om mijn eer op te houden ) dat ik veronderstelde, dat het een reden was, toen ik de Glee Grammar school ging verlaten als vertrekkend school aanvoerder, dat Kolonel  Thomas mij veroorloofde, de ongebruikelijke  ( voor hem )  hoog geprezen ( met aanhaling tekens. )titel ..... van sportman van de wereld in algemene zin., ...te gebruiken,. een aanhaling, wat nog steeds in mijn oren klinkt.
Of is het een aandenken aan de leren handschoenen, de boks ring en mijn tuitende oren en mijn gebroken  mond en neus.
Kolonel Thomas had mijn finale in het zwaar gewicht tegen Ron Thomson, die twee jaar ouder was dan ik, beŽindigd in de derde ronde van de wedstrijd, toen ik drie maal tegen de vloer was geslagen, .... en geheel verdwaasd en bloedend na de wedstrijd, in de verkleed kamer kwam.
Ron kwam mij opzoeken in de kleedkamer en verontschuldigde zich, dat hij mij niet knock-out had geslagen in de eerste ronde, maar ik wilde zelf door blijven gaan.
Ron was een heer. !!.
Vandaag aan de dag zou de wijsheid van Kolonel Thomas in de aanpak van de opvoeding van een jonge man, een discussie punt kunnen zijn, ofschoon wij zeker leerden dat wij verantwoordelijk waren voor onze eigen daden en wanneer wij betrapt werden op misdragingen, de straffen onder ogen moesten zien.
Ik heb altijd Kolonel Thomas en zijn methoden en de oude school bewonderd en verdedigd .
Ik heb ook geleerd hoe ik een pak slaag te boven moest komen en moest leren, dat het een persoonlijke behandeling was , wat zeer nuttig kon zijn..
Dit bewees  zich zeker, dat het van hut was,  toen ik aan boord van de trawler Barnett was en ik  overgeleverd was aan de behandeling door "de mannen van de noordelijke trawlers".
Om de eerste grote reis in mijn leven te kunnen waarderen, is het nodig,  dat ik iets meer te weten kwam, over Grimsby in de oorlogsjaren van 1939 tot 1945 en de jaren daarop volgend.

Wordt vervolgd

Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #421 Gepost op: 13-12-2017, 12:18:46 »

Stoom trawler Branett        deel 2

Mijn eerste aardrijkskunde lessen op de Clee Grammar school deed mij realiseren, dat ik opgegroeid was in de grootste visserij haven van de wereld ( op dat moment )
In 1947 werd het door de verdomde Yorkies ( Kingston upon Hull ) in hoeveelheid over genomen, maar  wij hielden daar voor in de plaats, vast aan de trots voor kwaliteit, wat betekende meer ponden sterling
En wij werden groot gebracht naar het " zwoegen van de Bijbelse woorden. "., zoals vertaald werd in Psalm 107 vers

Zij, die de zee bevaren
met schepen  rijk bevracht
zien op de grote baren
Gods wijsheid, gunst en macht.

en gebruikelijk zongen wij op de Zondagsschool en ook vaak tijdens het ochtend gebed in de Grote Hal, het bekende gezang       voor hen die zijn in nood op zee!

Wereld Oorlog No.2  gaf wel driemaal zoveel zorgen als de zee zelf.
De Duitse Luftwaffe, de U- boten en de mijnen velden, waren daar de oorzaak van.
Ik kan mij nog goed de vele voorvallen herinneren , dat al de vlaggen in de stad half stok werden gehesen, als de sirenes en de mist hoorns hun geluid lieten horen over de Humber monding, dat een van onze trawlers weer niet zou terug keren van haar reis.
Alle beschikbare trawlers gingen naar Duinkerken om onze troepen terug te brengen naar Engeland,  van Frankrijk.
En de stad en de dokken, waren een belangrijke bron voor voedsel voor het gevechtsklare Engeland, maar was ook een doel voor Duitse luchtaanvallen.
De beÔnvloeding van de verschillende  zware lucht aanvallen,  zijn levendig in mijn geest gegrift en fysieke invloeden, die nog steeds klaarblijkelijk de gedaante van de stad  vertegenwoordigt ....de resten van het huis aan de Peppercorn Walk, boven Doughty Road, waar ik geboren werd, werden geheel weggevaagd en deze plaats is nu een parkeer plaats geworden.
Nu lachen wij er allemaal om toen wij hoorden, dat "Lord Haw Haw "met veel plezier verkondigde via de Duitse Radio, dat Grimsby en zijn visserij havens totaal verwoest waren, toen in feite, de meeste bommen, directe en mooie inslagen hadden gemaakt op houten  pontons die zwak verlicht waren, die arglistig drijvend in de rivier de Humber lagen en een  vals doelwit fungeerde..
Maar het was niet altijd zo en ik kon mij nog herinneren de geweldige  rode nacht lucht, toen de dokken veel brandbommen te verwerken kregen en waar veel blokken van lager geklasseerde woningen  rond het Riby plein en bij de dok ingangen, werden vernietigd.
De oorlog werd uiteindelijk  bevochten tot een succesvolle, als zowel een zeer kostbare conclusie en de visserij industrie  vocht zich terug om terug te komen tot de normale vredestijd standplaats, zo snel als mogelijk was..
De late jaren rond 1940 en de eerste jaren rond 1950   bleek een succesvolle periode te zijn, voor zowel de visserij bedrijfstak, als voor de plaatsen Grimsby en Cleethorpes.
Nieuwe en grotere trawler waren er nodig en moderne  schepen met diesel motoren  of oliestokers ter vervanging van de kolen stokers en ondanks in het oog springende  tekens van over bevissing in de Noordzee, de meer  krachtige en snellere trawler gedwongen werden om verder weg te gaan vissen en langer op de visgronden te blijven, ver in de noordelijke en noord oostelijke  Barentszee, langs de Siberische kust bij Kaap Kanin, op en oostelijke lengte van 45 graden en af en toe ook  naar de Groenlandse en Newfoundlandse wateren.
Rond 1950 werd de koeltechniek ingevoerd.
Dat verminderde de druk op de schippers, die, met de vis gekoeld door ijs ( de oude methode om de vis koel te houden ), zodat zij na de laatste haal niet te  veel dagen zuidwaarts moesten stomen en wat zeker in de warme zomer maanden van toepassing was.
Mijn directe verhouding met schipper Shad van de trawler Barnett begon aan het begin van deze grote opbloei in de visserij.
Dit was kort na de virtuele sluiting of inperking van veel van de eerste klas visgronden, die tijdens de oorlog op zijn minst een deel hadden vergemakkelijkt, als tijdelijke herstelling van de visgronden.
Desondanks, in de terugblik op de jaren rond 1930, was er al een aankondiging van een catastrofe voor Grimsby geweest ( en ook voor veel andere visserij havens ).
Gedurende de periode , direct na de oorlog, werd Noorwegen betwist over de traditionele drie mijl limiet voor afbakening van de territoriale wateren, door de invoering van landtong  naar landtong afbakening.
Deze invoering sloot veel wijde fjorden af en speciaal het grote gebied van de Vestfjord ten noorden van de lijn die liep van de zuidelijke punt van de Lofoten eilanden tot de vaste wal in de buurt van de plaats Bodo.
Toen dit IJsland  aanleiding gaf om over soort gelijke lijnen  te denken ( overweeg de gebieden van Faxafloi en Breidafjordur in het westen van IJsland en de belangrijkheid, in termen voor de  visserij ), werd de situatie potentieel dreigend.
De oorlog verzekerde dat deze ingreep werd uitgesteld, ofschoon dit een tijdelijke opschorting bleek te zijn en de late jaren  rond 1940 liet  een heropening zien van wat een belangrijk internationaal  dispuut zou worden.. Zo ver als mijn gedachten zich kunnen herinneren en echter ook  niemand in die tijd van mijn eerste reis op de trawler Barnett, die  gedroomd zou hebben van de instelling van een 50 mijl limiet  rond IJsland en de aanvaarding er van door de Britse regering.
Ik merkte wel dat de temperamenten  begonnen te tintelen, ofschoon het jacht instinct altijd een onderdeel is geweest van het leven van een diepzee visser.
Nieuws over Britse trawlers die aangehouden waren door Sovjet oorlogsschepen en opgebracht werden naar Moermansk en Archangel, vormden  regelmatig de koppen van de Grimsby Evening Telegraph..
Er waren ook overtredingen in Noorse en IJslandse wateren.
Ongeacht van de formele aspecten van deze afbraken van goede manieren, was het een regelmatig onthaald over verhalen van een soort helden story's, die beschreef, hoe mijn  "schippers helden "de visserij bescherming vaartuigen te snel af waren.
Ik herinner mij de triomf verhalen, zoals die van een succesvolle nacht visserij, binnen de Noorse fjorden en hoe de uitgeslapen schipper, bij het zien van de rookpluim van het visserij bescherming vaartuig ( de politie kruiser ), die vanuit Tromso gestuurd werd om hem te onderscheppen, hij nog tijd genoeg had om de trawl te halen en zich uit de voeten kon maken naar open water en hierbij ook niet vergeten mag worden,, dat de trawler een mijl meer snelheid kon ontwikkelen dan het Noorse politie vaartuig.

De schipper, Shad Phillipson

Ik had ook verhalen gehoord en  tegen gekomen, over veel schippers die in hun tijd,  lokale helden werden, zoals ( Urricane Utch ) Hurricane Hutch * de letter H werd veelal vergeten ,     
Ambone Alf, Nig Roger en schipper Shad zelf natuurlijk en zijn favoriete en hooglijk omstreden  stuurman , Bunny Newton ( het Beast ), die later schipper werd op de trawler Sletness,
Er was veel plezier tussen deze karakters en vrolijk gelach over de  `mannen van de noordelijke trawl ` die gekenmerkt werden, dat zij dagen  aan een aan het dek  gekluisterd waren,  voor de mast, om kabeljauw te strippen, terwijl golven buiswater over het dek spoelden en de temperatuur  tot 30 graden** *onder nul zakte.
Gedurende de oorlog was Shad **( Arthur ) Phillipson een officier bij de Marine..
Toen ik hem leerde kennen was hij een zwaar gebouwde man van 114 kg..
Ik had hem alleen maar in uniform gezien en zag met ontzag zijn gouden galon..behalve een paar maanden, voorafgaande  aan mijn vertrek, toen hij mij had ingelicht dat ik een "fijne knul "was en ik met hem mee mocht naar zee..
En zo was het ook mijn beurt.
Ik had veel aanmoedigingen  van mijn familie gehad en vooral van mijn vader, maar mijn enthousiasme had alleen maar de uitnodiging van Shad nodig..
Om naar zee te gaan, daar voor, zelfs als een  hulp en als een Clee Grammar school  "schoonheid "in de zomer vakantie periode ( de zee zat in mijn bloed ) zou, volgens mevrouw Phillipson. "een man van mij maken " en het deed het bijna, maar niet op de manier die ik veronderstelde dat zij dacht.!
Er werd besloten dat de komende lente  van het jaar 1947 de beste tijd zou wezen om een reis  te gaan maken  op de stoomtrawler Barnett.
Ik was er klaar voor om met het schip te vertrekken naar  Spitsbergen en de Barentszee via de Noorse fjorden en misschien de Moermans kust en het Rode Gevaar,wat af hing van de eb en de vloed van de visserij in dat seizoen, of zelfs de Noordpool.
Op dat moment echter, zou Shad goed op mij letten met een ander  oog dan dat van Kolonel Thomas.. Ik mocht in de schippers hut slapen en ik werd ingeschreven als "reserve man"voor de aanzienlijke somma van een shilling per week, voor een periode van vier weken..
Het salaris was voor verzekering doeleinden, met andere woorden ... ik was nu een officieel lid van de bemanning, voor het geval dat ik overboord zou spoelen, of beklemd raakte  in de bolders of zoals de stuurman later mij onderbrak, bij de gelegenheid dat ik hem influisterde, om mij overboord te gooien..


*  De letter H werd hier ook vaak niet uitgesproken. zoals ook op Scheveningen in het dialect de  gewoonte was...... et ontje in et okje uilde eel ard.

** Shad was een afkorting  van Shadow ( schaduw )  omdat hij op jonge leeftijd erg mager was, toen hij een jonge eerste stuurman was.
Bijnamen vergelijkbaar als bij ons.  Bulhond, Donder Ai, de Goudzak , Goude Chiel. Kees de Bok. enz.

*** Waarschijnlijk graden Fahrenheit



wordt vervolgd.

Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #422 Gepost op: 14-12-2017, 08:50:29 »

s.t. Barnett deel 3

De reis zou een geografische experiment zijn van groot belang voor mijn aardrijkskunde.
Meester Parr, onze unieke aardrijkskunde leraar nam er de tijd voor om een speciale voorbereiding voor mij te maken en gaf mij enkele privŽ lessen over de arctische bomen grens, de toendra's, de fjorden, gletsjer erosie, het pak ijs en ik moest leren over het boek  " het Verre Noorden" van de pool onderzoeker Nansen en over de laatste vliegtocht van pool onderzoeker Amundsen, in de buurt van Svalbard. ( Spitsbergen )

Maar er bleef een moeilijkheid........... dat van mijn uitleg over mijn grote liefde van mijn tiener jaren, Marjorie, dat zij haar tennis partner zou moeten missen voor een periode van ongeveer een maand.
Zou zij mij trouw blijven en op mij wachten. ?
Zij was wel een jaar ouder dan ik en een beetje ongeduldig met betrekking tot levenservaringen., maar zij was  de  passie van mijn tiener leven.
Niettegenstaande was deze moeilijkheid  te overkomen en ik was er klaar voor om mij voor mijn verplichtingen te gaan melden  aan de Noord kade van de visserij haven om 01.30 n.m. op een zaterdag., op de laatste dag van de maand Juli.
Dat was het tijdstip van het hoogwater.
Shad scheen echter  een fout te hebben gemaakt.
Begrijpelijkerwijs had hij niet op Vrijdag willen vertrekken *, zolang hij dit mogelijk kon vermijden, maar op deze zaterdag was ook vastgesteld voor de `vriendschappelijke `voetbal wedstrijd van het seizoen en in die tijd speelde de voetbal club de Mariners ( Grimsby Town Assosiated Football team ) in de Eerste Divisie, met Ginger Hall als hun aanvoerder..
Meer de de helft van de bemanning van de Barnett ging naar de wedstrijd kijken, in plaat van zich aan boord te melden en naar zee te vertrekken op het tijdstip van hoog water..
Het vertrek werd uitgesteld tot het volgende tij en een lieflijke ontmoeting met Marjorie volgde..
En je weet hoe de getijden zijn. De volgende mogelijkheid om te vertrekken was erg vroeg op de volgende Zondag morgen !
Mijn vader had mij naar de visserij haven gebracht op de betreffende Zaterdag middags vertrek tijd, en in feite huurde hij een taxi, wat ongebruikelijk was in ons gezin..
Om voor deze tweede keer om aan boord te komen, had schipper Shad zijn taxi naar ons adres in de Robertsstraat 267 gestuurd, wat voor mijn vader een taxi rit uitspaarde naar de visserij haven,.in het midden van de nacht.
Mijn vader gaf mij nog zijn laatste woorden van advies en mijn moeder waarschuwde mij dat ik niet nat mocht worden en dat ik mij netjes moest gedragen.
En zo werd ik door de duisternis en de verlaten straten naar het Riby Plein vervoerd en naar de ingang van de haven..
Jim, de marconist zat bij mij in de taxi.  Hij was met Dot getrouwd, de dochter  van de schipper.
Hij had haar leren kennen tijdens de oorlog, toen zij samen hun dienstplicht vervulden bij de R.A.F..

De visserij haven, spookachtig verlicht onder de boog lampen, glimmende uitrusting stukken van de verre visserij trawlers, kranen, stapels  voorraden en gereedschap lagen wijd en zijd verspreid en het kwam als een vreemde wereld op mij over..
De Barnett lag laag in de diepte langs de Noord kade en de sluis deuren waren nog steeds stevig gesloten, in afwachting van het tijdstip van hoogwater, daar de trawlers alleen de haven konden binnen lopen en uitvaren ,gedurende twee uur voor en na hoogwater, omdat de monding van de Humber rivier bij de haven ingang,  erg ondiep was..
Daar zij nog laag langs de kade lag, lag de trawler Barnett nog half in de duisternis verborgen.
De wachtman nam zijn pet af voor de schipper.
Maar er was  voldoend activiteit gaande in de diepte langs de kade , aan boord van de trawler , daar de hoofd machinist en de tweede machinist al bezig waren om de ketel op druk te krijgen, met de hulp van een stoker.
Ja, ......het schip was nog een oude vuile kolen stoker.

Toen ik aan boord klauterde, achter Jim aan, naar het dek, draaide Jim zich rustig naar mij om en zei... Blijf de schipper uit de weg. Hij is in staat om uit elkaar te barsten, door dit vertraagde vertrek.
En om de zaak nog moeilijker te maken, hadden de Mariners ook nog eens de wedstrijd verloren van de  verdomde Yorkies, zodat wij een dronken en opstandige  bemanning aan boord zouden krijgen.
De schipper, mijn "officier en heer "  was nu totaal veranderd.
Heen en weer lopend op de brug in een dikke trui, onder de koele sterren, was zijn taal iets, wat ik, als een 15 jarige leerling van een Grammatica School , nog nooit eerder had gehoord..

De Bemanning,
Met inbegrip van de stuurman , het Beest    Geef Acht.

Hier komt de eerste . ... De grootste bastaard,  Ben je er klaar voor Buny ?
Burny of ook wel Bernhard Newton, ( beter bekend als.... het Beest of als,,,, het Zee Beest, en hij was werkelijk een konijn, hij dook ineens plotseling op uit het half donkere achtergrond.
De 23 jarige kolos was onze stuurman, de scheep tiran en nog een verre neef van mij , die ik nog nooit eerder  had ontmoet, tot op dit moment..

De eerste van een serie taxi's waren tot stilstand gekomen op de Noord kade,  boven de ligplaats van de Barnett., die nu met haar brug boven de kade uitstak, waaruit wij alles goed konden overzien.
De stuurman haastte zich over het voordek en vloog de ladder op naar de kade , om de taxi chauffeur assistentie te verlenen, die de achter deur van zijn taxi al had geopend.
Tot mijn grote schrik en vermaak ( ik had nog nooit  zoveel dronken mensen bij elkaar gezien )   dreigden verschillende van de bemanningsleden uit de taxi op de kade te tuimelen, zoals een  vracht  kolen van een groente man zijn gekapseisde groente kar , naar beneden kon vallen...
Ik realiseerde mij pas later dat het veel mooiere vergelijking was geweest, als ik ze vergeleken had met een massa vis, wat uit de kuil, in de last stort.

De chauffeur van de taxi en de stuurman  pakten twee armen of benen vast van de dronken bemanningsleden  en brachten ze langzaam en voorzichtig een voor een naar het dek van de trawler, 10 voet beneden hen en waarna hun plunje zakken volgden..
Charlie, de Derde hand ( officiŽle functie 2e stuurman )   stond standby aan dek met wat emmers om over de onhandelbare massa  menselijkheid te storten en hen nog wat te treiteren.
Binnen een uur  was de gehele bemanning gearriveerd . Een totaal van 21 manschappen, wat gevolgd  zou worden met drie extra dek werkers, die in  Tromso in Noord Noorwegen aan boord zouden worden genomen.
Verdomd uitvaagsel volgens de schipper, maar goedkoper als eigen bemanning.
De marconist hield mij van alles op de hoogte.
Het dek was nu vol met visserlui, sommige nutteloos, half dronken,schreeuwend, een massa wankelende mannen en plunje zakken.
Gelukkig waren er verschillenden mannen, die normaal waren en geheel nuchter waren, zo te zien, Gelukkig, want  wij hadden wat hulp nodig om te helpen bij het vertrek van de trawler.
Extra flessen met sterke drank werden uit de plunje zakken gehaald  door de stuurman en de derde hand en werden aan de chauffeurs van de taxi's gegeven, wat een verkapte vorm was, om een fooi te  geven.
Trawler schippers  stonden niet toe dat er drank aan boord werd gebracht, behalve dan de officiŽle rum voorraad en andere spullen in de bonded stores. ( wat een algemene regel was, ofschoon het  wat varieerde bij verschillende schippers )

De Derde Hand, de Marconist en de Kok en verschillende andere bemanningsleden, hadden geen last van het effect, dat de Mariners  de voetval wedstrijd hadden verloren.
Dolf, de kok , had zijn zoon Harry meegebracht, vijftien jaar oud en dus dicht bij mijn leeftijd, voor zijn eerste reis als koksmaat.. Zij verdwenen vlug in de kombuis en lieten  de capabele  bemanningsleden achter, om de Barnett het dok uit te brengen..
Maar hoe moesten  wij het dok  verlaten, op weg naar zee ?
Op dit tijdstip waren de sluisdeuren reeds geopend en de Barnett was mee omhoog gestegen, met het binnen stromende water vanuit de Humber het dok in. en lag nu hoog langs de kade.
De schipper was er bezorgd over dat sommige  van de bemanningsleden die niet geheel bezopen waren, letterlijk een poging zouden wagen om van het schip af te springen..
Zodat hij de hoofdmachinist orders gaf om de machine in z'n achteruit stand te zetten en bracht de trawler naar het verste uiteinde van het dok, zodat er zoveel water als mogelijk was,  tussen de boeg van het schip en de sluis, zodat hij met de grootst mogelijke snelheid door de sluis kon varen..


Wordt vervolgd
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #423 Gepost op: 14-12-2017, 08:52:36 »

Aan de zijkanten van het dok was het een zee van masten, boog verlichting, gemeerde trawlers , drie op elkaars zij , waarvan de meeste zich ook klaar maakten om te vertrekken..
Toen wij achteruit waren gevaren tot het uiterste punt in de haven, schreeuwde de schipper door de spreekbuis naar de machinist..." Vol vooruit " en  "recht zo die gaat ".
Hij nam zelf het stuurwiel en wij schoten voorwaarts, dwars door het dok, wat een aanzienlijke stilte op riep.
Hij stuurde de trawler met volle kracht door de sluis , met weinig speling aan de beide zijden van het schip, zodanig dat het onmogelijk werd gemaakt voor iedere dronken zeeman, om van de trawler af te springen..
Ondanks al deze voorzieningen, stond er ťťn van de creaturen op  en strompelde naar de railing en voor de stuurman en de derde hand hem konden grijpen, sprong hij van de trawler af.
Hij kwam tegen de zijkant van de sluismuur aan, kon zich nergens aan vast grijpen en stortte  terug in het inktzwarte  olieachtige water,
Het laatste wat er van hem werd gezien, was door een 15 jarige, dat hij met een lange stok met haak uit het water werd gevist, toen wij voorwaarts stoomden in het hoofdkanaal van de Humber.
Wel Jack, schreeuwde de schipper, wij zijn er maar een van die  rotzakken kwijt geraakt en wij kunnen voor hem een andere Noorse hulpkracht in Parijs aan boord nemen.
Hoe kunnen wij in Parijs komen schipper,, schreeuwde ik met verbijstering..
Ha,Ha, jij moet nog veel leren  knul.
Parijs is bij ons het Parijs van het Noorden, dat is Tromso, Je zult het zelf zien.. Maar het is nu tijd om te gaan slapen, zo, duik in de schipper zijn bed.
Wij hebben nog genoeg tijd om te praten en om een een man van je te maken, voor deze reis voorbij is.
En zo verzonk ik in de sluimering van verwondering en uitputting, me nauwelijks bewust van de langzame slingering van de trawler en de eindeloze trilling van haar machine , toen wij naar  Spurn Point vuurtoren stoomde en vervolgens naar de open zee.

*  Bijgeloof

Wordt vervolgd.
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #424 Gepost op: 15-12-2017, 08:34:13 »

s.t. Barnett deel  no.4

Maar voorlopig ging in Noordwaarts,  zeer ver Noordwaarts, misschien wel verder als de 78 ste Breedte graad en ver naar het Oosten en in zulke hoge breedtes, konden wij weleens uit komen op de ooster lengte van de steden Cairo, Baghdad  of misschien wel Samarkand..
Mijn school atlas, een geschenk van oom "dubbel dekker " of Frank, die bus chauffeur was, lag onder mijn hoofdkussen., ofschoon de helft van het woordenboek in mijn hersens waren gegrift...
De Lofoten, de Noordkaap, Spitzbergen, Frans Jozef Land , Samarkand, Lhasa, Alma Ata, Mount Everest, Hindu Kush, tezamen met de namen van mijn helden , Nansen, Scott, Amundsen, Grenfell, Mallory, Sven Hedin en Younghusband.
En ik ging noordwaarts om op kabeljauw te gaan vissen.
Zouden wij het pakijs zien ? of ijsbergen ? of de gledgers van Svalbard, of de kust van Mourmansk ?.
En zo ging mijn eerste nacht op zee voorbij,  in een diepe slaap.
Ik ontwaakte de volgende morgen bij een vlakke zee,  met Flamborough Head onduidelijk  en ver weg  aan bakboord.
Schipper Shad beschreef het weer als "blak geil ".Katoen wollen wolken weerkaatsten in  de zwakke rimpelige spiegel van de Noordzee, en ons uitzicht  scheen zich uit te spreiden tot aan het einde van de wereld en wij hadden al meerdere keren een aantal dolfijnen gezien,
Toen mijn gedachten bezig waren  met de schoonheid rondom ons, werd ik nors terug gebracht in de realiteit, toen mij verteld werd, dat ik zo te laat voor het ontbijt zo komen..
En zo spoedde ik me naar het achterschip  over een stevig dek alsof ik thuis  liep te wandelen in een straat in Grimsby.
De messroom vertegenwoordigde de pretentie  om half officiers en half bemanning ruimte te zijn.
Hier werd ik formeel aan mijn mede scheepsmaten voorgesteld,  te minste aan de maten, die de vorige middag en avond niet te veel hadden gedronken.
Het Beest pakte mijn hand, waarbij hij bijna mijn botten brak en grijnsde.
Jim, de marconist jogde de trap af en zei nogmaals een vrolijk  `hallo `, daarna kwam  Charlie, de derde hand, de hoofdmachinist en een groep  dekwerkers,, de mensen, die de kabeljauw moest strippen en verwerken,  binnen, t.w. Snowy, Ernie, Tom en Jim.
Wij werden allemaal begroet, op veel manieren en het belangrijkste bemanningslid, na de schipper en de stuurman, Dolf de kok. een levendige en directe vrolijke man, zei tegen mij, dat hij blij was , mij aan boord te zien, wat Harry kon helpen om geen kattenkwaad uit te voeren,  wat zijn zoon was, die nu koksmaat was.
Harry was even oud als ik. en ik kon zien dat hij erg bang was, over hetgeen er voor hem nog stond te gebeuren.
Als de jongsten aan boord  werden wij constant in de maling genomen, soms wat licht hartig, ander keren wat wreed en vaak  erg pijnlijk. Vooral Harry had het zwaar te voortduren..
Hij was al wat zeeziek en kon zijn ontbijt niet binnen houden, ondanks het gevoel van stabiliteit van het schip, alsof wij aan wal op een weg liepen.. En zo was er direct een uitbarsting van dollen van de stuurman en van de diverse dekknechten..
Ik had geluk, dat de wat vettige reuk van de kombuis mij niets deed voor mijn smaak en ik at vier eieren, tomaten, plakken ham,  gebakken aardappels en brood.
Maar omdat ik  nooit thee dronk, kreeg ik meteen veel commentaar te horen... zoals..... zijn wij niet goed genoeg voor een  `jonge hond `uit een grammatica school.
Dat ik een leerling was van een grammatica school, was wel bekend bij de bemanning en voor de eerste  dag voorbij was kon ik zien dat verschillenden van hen zich opmaakten om te kijken, hoeveel ik wel kon verdragen.. Het minste wat zij zweerden was. dat ik zou vloeken  als zij en rum zou drinken, voor wij de visgronden hadden bereikt..

De meeste van de bemanning van het voorschip.
De Noordzee, ondanks haar reputatie voor stormachtig, gedurende het vroege deel van dit eerste grote `heldendicht `van mijn leven, bleef rustig kalm.. Merkwaardig, Juist voor mij !.sedert een van mijn angsten was, wat heel natuurlijk was, hoe ik mij  zou houden bij zeeziekte,
De Barnett  slingerde licht in de zee die de verspreide wolken weerkaatsten.
Dat gevoel was net genoeg om mij af en toe, wat misselijk te maken. Echter, ik volgde gelukkig  het advies van de schipper op........ EET en BLIJF ETEN ........en dat zal waarschijnlijk jou van de zeeziekte afhelpen.
En ik bleef door eten, toen wij constant eindeloos doorploegde op een Noord bij Oostelijke koers, richting de Noorse westkust en de poolcirkel..
Gedurende deze zorgeloze dagen, waar de  dekmensen weinig te doen hadden, begon ik mijn eerste lessen  van een volwassen leven. te leren en speciaal als het gerelateerd is met mannen in een afzondering.positie..
Ten eerste. bruut, onbeschaafde mannen, die weinig te doen hadden, waren inderdaad wreed en in het bijzonder als zij een jonge wijsneus van een grammatica school  wilden minachten..
Dus werd ik voor hen een tijdverdrijf, een echt doel voor kwajongens streken en sommige er van waren vrij ruw...
De mildere grappen , ook toen ik naar  het achter visruim werd gestuurd, wat vol met ijs lag, waar ik vragen moest om ik daar lang mocht blijven staan ( maar dat was te overduidelijk )
Iedere morgen werd ik, met regelmatige tussen pozen, staande gehouden en werd mij verteld, dat ik er slecht uit zag, was het soms zeeziekte, zodat ik mijn  ontbijt  uit zou kotsen en zou wensen dat ik dood was, ...... maar de zee bleef vlak en kalm..
Om de bemanning te ontvluchten, hing ik over de boeg van het schip en keek naar beneden naar de dolfijnen die rakelings langs de boeg zwommen. En als ik te veel achter na werd gezeten, vluchtte ik naar het achterdek, waar ik mij ongezien achter de reddingsboten  kon verbergen en keek ik naar de  scheep log, die ver achter het schip, in het schroefwater rond draaide,
Hier, met een wolk van zeemeeuwen rond mijn hoofd, zat ik op een middag heerlijk rustig een deuntje te fluiten.
Toen ik daar zo heerlijk zat te peinzen, werd ik plotseling  ruw van achter in mijn nekvel gepakt en werd ik overboord gehouden.. Rond draaiend opdat punt , vond ik mij een paar inches verwijderd van het  Beest's  ongeschoren gezicht.
Hij zei mij  om naar beneden te kijken,  naar de zee onder mij en daarna, toen hij zijn arm uitstrekte
dat als hij mij nog eens zou horen fluiten,* hij mij in de zee zou laten vallen.
Ik werd weer aan dek gezet en flink door elkaar geschud, tot mijn goede voornemen om niet te gaan  huilen,  bijna ten gronde werd gericht. Hij zag zonder twijfel de pijn in mijn gezicht en on ceremonieel  liet hij mij op het dek vallen, waar ik enige tijd lag uit te hijgen....... en zijn laatste woorden waren ..... Zeg het niet tegen de schipper of je zult er spijt van krijgen.
Maar de Clee Grammatica school had mij geleerd om niet te klikken, ofschoon ik zeker nooit weer heb staan fluiten..
Midden op de middag, van de derde dag op zee,  konden wij een glimp  zien van Noorwegen..bij de plaats Traena op 66.30 graden noorder breedte. Spoedig zouden wij de poolcirkel kruisen en de Vestfjord binnen varen.
Voor een knul uit Lincolnshire was de omgeving van Treana iets fantastisch.
Een groot kartelig eiland, omgeven door duizenden rotsblokken en kliffen en ingekapseld door dreigende bewolking en zonder twijfel, zouden daar echt wel wat trollen ons op de kliffen van het eiland  op staan wachten.
Lincolshire had de reputatie, dat het Engeland's laagste en vlaktste gebied was, onder de zeespiegel en stond in groot contrast met dit plaatje met zijn  bergachtige pracht.

Maar het moment van de kruising van de poolcirkel kwam nader en de schipper riep mij  naar het stuurhuis, voor een ceremonie voor de man, die voor de eerste keer in zijn leven de poolcirkel zou passeren, wat gepaard zou gaan met een slok rum met de "officieren ".
In het stuurhuis hadden zich Schipper Phillipson, de Hoofd machinist, de Stuurman, de Marconist en de Derde hand, Dolph en zijn zoon Harry verzameld en Jack.
De  glaasjes voor de rum werden vlug uitgedeeld en de schipper vulde de glaasjes tot de rand.
Tot nu toe had ik het dagelijkse rum rantsoen geweigerd, ondanks de vele momenten, dat ik   belachelijk werd gemaakt en  de verschillende pogingen om mij toch te verleiden.
Alcohol werd zelden ( Kerstfeest ) bij ons thuis gezien en ik was vrij netjes opgevoed, gevuld met bewust zijn van" het kwade van de drank ".
En voor de aankomende ceremonie, was mijn enige ervaring van het drinken van alcohol, wat ik gezien had van de bemanningsleden, hoe zij de rantsoenen alcohol achter in hun keel opslokten, wanneer zij daar maar de kans toe kregen..
En zo stonden wij daar in het stuurhuis, iedereen met de gouden drank in ons kleine glaasje,( gelukkig klein ).
De schipper raadpleegde de stuurman over de positie van het schip en deze signaleerde dat wij op dat moment de Poolcirkel passeerden en toen met een schreeuw van "Op Jack " gevolgd met een ruw hoera, werd de rum naar binnen geslokt, gevolgd door een applaus en veel gelach als ik, het slachtoffer van een uitgebreide grap, op mijn knieŽn viel en begon te hoesten, door een brandend gevoel van een gat in mijn  keel en borst, terwijl de tranen uit mijn ogen stroomden.
En Harry, de koksmaat, die stond er verdorie bij te grinniken,
Maar hij had al eerder rum gedronken.
De stuurman zette mij weer op mijn voeten en de schipper schudde mijn hand en zei.... Wij maken een kerel van je, voor de reis over is.... wil je nog een borrel.
En een zee van gelach, was het gevolg.
Ik nam geen tweede glas rum, maar er werd mij wel mijn eerste formele verplichting opgelegd..
De schipper benoemde mij tot " rum jongen " en zei mij, dat hij zeker niet bang was, dat ik er stiekem een slok van zou nemen..
En hiermee werd het mijn taak, om iedere morgen het rantsoen rum rond te brengen aan de gehele bemanning.

* fluiten., weer een soort  bijgeloof. Fluiten zou de wind doen aanwakkeren tot storm kracht.

wordt vervolgd.
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #425 Gepost op: 16-12-2017, 08:17:25 »

s.t.Barnett   deel no.5

De schipper wenkte mij om in zijn hut te komen en schonk een mengsel van dikke stroperige Marine rum en water,  in een grote emaillen kan. wat hij erg nauwkeurig afmeette.,
Hierna gaf hij mij een maatglas en waarschuwde mij, dat als ik nooit iemand toe moest staan, om mij te verleiden om wat extra's te geven, of dat ik de door fouten,  drank verspilde, zodat de laatste man te kort zou komen en de schipper was niet bereid om te zeggen wat er dan met mij zou gebeuren, maar. dat het  op zijn minst een draai om zijn oren zou zijn.
Om de zaak nog moeilijker te maken, werd ik zorgvuldig geÔnstrueerd door het Beest, dat een volle maat was pas vastgesteld kon worden, alleen wanneer de drankhoogte te zien was boven de rand van het glas.
Dat was wel te doen tijdens het mooie weer wat wij nog steeds hadden, maar hoe moest ik dat voor elkaar krijgen bij slecht weer. ?.
Op zijn minst, had ik iets om op terug te vallen..... want de laatste borrel rum was voor mijzelf..
En er was een standaard gewoonte , die niet verbroken mocht worden, tot dat je bij de dekmensen was aan beland., dus eerst borrel voor de Schipper en vervolgens Stuurman, Eerste Machinist, Derde Hand , Marconist , 2e Machinist  en de Kok, behalve dan, dat de Eerste Machinist vaak lag te slapen, als het de 2e  machinist  zijn wacht was in de machine kamer en vise versa..

De middernacht wacht  werd gewoonlijk door de Derde Hand gelopen met twee matrozen.
Ik stond gewoonlijk gelijk met hen op en keek dan naar de sterren en kreeg mijn eerste lessen in de navigatie  en ik moest  telkens thee  uit de kombuis..voor de wacht gaan halen.
Daarna, rond twee of drie uur, kroop ik rustig in het bed van de schipper en strekte mij rustig uit in mijn kooi, naast de grote geillustreerde kalender, versierd met figuren, die mij de hele reis versteld lieten staan.... een prachtige naakte dame,  compleet met haar op alle publieke plaatsen, .....zoals ik nog nooit eerder van mijn leven had gezien.

Op weg naar de Vestfjord en de Lofoten eilanden, de thuishaven van de Golf stroom.

Wij voeren de Vestfjord in op de hoogte van Bodo, het was hier erg wijd en  in de vroege avond. Toen de fjord nauwer werd , ging de zon net onder, boven  de  mooie bergtoppen van de Lofoten.
Het water in de fjord was heel rustig en het licht was paradijselijk. Een volle maan kwam op boven de oostelijke bergruggen..
Ik leek wel betoverd.
Bij Lodingen namen wij een Noorse loods aan boord , voor  de lange tocht door de  binnen fjorden op weg naar Tromso.. Daar de nacht bijna niet donker werd, door de hoge noordelijke breedte, , klom ik boven op het stuurhuis en bekeek ik het dromerige landschap, het leek wel uren land, dat ik bijna  niet naar beneden kwam, voor een vlugge maaltijd en dan weer vlug terug te keren naar het feest van de  zee van berg ruggen.
Dat moet een dag zijn geweest dat in ťťn dag in mijn leven, de bergen en het pool gebied , mijn hersens penetreerden en het voor eeuwig in mijn hersenen is bewaard gebleven..
Een prachtige dag was voorbij gegaan bij een steeds veranderend panorama en op het laatst de aankomst in Tromso, halverwege de middag.
Hier zouden wij drie  Noorse hulpkrachten voor het werk aan dek aan boord krijgen en bleven wij de nacht liggen in dit "Parijs van het Noorden ".
Er heerste grote opwinding onder de bemanning toen wij aan de kade van Tromso meerden..
De meeste van hen gingen de wal op..
De schipper zei mij, dat ik die nacht de kooi van de stuurman maar moest nemen, want hij had zijn eigen kooi nodig voor wat  "privť verstrooiing ".
Ondertussen had een deel van de bemanning zich ook wat opgeknapt om de wal pop te gaan en riepen mij, af ik met hun mee ging.. De stuurman nam mij even apart en zij,,,, ga met ze mee. Hier heb je een doos met 5 pond chocola en hier mee kom jij waar je wilt zijn., jij bent nu oud genoeg. Charley zal jou wel ergens introduceren, dus wees maar niet bang,..
Wij liepen naar de stad als een groep. Gelukkig of misschien ongelukkig overwon de verlegenheid mijn nieuwsgierigheid of was het een eerdere tonen van mijn verslaving aan chocolade...... en midden in de nacht zagen zij mij zitten op de zeewering, bezig met chocola te eten ( alle 5 pond ) en bekeek ik een lokale dansgroep bij de muziek van een accordeon band.. Zij keken welgevallig veel naar mij, maar ze spraken een andere taal en ik genoot van de muziek.
Uiteindelijk ging ik terug aan boord , alleen, en klauterde in de stuurman zijn kooi, aangezien  hij zich aan de wal aan het vermaken was !! .
De volgende dag voeren wij verder noord waarst, nog steeds onder toeziende oog van de Noorse loods, het prachtige eiland Soroya voorbij varend naar de Noord Kaap..
Het weer was aan het verslechteren en zo was het ook met de conditie van de trawler's machine, wat omschreven werd als problemen met de vlampijpen en daarom zette we koers naar Honningvag, de laatste noordelijke buitenpost op het eiland Magaroya op 71 graden noorder breedte, waarvan de noordelijke punt bekend is als de NoordKaap..
Wij werden daar 36 uur opgehouden.
Wij moesten er wel rekening mee houden, dat het niet zo lang na de oorlog was,  aan het einde van de tweede wereldoorlog, daar de Nazi's zich hadden terug getrokken uit Noorwegen en zij bijna alles vernield hadden op hun terug tocht, behalve te stad Tromso en wat er op nieuw was herbouwd,  in Narvik, na de verwoesting van 1940.
Zelfs de telefoon palen waren in stukken gehakt en voor een streek, vrijwel benoorden de boom grens, is dit alleen al een grote tegenslag..
Het verschroeide aarde beleid werd uitgevoerd op grond van, dat het Rode leger er niet zou binnen trekken.
De situatie was zelfs zo kritiek, dat de nieuw bevrijde Noorse regering had besloten om het betreffende gebied,  gesloten werd voor menselijke bewoning.
Maar de betrokken lokale bewoners hadden de weg naar hun gebied terug gevonden, vaak roeiend met een open boot en hiermee de besluiten van de Regering trotserend..
Dus toen ik daar ter plekke was, was Honningvag niet meer dan een verzameling Quonset hutten, die opgebouwd  waren door de Koninklijke Marine en het had een haven voor scheep reparaties.
Het land  rees steil omhoog vanaf de kade tot de top  van de eerste echte berg , die ik toen zag...
Ik had nu de mogelijkheid om te bewijzen, dat mijn verbazing,  gepaard gaande met geloof,  ik toendraīs zou vinden op de top van de berg, precies zoals mijn aardrijkskunde leraar Dhr. Parr  mij had uitgelegd.,

Schipper, Mijnheer, krijg ik toestemming van U, om de bergen te gaan beklimmen. ?
Okť Jack, het is toegestaan maar...  neem de zoon van de kok, Harry,  met je mee en zorg er voor dat je niet verdwaald.
Wij gingen op weg, geschoeid tegen de regen, zuidwester op ons hoofd, geel oliegoed aan en rubber laarzen aan onze voeten, want het regende.
Ongeveer 700 voet omhoog, dat was het hoogste , wat ik ooit had beklommen en we keken omlaag naar de Barnett,
Het schip leek maar erg klein, daar zo ver beneden ons..
Onze laarzen stonden halfvol met water en spoedig zouden wij opgeslokt worden door de laag hangende bewolking,
Harry werd schijnbaar angstig, toen hij zich realiseerde dat wij  spoedig het gezicht op het schip zouden verliezen en hij besloot om terug te keren..
En ik zwoegde alleen, verder omhoog.
En ja, er waren inderdaad toendra's, ongelooflijk en het was er glad en nat..
Nu helemaal omhuld door de bewolking en uit het gezicht van de trawler, dacht ik dat ik het beste een steile  helling kon nemen en bleef klimmen, tot ik vanzelfsprekend de top zou  bereiken.
En uiteindelijk bereikte ik de top van mijn eerste berg.
Ik had al bijna  al mijn waterdichte kleding uitgedaan, daar ik  nu te maken kreeg met een ongemak, wat mij het gehele leven is bij gebleven..
Ik was  te  warm., Altijd of bijna altijd , veel te warm. Beter nat van de regen, dan van je eigen transpiratie.
En zo, doorweekt, stond ik op de top van de berg.
Plicht getrouw plukte ik een verzameling toendra planten en stopte ze in zakken van mijn waterdichte jack en draaide mij om , om terug te keren..
En hier leerde ik een andere bergbeklimmers waarheid.  Omhoog klauteren is veel gemakkelijker dan het naar beneden gaan, maar deze keer was het meer  een serie glij partijen en half struikelend op de erg natte en gladde helling en acht uur later, na het schip te hebben verlaten, was ik weer terug aan boord..

En wat heb jij daar wel verdorie uitgespookt, .......schreeuwde een harde en half angstige stem.
Toen ik je zag verdwijnen in de wolken en Harry alleen terug kwam,..... heb ik er aan gedacht om een zoek tocht er op uit te sturen.
En dan had je zeker een pak op je donder gekregen !!

Maar de goede man ging verder en zei dat hij onder de indruk was , hoe het hem leek en hoe ik van het bergbeklimmen hield en dat , wanneer hij dacht, dat ik oud genoeg was om voor mijzelf te zorgen, hij een groep vrienden mee zou nemen naar Lodingen en hen daar zou laten voor een zomer vakantie, maar hij dacht dat het voor mij nog wel een paar  jaar zou vergen en hij vervolgde zijn betoog met een meer praktische zaak..... ga wat droge kleren aantrekken, maar neem eerst  een slok rum om je te verwarmen en wat zou verdorie je moeder wel zeggen, als je daar gestorven zou zijn van de kou, ?
En hier had ik op dat moment weinig over nagedacht.
Shad  had in feite de stage voor mijn eerste ondergewaardeerde studenten expeditie in werking gesteld en het had zo mijn leven veranderd.
Uitgeput  en moe, waste ik mij en trok droog goed aan en na eerst mijn toendra planten in mijn grote logboek te hebben gelegd en hen had plat gevouwen, zoals leraar Parr mij geleerd had , bekeek ik ongezien de kalender, dook er naast mijn kooi in en sliep een slaap der doden.

wordt vervolgd
.
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #426 Gepost op: 18-12-2017, 08:52:51 »

s.t Barnett  deel no,6

Ik hoorde ook niet , dat  de hoofdmachinist de machine weer onder stoom had en de trawler Honningsvag verlaten had en de koers Noorden ten Oosten voor lag en de Barentszee in stuurde , op weg naar Beren eiland.
Beren eiland ligt ongeveer 250 mijl verwijderd van de Noordkaap, meer dan halverwege naar de zuid punt van Spitsbergen.
Ik ontwaakte de volgende mogen met een heel ander gevoel dan normaal, want de trawler was nu echt in beweging..
Ik tuimelde uit mijn kooi en prompt vond ik mezelf terug op de vloer. Ik kroop weer op  en hield me zo stevig mogelijk vast als ik kon op weg naar de brug, waar ik het Beren eiland zag verdwijnen in de mist, achter ons.
 Golven stortte zich over de verschansing en spoelden groen en wit, over het dek. Af en toe verdween het voorschip onderwater en buiswater spatte tegen de ramen van het stuurhuis..
Het was werkelijk prachtig, uiteindelijk was ik nu echt op zee.
De Schipper keek mij aan met een ernstig gezicht en zei.... ga nu naar de kombuis en zie dat je wat van het ontbijt naar binnen krijgt, nu het nog mogelijk is., je hebt nu nog maar een half uur..
Maar ik bleef maar op de brug rondhangen, opgewekt over zijn  opmerkingen, mij opgetogen en verwonderd voelend. , daar de Barnett nu regelmatig begon te ploegen onder regelmatige golven koud water, die tegen de brug aan vlogen en waar van de schipper nu zei... dat hert een stevige bries was., wat ons  in de vaart belemmerden en zo het begin van het vissen zou vertragen.
De stuurman, het water spoelde van zijn zuidwester en oliegoed af, stapte het stuurhuis binnen en keek naar mij en schudde zijn hoofd en zei.... ga gauw wat eten,....  je hebt nog maar kwartier.
Ik vroeg hem om het uit te leggen, maar de schipper gaf mij bevel om naar de kombuis te gaan en een snauw er achteraan, .... dat zal je spoedig genoeg uitvinden en doet wat je is opgedragen.. Maar om bij de kombuis te komen, had ik twee assistenten nodig.. een vaste looplijn en een lijn om mijn middel.
Het was steeds wel leuk, maar ik realiseerde mij ook dat het pure ernst was, en speciaal toen ik  tot mijn middel in het zoute water stond.
In de messroom leek mij de stemming meer gesloten en meer klefferig dan gewoonlijk en door een of andere vreemde gewaarwording, voelde ik niet meer zoveel honger als gewoonlijk, maar was er klaar voor, om wat pap te eten..
Alle slingerlatten waren  geplaatst en alle losse spullen waren vastgezet en de bewegingen van het schip waren merkbaar.
Dolf kwam de messroom binnen en keek naar mij. Ik denk, dat jij te laat komt, maar ik zal kijken , wat ik nog voor je kan doen.
Hij liep naar buiten naar de kombuis en kwam al snel terug mijn een groot tinnen bord, waarop alleen een stuk afzichtelijk lijkend stuk vet lag, groenachtig, met een touwtje er aan.
Ik keek omhoog in zijn ongeschoren gezicht, mij afvragend en echt opstandig.
Het is voor je eigen best wil, je zult er spoedig genoeg vanaf zijn.,...... was zijn antwoord en hij zei ook dat Harry ook gevloerd was en zo ziek als een hond was..
Nu,  slurp het op, .maar houdt het touwtje vast, dan kan je het terug trekken.
Maar ga eerst staan , zodat je er klaar voor bent om het dek te bereiken, zodat je naar de railing kunt lopen, want ik wil niet meer rotzooi  hier in de messroom hebben..
Ik rook aan dat afschuwelijke stuk vet, maar mijn maag speelde op.  Ik gooide het bord met vet neer en stormde de gang in.
Een vreemd gevoel kwam over mij , wat ik nog levendig kan herinneren. Ik rende de trap op en de treden leken onder mij vandaan te vallen en daarna het tegengestelde, wat mijn klimmen zo dubbel moeilijk maakte.. Mijn maag stond op uitbarsten en wanhopig probeerde ik mijn tanden op elkaar te houden en mijn lippen op elkaar geklemd, bang dat ik er een grote rotzooi van zou maken me mijzelf ten schande maakte.. Ik kwam op het dek terecht, waar ik opgevangen werd door Charly, de Derde Hand en Snowy, een van de dek hulpen. Terwijl ik het bijna niet realiseerde, maakten zij een lijn rond mijn middel vast en duwde mijn hoofd en schouders  over de verschansing.
Ik kotste mijn hart uit mijn lichaam en wij allen drie werden nogmaals overspoeld door het koude zoute water, toen de trawler overhelde  in de groenachtige zee.
Zij hielden mijn armen vast en hielden die gestrekt op de railing en de schouders, dar het koude water van de Barentszee verschillende malen over ons heen stortte, wat ik bijna niet gemerkt had.. Wij hingen daar , wat voor mij op een eeuw leek. Daarna, toen zij voldaan waren,werd ik geholpen om naar het stuurhuis terug te keren, erg zwak en erg nat en misselijk, En inderdaad, ging ik naar de dood verlangen..
In het stuurhuis keek de schipper naar mij. Ik had jou nog wel gezegd dat je wat van het ontbijt naar binnen moest werken., maar jij, jij jonge idioot, nu had je beter wat wat kaakjes kunnen opeten..
Nee, dat kan ik niet , zei ik , laat mij gaan slapen.
Zorg jij maar voor hem Bunny, zei de schipper en op dat moment greep de stuurman  mij in de kraag, tilde mij omhoog, zodanig dat mijn gezicht een inch van zijn gezicht was verwijderd en hij zei.... Ik vind het fijn om mensen te dwingen om te eten.
Jij eet nu deze verdomde kaakjes op of ik geef jou een goed pak slaag.
En natuurlijk at ik de haakjes op, na een poosje en met grote tegen zijn..
Over deze periode praat ik liever niet en ik weet nu heel goed wie en hoe het "Beast "is.
Ik waste daarna mijn gezicht en kroop in mijn kooi om te sterven.
En deze keer  nam ik geen notitie van de vrouw op de kalender.!

Het leek er op,  dat de "stijve bries " was toegenomen in kracht, want ik werd  twee maal uit mijn kooi geslingerd. Charley kwam de hut binnen en  plaatste een extra schot voor de kooi, zodat ik er niet meer uit geslingerd werd.
Ik sliep met vlagen en het leek er op dat ik veertien dagen had geslapen,.maar uiteindelijk werd ik wakker met een razende honger.
Het was al laat op de dag en wij zouden de volgende morgen Spitsbergen waarnemen en ik zou nooit weer zeeziek worden.      Nee, .........niet in mijn verdere leven..
Ik ging naar de kombuis voor een maaltijd. Dit  keer was de weg er heen niet zo ruw en ik was in staat om langs de gespannen touwen naar de kombuis te komen, zonder verdere hulp.
Harry was nog steeds zeeziek, en daarom werd mij gevraagd of ik wat van zijn werkzaamheden wilde uitvoeren..
De volgende dag was prachtig,
De trawler dook af en toe nog wel met de kop in de golven, maar de lucht was opgeklaard, en regenbogen stonden over ons heen, door het buiswater wat af en toe nog .over het stuurhuis werd geblazen.
Ik wilde gaan zingen van blijdschap en klom op het dak van het stuurhuis
Een uitzonderlijke  roller stortte zich op het dek en het buiswater ervan sloeg in mijn gezicht.. Ongelooflijk.... het schip zou nooit kunnen zinken en Shad, de schipper,  zou ons zelfs naar de Noordpool kunnen brengen, als hij daar zin in zou hebben.

Wij waren al op  76 graden Noorder Breedte en hadden sedert kort de huiswaartse koers van het schip de Fram, van de expeditie van Nansen,  gepasseerd...
De wind zwakte wat af in de namiddag en en in het zwakke  avond licht,  kon ik de bergen zien en de door de zon, roze gekleurde gletsjers,   van Spitsbergen, technisch  West Spitsbergen, het grootste eiland van de Svalbard archipel.
Wat verdwaalde ijsbergen lagen verspreid tussen ons schip en het land.
Wij zetten uit voor ons eerste "schot", wat in hield dat wij de trawl van de SB zijde uitzette.

Kom hier Jack,....... Hier is de rum...... Nu wij aan het vissen zijn, wordt het rum rantsoen verdubbeld en zorg er voor, dat je niets van de rum verspilt.
Hierna volgde er een prachtige avond met zwak pool licht en een heldere verkoelende atmosfeer, wat voor iedereen fascinerend was.
Maar wij vingen bijna niets, in ieder geval niet om over te praten en het was maar net genoeg voor de kok, voor een maaltijd voor de bemanning.

Naar de hel met deze plaats.
Laten we eens op de richting zoekers  door een van de in Tromso aan boord gekomen Noorse dekhulpen laten luisteren, of zijn landgenoten, die beoosten ons vissen, daar wel wat vangen.
Op deze manier kwamen wij te weten dat er drie Noorse trawlers wel vis vingen in het noord oosten  van Hoop eiland,  en hoe ver zij in het Noord Oosten waren,  konden wij toen niet vast stellen  met de aan boord zijnde navigatie instrumenten in die tijd..
Voor dat wij van koers veranderden echter, gebruikte de schipper de radio , om met drie andere Grimsby trawlers te praten, n.l. de Lord Duffield, de Northern Gem en de Lifeguard, alle drie bij Beren eiland.
Geen van hen was Tromso binnen gelopen om Noorse dekhulpen aan boord te nemen en de schipper gaf hun valse informatie.
Hij beweerde , dat wij ons geluk zouden gaan proberen in het westen van Edge eiland.
Hij wilde zelfs niet dat andere trawlers hem zouden volgen en rekende er op, dat zij niet in staat waren de Noorse taal op de radio frequentie te kunnen volgen.
Ik leerde nu ook  over de bestaande heftige concurrentie,  onderling tussen de trawler schippers, ofschoon Shad niet genoeg had nagedacht over de trawler Lifeguard, waarvan de schipper Sigurdur Thorsteinsson was, die van geboorte een IJslander was en die zeker de Noorse taal kon begrijpen.
Wij slopen rond de zuid kaap van Spitsbergen en stoomden Oost waarts, waar wij veel drijfijs tegen kwamen en kleine ijsbergen tussen ons en  onze landgenoten..
Wij zette de radio verbindingen uit,  zodat wij koers zette naar een  onbekende ( voor Grimsby trawlers ) koers naar Franz Josef Land, een van de  noordelijkste archipels, uitlopers van Siberie.


Wordt vervolgd.



Gelogd
dekzwabber
Schipper
*****
Berichten: 270

radio maken is een Virus


Bekijk profiel E-mail
« Antwoord #427 Gepost op: 18-12-2017, 22:00:56 »

 Heb weer lekker zitten genieten Cor1 vraagje:indien moglijk plaats er ook 1/2 op tweede kerstdag,dit voor the loners onderons.
Alvast een Fijne kerst.
Hg.
Adje.
Gelogd

vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #428 Gepost op: 19-12-2017, 08:11:51 »

s.t. Barnett  deel no.7

De trawler Lifeguard , mij onbekend op dat moment, speelde natuurlijk een belangrijke rol in mijn toekomstig leven.
Siggi Thorsteinsson, de schipper van deze trawler, was de vader van een een van mijn  schoolgenoten op de Clee Grammatica School..
Hij had wel het Noorse radio verkeer begrepen en het belang er van, maar een grote strook van drijfijs aan zijn SB boeg, veroorzaakte,  dat hij  koos voor een voorzichtiger standpunt en terug keerde naar de Moermans kust, waar hij ook een goede vangst had.
Daar wij naar het oosten stoomden, dook ik de radio hut binnen,  om een praatje te maken met Jim Eaglesham, de marconist.
Tot nu toe, heb ik nog niet veel over Jim verteld.
Hij was een rustige kerel , met een zandkleurige haardos en erg geduldig, charmant en warmhartig, wat toren hoog boven de andere bemanningsleden uit stak.
Hij had Dorothy ( Dot, de dochter van de schipper ) ontmoet toen zij officier was in het vrouwelijk hulp korps en hij officier was bij de RAF..
Als de schoonzoon van Shad, was hij verleid door de mogelijkheden van de visserij bedrijfstak en eveneens door Dot.
Later, denk ik, kreeg hij er spijt van dat hij naar zee was gegaan.
Maar zoals hij zelf zei.... de verdiensten waren goed, maar het leven op een trawler was een hel.
Uiteindelijk kwam hij nog in het bezit van zijn schippers papieren, ofschoon hij niet in staat was een schip te vinden, waar hij schipper op kon zijn...
Hij leerde mij hoe de radio werkte, berichten te verzenden en te ontvangen en de eerste beginselen van de Morse code..
Hij was ook goed bekend met de sterren, maar dat zou pas later komen , rond Augustus,  op deze Noorder Breedte en wij zagen maar net dat de zon onder ging onder de noordelijke horizon en even er na weer op kwam.
En hij leerde mij ook, hoe ik de BBC zender kon ontvangen.

Nu is Beethoven beslist geen muziek voor een trawler.
Maar de piano muziek van Majorie had mij daarmee geÔntroduceerd en naar het luisteren van " Fur Elise " en de "Moonlight  Sonata " en de grammofoon plaat van "Fur Elise ", was haar cadeau voor mijn vijftiende verjaardag..
Deze uitvoering door Arthur Schnabel resulteerde om het plamuursel te zijn van de 10e zijde van zijn opnames van Beethoven's  eerste piano concert.

Mijn vader hield van de klassieke muziek van Strauss en het Palm Court orkest.
De "zware stof lag op een ander cultureel en intellectueel vlak..Maar de finale van het Eerste Piano Concert aan de andere kant van de grammofoon plaat Fur Elise, boeide mij en  langzamerhand spaarde ik mijn zakgeld op, om de andere vier grammofoon platen te kunnen kopen en in het verwerken er van,  nam ik alle  Beethoven concerten op en inderdaad, werd ik al snel een verwoed Beethoven aanbidder ( fanatiek,  zoals sommige van mijn vrienden het noemden ).
Majorie en Fur Elise hadden mij in de greep, iets , waar voor ik nog steeds met grote dankbaarheid aan haar teug denkt.
Zodoende, op deze onvergetelijke avond in de Barentszee, had ik de kans om op de radio van Jim, het vrijdag avond Promenade Concert van Henry Wood op te pikken ( bijna alles was Beethoven ) en mijn oor luisterde naar wat ik dacht dat het een piano concert was, maar hoe kon ik dat weten, sinds ik het zeker weet, dat ik ze alle vijf goed te ken...
Daarna voegde zich er een solo violiste er bij en daarna een cello.
In mijn korte Beethoven verslaving had ik dit nog nooit gehoord.
Ik was in vervoering en ik begreep er alleen van, dat het het Derde Concerto was, wat gevolgd werd door een ovationeel applaus.
Desondanks waren de moeilijkheden niet zo ver weg.
Ik had de radio verbonden met de luidsprekers, die overal in de trawler waren geplaatst.
Ik had de deur van de radiohut gesloten, zoals het door Jim was verteld, die mij ter controle daar had achter gelaten, met een grijns, dat hij een potje ging kaarten in het voorin..
Het einde van de  tweede uitzending werd onderbroken door hard gebons op de deur van de radiohut en met een schreeuw... Jack, als je verdorie niet die muziek uitschakelt,  zullen wij je een pak slaag geven, wat je voorlopig niet zal vergeten.
Ongeacht werd de gehele schip bemanning onthaald op muziek van Yehudi Menihin, Karl Ulrich Schnabel en een cellist, wiens naam ik ben vergeten en het sublieme Derde Concerto, gevolgd door de Zevende Symphonie..
Maar na het eind applaus uitgestorven was, durfde ik nog steeds niet de deur van de radio hut te openen. De Beethoven kwestie, was nu zo ernstig geworden, dat de schipper tussen beiden moest komen.
Hij nam het besluit, wat inhield...  dat een beetje.......... cultuur, de wereld goed zou doen en zodoende waren Beethoven en zijn  kornuiten nu in, maar het mocht niet de twee uur per avond overschrijden..
Gedurende mijn lange relatie met Shad, was het altijd.... is het geen tijd voor een beetje goede oude Beeth muziek ?
En zo werd voor de rest van de reis op de meeste avonden de muziek van Henry Wood's  Promenade Orkest uitgezonden en wat anders, dat ik kon op pikken op de radio en mijn lichaam was onschendbaar, maar tegen de tijd was ik begonnen te waarderen,  dat ik de test had doorstaan met de bemanning. Ik was niet ingestort.
Maar arme Harry echter wel en zijn algemene werkzaamheden werden verminderd en hij is nooit meer gaan varen. Ik moest een hoop werkzaamheden in de kombuis verrichten en verdiende zo de welwillendheid  van de gehele bemanning.
De Beethoven  uitzending, werd nu meer als een grap beschouwd en meer niet en voor wij in de haven terug keerden, waren er verschillende bemanningsleden die verklaarden, dat zij er serieus naar luisterden.

Ik bracht thee naar de wacht in de vroege morgen uren, stopten hun sokken en schilde , wat eindeloos leek, aardappelen en de afwas na iedere maaltijd..
En uiteindelijk werd de trawl uitgezet  , ver achter Hoop Eiland en wij haalden fantastische vangsten kabeljauw boven water.
Ik werd de gelukkige mascotte  van het schip, wat het succes verzekerde, van wat de record vangst werd van de Barnett , tot op nu toe..
Mijn gevoel voor kameraadschap met de bemanning werd sterker, zij waren wel platvloers, vuil, zwaar vloekende  barbaren met een bereidheid van wat wrede grappen, maar hadden een hart van goud.
Er waren ook verschillende leden van de bemanning die zich zelf wat hadden geschoold en die.  wat mij verbaasde,  rustig klassieke boeken konden lezen, liever dan de gebruikelijke voorradige lectuur.
Uiteraard, moest ik nog veel leren over mijn mede  bemanningsleden.
Twee dagen later  lagen wij bijgedraaid, met een dek vol grote kabeljauw en een twee volle netten met kabeljauw, gesjord aan beide zijden van het schip, wachtend om te worden scheep gehaald, zodra er ruimte was aan dek..
De visserij was adembenemend.
Negen pakken in ťťn trek van 35 minuten, wat abrupt moest worden afgebroken, nadat de hoofdmachinist naar het stuurhuis had doorgegeven dat de machine geforceerd werd.
De schipper had hierna het echolood gecontroleerd en zag, wat hem zeer verheugd moet hebben, de echo's van miljoenen kabeljauwen onder ons.
Hij liet meteen halen, wat een trek van 90 minuten had moeten zijn, om te voorkomen dat het net  door het gewicht van de vis zou scheuren. Toen het trawl naast het schip boven water kwam, zat er zoveel vis in het net,  dat drie bemanningsleden overboord sprongen en over het volle net renden..
Niemand aan boord van de Barnett, had dit ooit eerder gezien.

wordt vervolgd
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #429 Gepost op: 19-12-2017, 08:13:11 »

Het kostte ons twee en twintig uur van onafgebroken werk, om de vis van het dek te krijgen en in het visruim, onder het ijs.
Wij waren halverwege met het strippen gestopt, omdat de schipper de trawl weer uit wilde zetten. nu zij boven op de kabeljauw zaten..
Iedereen werkte als gekken en het Beest  dreef hen en zichzelf op, tot het uiterste.
Ik had een ander baantje gekregen, want ik werd tot "lever man "gepromoveerd..
Kabeljauw lever,  wat verwerkt werd in de ketels op het achter dek tot olie, werd opgeslagen in drie grote tanks aan boord. en de levertraan was eveneens een belangrijk tweede opbrengst van onze vangst.
Maar het was wel een smerige job en ik kan mij nog steeds de lucht van de levertraan tot op heden herinneren..
Onder de normale visserij  condities, breken de dekhulpen de koppen af van de kabeljauw. Zij gooien dan de koppen over boord en soms naar een onoplettende scheepsmaat of gewoon , naar mij toe.
Dan, de kieuwen vasthoudend tussen duim en wijsvinger, wordt de buik  met een scherp mes open gesneden  en wat allemaal in een kort ogenblik gebeurt,dan  komen de ingewanden naar buiten in ťťn richting en terwijl de lever in een vismand terecht komt.
Al deze handelingen worden in een fractie van een seconde uitgevoerd, waarna  het karkas over het dek wordt gegooid en daarna in het visruim verdwijnt , waar zij onder ijs wordt bewaard..
Het dek, ofschoon het regelmatig wordt schoon gespoeld, is glibberig van de  ingewanden van de vis en het zeewater..
Een volle mand met vis weegt ongeveer 20 kg..Een leverman draagt zo'n volle mand met lever naar de ketels op het achterschip,.
Hierna wordt de lever in de ketel gestort, waarbij de mand moet worden opgetild tot schouder hoogte. Als de ketel vol is, wordt het vuur onder de ketel ontstoken en afgesteld en de druk wordt gecontroleerd als de lever gekookt is en het schuim komt boven drijven.
De olie wordt hierna afgevoerd naar de tanks en de ketel wordt schoongemaakt voor de volgende lading lever.. En dit alles werden mijn werkzaamheden.
Maar met acht tot tien man aan het strippen, werden de manden vlug gevuld en  af en toe had ik extra hulp nodig.
Mijn eerste tocht over het hellende dek, eindigde zodanig, dat ik met mijn gezicht op het dek lag, half bedekt met lever en een bekogeling met kabelhauw's koppen. te verwerken kreeg. En natuurlijk  gevolgd door de nodige verwensingen en een gebrul van lachen..
Uiteindelijk mocht ik het wat kalmer aan gaan doen, met een werktijd van  tien uur, met een  onderbreking voor een maaltijd en de aanvullende onderbreking, wanneer het tijd was, om mijn rum ronde te maken..


Wordt vervolgd.
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #430 Gepost op: 19-12-2017, 08:21:20 »

Ad.
Ik zal er aan denken.
Je hebt volkomen gelijk.
Goede en gezegende dagen.
Cor.
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #431 Gepost op: 20-12-2017, 08:18:29 »

s.t. Bernett       deel no.8

De maatstaf voor een ploegendienst onder het beleid van de slavendrijver manie van de Schipper en het Beest, was 12 uur op en zes uur af, om te slapen.
Ik zelf kon dat echt niet opbrengen,
Mijn eerste dienst van tien uur, had een wrak van mij gemaakt en de volgende morgen was ik zo stijf, dat ik mij bijna niet bewegen kon..
Charlie, de Derde Hand werd naar mij toegestuurd, om mij een massage te geven.
Ik ging er van uit, dat het een vindingrijke  massage zou zijn, compleet met stinkende  levertraan en aanmoedigingen van de bemanning, als  zo iets van.......Geen andere dingen met hem doen Charlie !
Hoe erg ook de bespotting was, maar Charlie verrichtte een wonder en ik verrichtte weer een dag werk, maar noodgedwongen,  een wat lichtere taak.
En van dat moment af, werkte ik aan dek als een gek met de andere bemanningsleden, terwijl Harry aangespoord werd om Dolf wat te gaan helpen
Het werk tempo, zolang er vis werd gevangen, was schrikbarend hoog en het zwaarste fysieke werk,  werd door het Beest verricht, die zelf zijn eigen kracht niet kende.
Ik heb eens gezien dat hij twee dekhulpen in hun kraag pakte, in elke gigantische vuist ťťn, hen optilden en hen over het dek smeet, omdat zij volgens hem, niet hard genoeg werkten..

De stuurman aan boord van een trawler ( of de Derde Hand, als de stuurman buiten dienst is ),  is verantwoordelijk om het kuiltouw dicht te knopen en het los te gooien..
De kuil is het achterste gedeelte van het trawlnet, waar uit de vis op het dek stort, wat afgescheiden is van de hoofdmassa vis in het net..
Voor de kuil wordt leeg gestort, wordt zij eerst hoog opgehesen in de voormast..
Het kuiltouw moet met ervaring worden dicht geknoopt, want er ontstaat een groot oponthoud , als het kuiltouw niet opent. als de kuil klaar hangt om te worden geledigd..
En nog veel erger is het, als het kuiltouw open springt als de trawler aan het slepen is en zodoende de vangst verloren gaat.
Maar het Beest  was een "meester " in dit aparte stuk vakwerk..

De Schipper echter, werkte waarschijnlijk het hardst van allemaal, ofschoon niet fysiek.
Hij runde het schip, deed al de beslissingen, hield discipline, met in begrip van  vechtpartijen, die  niet ongewoon waren, maar boven al, had hij de prachtige job om over boord te mogen spuwen en te "ruiken "of er vis was.
Hij besloot waar en wanneer  de netten werden uitgezet en hij moest in het stuurhuis zijn, bij iedere keer als het net werd uitgezet of werd  scheep gehaald.
Op deze reis sliep hij nooit meer dan 30 minuten aan een stuk, tijdens de tiendaagse periode  van intensieve visserij.
Hij had het vermogen om zijn autoriteit aan de officieren op te leggen, echter, en verschillende keren, tijdens moeilijke situaties, heb ik hem een beslissing zien nemen na onderling overleg..
Hij stond bekend als een van de beste schippers uit de haven,  Een schipper die het beste voor had, reis na reis, met zijn bemanning.
Hij had de reputatie van moeilijk te zijn, maar hij was altijd eerlijk. En ik zal nooit vergeten het voorval, na een erg gespannen beslissing, waar ik later nog eens op terug zal komen.
Hij nam mij apart en legde uit dat aansprakelijkheid en autoriteit, verantwoordelijkheid betekende en dat ik dat zou begrijpen, dat hij,  terwijl het mocht lijken dat hij achterlijk en overtuigd van zichzelf was, de trawler en het  leven en de ledematen  van iedereen aan boord, tevens onder zijn absolute controle stonden en ook voor hen verantwoordelijk was  en niemand anders..
Het begin van mijn eigen begrip van leiderschap werd hier op de Barnett geboren, onder leiding van Schipper Shad en in mijn latere leven, toen ik vond dat de Gemeenschap was opgehouden met leiderschap te bewonderen, zodat mijn gewortelde gevoel van autoriteit en verantwoordelijkheid,  mij dierbaar was, ik dankbaar  bleef voor de lessen die mij door Shad werden voor gehouden voor niets dan de wetenschap, dat zij diepgeworteld,  goed waren.

Nadat het dek opgeruimd was en weer klaar waren om op nieuw uit te gaan zetten, bleek  de grote school kabeljauw, wat op het echolood een echt overspoeld eiland leek, ons te hebben verlaten en alleen een zanderige bodem overbleef..
En zo weer terug naar de richtingzoeker om de Noorse trawlers te zoeken en gingen wij weer op weg in een Noord Oostelijke richting..
Op weg zijnde naar Franz Josef Land , maakten wij  een proef trek en vingen niets dan de bodem.
Daar gebeurde een adembenemend voorval en wij ontliepen ternauwernood een ongeval.
De trawl, met haar dikke vislijnen was vast vast gelopen..
De Schipper ging er vanuit dat wij de pech hadden, om een wrak te vinden van een der  Russische hulp konvooien uit de tweede Wereld Oorlog.
Bang om zo weinig mogelijk staalkabel te verliezen, ( het net kon vervangen worden ).werd de machine gestopt en het net werd voorzichtig ingehiewd.. Dat trok de Barnett in een steeds  kleiner wordende cirkel.. De SB zijde van het schip begon naar het zee oppervlak over te hellen, nu nog maar weinig.
De Schipper  zei mij om in het stuurhuis te komen voor mijn eigen veiligheid en zei de bemanning zich vast te houden, toen hij besloot door te blijven hieuwen van de vislijnen, tot zij zouden breken in plaats van af te hakken.
Er was meer dan alleen maar ongerustheid en merkbaar gekanker was hoorbaar.
Benauwde gesprekken werden  gevoerd via de spreekbuis tussen de Schipper en Eerste Machinist.
Wij bleven door hieuwen en langzaam veranderde het horizontale dek in een fantastische helling.
Ik hoorde een knorrige stem zeggen,.... die verdomde rotzak zal ons allemaal onder water trekken, als hij zo door gaat..
Het potdeksel van de verschansing lag gelijk met de oppervlakte van de zee en de spanning was tastbaar en mijn hart bonsde hevig.
Beangstigde  stilte en alle ogen waren gericht op het punt waar de vislijnen in de diepte verdwenen, nu vrij dicht bij het schip.
Twee harde knallen, alsof er een geweer werd afgeschoten, kort na elkaar, verbrak de stilte. 
Twee lengten kabels schoten uit de zee omhoog, een raakte zonder schade aan te richten de SB zijde van het schip en de andere vislijn krulde zich rond de voormast, wat naderhand met metaal zagen moest worden verwijderd, maar geen hoofden en armen werden geraakt..
Degenen die aan dek waren hadden ineen gedoken gezeten, achter een schuilplaats.
Ik begreep nu, waarom de Schipper mij in het stuurhuis wilde hebben,  in plaats van op het dek.

Toen de vislijnen braken, rolde de trawler zwaar naar BB, terwijl wij ons allemaal stevig vast moeten houden  en daar na weer een slingering en nog een, en iedere keer werd er een golf water over het dek gespoeld, voldoende, om meerdere van de bemanningsleden tegen het dek aan te smijten.
Dit bleef zich herhalen, maar bij iedere slingering werd het minder dan de voorgaande en de gehele actie vergezeld werd met de meest verbazingwekkende  uitingen van obsceniteiten die ik ooit had gehoord.
Dank aan de spitsvondigheid en zonder twijfel gespannen  berekeningen van de Schipper, werd het grootste gedeelte van de vislijnen gered.
De vislijnen werden vlug gesplitst en een nieuwe trawl werd  in zeer korte weer aangeslagen.
Ik had nu ook  de mogelijkheid om te zien hoe de Schipper zijn gehele bemanning een grote hoeveelheid taken,  op hetzelfde moment,   kon laten verrichten met indrukwekkende efficiŽntie, vanzelfsprekend onder aanvoering van het Beest, die schreeuwend overal op het dek hoorbaar was.
.
En hierna, vervolgden wij weer onze tocht naar het Noord Oosten, waarbij wij  al het verste Noord Oosten hadden  overschreden , wat ooit een Engelse trawler had gedaan, tot nu toe..
Gedurende de verdere tocht naar het Noord Oosten, besloot de Schipper dat het onderhands eens tijd werd om een van de  speciale maaltijd aan te richten.
Dat is een maaltijd voor de gehele bemanning, bestaande uit gefrituurde kibbeling.
Dit was altijd een eet hoogtepunt op iedere reis, .wat betekende van twee volle borden voor ieder lid van de bemanning, hoog opgestapeld met alleen maar  kibbeling..
Het kostte Harrie en mij een dag werk om de benodigde rauwe kibbeling te verkrijgen, wat wij trots aan de kok Dolf overhandigde.
Wat een maaltijd.!
En tot op vandaag,  loopt het water mij in de mond als ik terug denkt aan deze  heerlijke delicatesse van de Barentszee, geserveerd in zulke gigantische porties.

Wij bereikten uiteindelijk een brede bank van ongeveer 50 vadem diepte, waarvan de Schipper mij vertelde dat wij van hieruit Franz Josef Land konden zien , als het niet dik was geweest van de mist.
Wij waren nu op 79 graden Noorder Breedte en rond de 50 graden Ooster Lengte.
Nog niet zo oostelijk als het schip de Fram van de poolreiziger Nansen, maar evengoed indrukwekkend en wel even oostelijk als Bagdad, zoals de Schipper mij liet zien in mijn atlas, gevolgd door de woorden........ De wereld wordt hier nauwer als je dichter bij de Noordpool komt en als jij aardrijkskundige wil worden  Jack, zou jij dat moeten weten.
Oh hemels, zou het niet prachtig zijn als wij hier zouden vast vriezen en naar het Polar bekken zouden drijven, de jongens droom van Nansen.
Dat overtuigde de Schipper dat ik gek was en dat het bijna onmogelijk was in andere omstandigheden en op zijn minst iets gevaarlijks was.

wordt vervolgd
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #432 Gepost op: 20-12-2017, 08:19:49 »


Wij waren omgeven door mist en in gezelschap van drie Noorse trawlers en vijf Russen.
De Russische trawlers waren groter, veel groter dan wij.
En er was opwindend commentaar onder de dek knechten, want de Russen hadden vrouwen aan boord als bemanning, en wij moesten proberen bij de Russen aan boord te komen en dat zou een geweldige gebeurtenis zijn.
Maar de Russische trawlers waren bewapend en wij waren nu eenmaal geen Zee Havik met Errol Flynn als kapitein , zoals in de film werd vertoond..
Maar nu was het enige commentaar van de bemanning. .... als  alleen maar. onze  f .."king Regering onze oorlog  bewapening aan boord had gelaten, hadden wij er heen kunnen gaan en dat betekende ook een zes pond kanon op het voorschip en als zij er een hadden gehad, was ik er van overtuigd, dat zij het hadden gebruikt.

Wordt vervolgd
Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #433 Gepost op: 21-12-2017, 08:10:49 »

s.t. Barnett     deel 9

Wat de Russen betrof, waren zij er klaar voor om ons te ontvangen.
Zij waren beslist niet te vriendelijk en gedroegen zich onoplettend wat de Internationale Scheepvaart conventies betrof.
Voor een trawler, met de lange trawl met vislijnen achter zich, waren sommige van deze conventie instellingen zeer belangrijk.
Bijvoorbeeld, dat een trawler die aan het vissen was altijd voorrang had, omdat hij moeilijk manoeuvreerbaar was.
Als twee schepen elkaar naderen en de koersen elkaar kruisten, moet de gene aan SB  uit de weg gaan als zij beiden even bezwaard waren of onbezwaard.. en een trawler of schip van welk soort ook, zal nooit vlak achter langs de achtersteven van een vissende trawler varen.
En om de boel nog onoverzichtelijk te maken, zou  Schipper Phillipson vervloekt worden , voor hij zich wat aan trok van een  .... Rus, en speciaal overwegend, dat hij goed geÔnformeerd was, door de verschrikkelijke konvooien rond de Noorse kust op de route naar Moermansk en Archangel, tijdens de oorlog, als zijnde "niet gewaardeerde zeikers "
En niet lang er na, bevonden wij ons op een aanvaringskoers met een Russische trawler en wij hadden het recht van door vaart  en aan welke kant stond dan eigenlijk Engeland..
En zo bleven wij koers houden,  tot het bijna te laat was. Wij hadden bijna de Rus te grazen, toen de Schipper het roer omgooide en de boeg van het schip naar BB draaide.
De Russische bemanning bespotte ons en  zwaaide met hun armen als een teken van spot, ook de vrouwen bij hen aan boord..
Wij waren erg dicht bij geweest en waren op het nippertje van koers veranderd.
Toen wij nog maar nauwelijks  buiten gevaar waren, schreeuwde de Schipper door de megafoon........ Ik zal jullie ........allemaal  voor de rechter in Den Haag laten brengen. en dit werd vervolgd met een serie scheldwoorden in het Russisch.. Maar onze mensen reageerden met gelijkwaardige energie.
Ik stond te dansen van verwondering. Ik had gedacht, dat de schipper de Russische trawler zou rammen, hij was zo kwaad, zijn gezicht  vuurrood en sidderend..
Onze dekknechten schenen meer onder de indruk te zijn van de gezichten van de Russische vrouwen, nu zij zo dicht bij waren.
De Russische trawler  had nog steeds een kanon op het voorschip staan en een rek vol geweren in het stuurhuis. , goed zichtbaar door de stuurhuis ramen..

Ondanks  al deze opwinding, was de visserij levendig, maar bereikte niet de hoogte van de gigantische schaal van onze vorige woeste aanval, met negen pak vis in een trek bij het Hope eiland..
Echter, wij hadden werk , wat ons 24 per dag goed bezig hield.
Daarna hadden wij een Rus, die vlak langs  ons achter schip viste. Hoe zij het voor elkaar gekregen hadden om onze trawl niet te beschadigen, zal altijd een vraag blijven..
Op dat punt was er een serieuze vertegenwoordiging door het Beest en drie dekknechten, dat wij  bij hen aan boord zouden gaan en ze te lijf zouden gaan met onze strip messen, Wij hadden zeker op die manier wat vlug werk kunnen verrichten, als wij hun per verrassing hadden bezocht.

Wij zette de visserij voort  in een  onprettige  vrede..
Het weer bleef mistig, koud en onguur met tussen pozen van lichte regen en een ochtend met lichte sneeuwval en wat licht drijfijs rondom het schip.
Het was fascinerend om op het voorschip te staan en te horen hoe de ijsschotsen  tegen de boeg aan klotsten. Dit was echt  mooi. Toen ik verzekerd was dat het ijs er was, met een zicht van 200 yards, zou ik nooit het Franz Josef Land  te zien krijgen , wat een  echte teleurstelling was voor een aankomend aardrijkskundige,
Gedurende de dagen in de wateren van Franz Josef Land, werd mij geleerd, hoe ik een kabeljauw moest ontkoppen en te strippen..
Mijn eerste ervaring werd voorbereid door het Beest. Hij bracht mij een kabeljauw, wat een reuze kabeljauw moet zijn geweest, bijna net zo groot als ikzelf en nog goed levend..
Ik moest naast de vis knielen, hem vast klampen met mijn dijen, voor ik mijn mes in zijn kieuwen en buik kon zetten.
Toen ik dat klaar had, was de vis te zwaar voor mij om hem over het dek te gooien. Veel gelach leverde  deze mislukking op, vervolgd door een bons tegen mijn hoofd, toen ik getroffen werd door de directe treffer van een kabeljauw's kop., naar mij toegesmeten door een  van mijn liefhebbende  mede scheepsgenoten.
Dit was een deel van hun tijdverdrijf.. Het was veel leuker om te kijken, als zij de kabeljauw's koppen gebruikten, om de ratten die over het potdeksel van de verschansing liepen, de zee in te kogelen..
Wij vingen ook wel eens een andere soort vis dan kabeljauw en dat werd meestal apart gehouden voor de kok., maar dat was vaak maar een heel klein onderdeel van de vangst.
Meestal was dat  schelvis, rog, roodbaars en soms vreemde  soort creaties van de zeebodem, zoals grote krabben, schelpdieren, een kleine octopus  en vaak een soort  haai, die steevast in de mast werd gehesen, zodat het Beest in het want kon klimmen , waar de haai vrij hing,  om met ťťn klap de staart af te hakken, met een ontkopping mes voor de kabeljauw.. Zij waren soms wel 12 voet lang. Er werd verteld dat zij zich  te goed deden aan de kabeljauw en daarom moesten zij dood gemaakt worden.
Als deze haaien aan dek lagen, waren zij over het algemeen futloos, maar vaak werden zij niet gezien door de zee van vis aan dek tot de hoogte van de middel. en als je zonder te weten dat er een haai onder lag en je voet in de bek van de haai zou komen, je waarschijnlijk een voet zou missen.
De roggen waren een andere bezienswaardigheid, soms erg groot met akelig grote vinnen.
Maar zij waren natuurlijk smakelijk om te eten en ik wil de rest aan jullie levende verbeelding overlaten
Rog is altijd een van mijn speciale delicatessen geweest.

Tijdens de reis, als eenmaal de trawl voor de eerste maal werd uitgezet en scheep gehaald werd na de eerste trek, aten wij driemaal per dag vis, klaargemaakt op veel denkbare verschillende manieren. Ik vond het prachtig, maar met vis vrijwel iedere maaltijd, kon een goede kok het kritieke verschil tot het succes van een reis maken...
Dolf was onverslaanbaar, en dat wist hij.
Maar op deze reis echter was zijn zoon Harry  een grote handicap voor hem en de onderliggende stroom van slecht humeur, kwam bij hem boven op een uitzonderlijke manier.
Eens per reis, was het Dolf zijn gewoonte om een grote niervet dril pudding te maken., gevuld met bosbessen jam en gestoofde appels en overgoten met gecondenseerde melk, wat een grote favoriete  maaltijd voor de bemanning was en ťťn van de kleine traditionele gewoontes waren, op de ruwe zee.
Deze speciale avond was aangebroken en de gigantische niervet pudding  werd ceremonieel op de tafel van de officieren gepresenteerd.
De trawler slingerde licht en  voor het eerste stuk werd afgesneden, begon de pudding te wiebelen.
Dolf keek er naar met grote  consternatie. De zijkant van de pudding begon te breken en de hele constructie zakte in elkaar op de tafel en stroomde over het bord heen..
Er was gebrul van smakeloos gelach.
Visserlui kunnen uitermate onbarmhartig zijn en Dolf's trotse kok professie ( misschien wel te trotse kok zijn ) van de Arctische  vissers vloot, werd meteen veranderd in  "Slordige Niervet Dolf ".
Deze naam werd hen gegeven door het Beest en werd onmiddellijk overgenomen  door de diverse dekhulpen, die altijd de stuurman  volgden. Het was wel schandalig en de bespotting eindigde  erg treurig.
Ondanks de vele reizen met elkaar, was het de laatste reis die Dolf bij Shad maakte.
Het was.... of de rotzak Beest , Shad....... of mij.
Maar de Schipper koos voor het Beest.
Ik veronderstel dat het  een gewone zaak van leiderschap  en logistiek was.  Een man alleen kan onmisbaar zijn, maar de Schipper draagt de absolute autoriteit . De meest onmisbare was de opmerkelijke stuurman, echter beestachtig.
En de kok  monsterde af en nam zijn bijnaam mee , nu   "Slordige Niervet Dolf " en die naam heeft hij behouden tot aan zijn pensionering.
Ik ontmoette Dolf nog wel eens, na mijn jeugdige visserij avontuur. Hij had altijd een vriendelijk woord en een praatje.
Sinds mijn eerste zeereis, zou ik steeds  wel  verse vis uit de Barentszee kunnen eten en ik vroeg altijd om meer  gefrituurde, gebakken of gekookte  vis cakes, kibbeling en de variaties aan andere gerechten.
Dolf kon alles  maken was mogelijk was,  wat iemand kon maken met vis en een kombuis..
En tot op vandaag, waar ik ook vis eet, wat vaak het geval is, kan ik steeds de smaak en de superieure kwaliteit van de Barentszee  proeven en Dolf zijn kookkunst.

Maar weer terug naar de reis..
Weer was de vis verdwenen en wij keerden terug ZW waarts tot wij ten zuiden van Hope eiland waren en in het zicht van de laag uitgestrekt stuk land.,  waarvan ik later leerde, dat het omhoog gestuwde zee beddingen waren, als gevolg van isostatische opstuwing van het Barents platform als gevolg van het smelten van de laatste  grote ijs lagen van het IJs Tijdperk.
Maar terug te komen op 1947, was het echter ten zuiden van Hope Eiland, dat wij alle beschikbare ruimten met vis vulden, met een jubelende en vermoeide bemanning,
De Schipper vertelde ons, dat we er klaar voor waren, om de reis naar huis te beginnen..
Toen kwam  het hoogste compliment van de Schipper........ Sedert jij een Aardrijkskundige  wilt worden en wij jou voldoende hebben geleerd over de navigatie van de Barnett, zal jij nu moeten fungeren als Schipper en moet jij het schip terug brengen naar Noorwegen, zodat ik wat kan gaan slapen.
Hier is de koers, ......Zuid bij twee graden West , de eerste 260 mijl met een koers correctie na ongeveer 180 mijl en als wij niet de vuurtoren van Fugloya morgen avond zien, zitten wij in de problemen en zullen wij waarschijnlijk jou over boord smijten.
En geen Beethoven muziek en dat is een absolute order.,

wordt vervolgd

Gelogd
vreemdeling
Schipper
*****
Berichten: 1618


Bekijk profiel
« Antwoord #434 Gepost op: 22-12-2017, 09:13:58 »

s.t. Barnett   deel 10

Dolf zou er voor zorgen, dat mijn eten naar het stuurhuis zou worden gebracht en Charlie, de derde Hand zou af en toe eens komen kijken of alles goed verliep en ik de gelegenheid kreeg, om vier uur te gaan slapen. Dan loste Charlie mij af en kon ik zijn kooi gebruiken en zou ik de slaap van de Schipper niet verstoren.
Ik had de mogelijkheid om met de hoofd machinist of de 2e machinist te praten, via de spreekbuis,
En de Schipper waarschuwde me nog dat ik niets aan moest varen, wat drijvende was.
Ik stond nu alleen in het stuurhuis van de 500 tons stoomtrawler en ik straalde van opwinding..
Na een uur of zo, werd ik gecontroleerd door Charlie en hij leerde mij hoe in een rechte koers kon houden met een wind dwars in en dan was ik weer voor meer dan een uur alleen.
Ik moet de positie van het schip wel een dozijn keren hebben gecontroleerd, ik bediende het echolood en de richting zoeker en riep de hoofd machinist door de spreekbuis en vroeg hem of hij de trawler nog een halve knoop meer snelheid kon geven. en het antwoord kwam terug ,,, , Ay , Ay , jonge schipper en zo bleef de verwondering door duren..
Het was fantastisch.
Ik zag nog drie trawlers in de verte en noteerden hun bestek en hun koersen..
Ik ben er heilig van overtuigd , dat de Eerste Machinist en Charlie, zorgvuldig mijn  activiteiten volgden, maar op dat moment moet ik wel gedacht hebben, dat alle levens aan boord van mij afhankelijk waren..
Daar in de stuurhut was ik de Vliegende Hollander, de Rode Zeerover Erik  of Nansen., de pool reiziger.
Ik was er nu van overtuigd, dat ik naar zee zou gaan  met Shad, als ik mijn Clee Grammatica School achter mij had gelaten. Dit was het ware leven !
En ik veronderstelde , dat er bij Shad meer vaderlijke vriendschap was, dat hij dit voor mij deed.. misschien wat berekenbaarheid, als dat er al was, maar hij slaagde er bijna in !.
De volgende dag, toen het daglicht verzwakte, ontworstelde  de Schipper zich uit zijn lange en wel verdiende slaap.
Hij controleerde onze positie, zocht de zuidelijke horizon af en vertelde mij, dat ik het goed had gedaan en dat hij  het licht van de vuurtoren van Flugloya verkende.
Het licht was minder dan vijf mijl  dwars van ons en de koers correctie was gemakkelijk,
Een normale situatie,
En nu kon ik gaan slapen

Ik  ontwaakte de volgende morgen in een door mist omgeven Tromso haven.. De Noorse dekknechten hadden hun loon ontvangen en waren van boord gegaan.
De hut van de Schipper was overdekt met allerlei soorten koopwaar..... Chocolade, sigaretten. lappen stof voor heren kostuums, stoffen voor dames kleding, whisky, rum, grote  8 ponds stolpen met abrikozen jam, suiker en boter..
Wat was hier in Hemelsnaam gaande ? En het was hetzelfde, maar op kleinere schaal over het gehele schip.
Een benzine tankauto parkeerde op de kade en pompte benzine in de derde levertraan tank en nu begon ik mij te realiseren, wat er achter zat, dat mij verteld werd dat de levers weg gegooid moesten worden, ofschoon de derde tank nog leeg was..
De Schipper nam met een grijns op zijn gezicht, apart. Wel Jack,  nu zie je, dat ik ook en wij allemaal, eerlijke kooplui zijn.!
De autoriteiten in Grimsby zouden het smokkelen noemen,
En het brengt mij meer op dan wat ik krijg van het actuele vissen..
Maar spreek er met geen mens over, als je hier van boord gaat..
Aan het meeste van de handel,  zat  wel "een luchtje aan ".
De benzine was nog steeds streng gerationaliseerd  in Engeland en was daar roze gekleurd, zodat de politie makkelijk niet gerationaliseerde benzine kon opspeuren.
Het arme noorden van Noorwegen had een tekort aan praktisch alles, behalve aan benzine dat waarschijnlijk gestolen was en de trawler's kasten vol  "bonded stores "waren een echte goudmijn.
De vlugge handels onderneming  was tegen de middag afgelopen en rond die tijd had de mist zich praktisch opgelost.
We vertrokken op het vlakke water van de fjord , onder het toeziende oog van een Noorse loods, die ons door de fjorden naar Lodingen zou brengen en op deze tocht, zouden wij de opstaande kiel van de Duitse slagkruiser Tirpitz zien, het resultaat van een grote  Engelse marine  overwinning, net te zuiden van het Tromso eiland..
Wij stoomden met volle kracht, want Shad wilde nog voor het weekend  in Grimsby binnen lopen, want de kabeljauw moest  de eerste trein halen van Zaterdag morgen, voor de  Londonse vismarkt.
Even later naderden wij het wrak van de Tirpitz.
De Schipper scheen plotseling van gedachten veranderd te zijn..
Hij nam het stuurwiel over van de loods en stuurde het schip in de richting het wrak,van het gigantische oorlogsschip..
De loods protesteerden, maar Shad snoeide hem de mond en als de loods niet ophield met zijn klachten, hij hem beneden zou opsluiten.. Wij naderden het wrak tot op 100 yards van de enorme romp..
Ik was verwonderd en sprakeloos,  toen Shad orders gaf om een reddingsboot te water te laten.
Hij en Charlie hielpen mij  om in de reddingboot te klimmen en wij roeiden naar de Tirpitz.
Ik moest tegen de oplopende metalen romp omhoog klimmen en op dat verdoemde Nazi schip gaan stampen.. Het blijft mij nog steeds verwonderen dat de loods deze situatie  accepteerde, ofschoon ik  zag, dat hij een paar grote  kartonnen dozen met zich mee droeg, toen hij in Lodingen van boord ging en dat waren dozen die hij zeker niet met zich mee had gebracht , toen hij in Tromso aan boord kwam.

De tijd van aankomst in de haven en voor de veiling,  is bijna net zo belangrijk als de grootte van de vangst.
De vis werd gekocht door de handelaars, zodat de totale aantal  trawlers aan de afslag op hetzelfde moment, de tijd van aankomst, de totale vangst, de ouderdom van de vis, dat is het aantal dagen dat de vis onder het ijs heeft gelegen, alles mee zou tellen voor de afslag. *
Zouden wij nog een dag in de koude noordelijke wateren wachten   of zouden wij de vuren op onder de ketels opstoken op tot het uiterste , om een bepaalde  dag van verkoop te halen ?
 De "grote "schippers moeten wel het geluk mee hebben, in al de fases van het spel en het gehele spel, op ieder moment, was opwindend en het gokken brengt mij bij het derde ``zaakje ` van Shad, n.l. visserij, smokkelen en gokken.
En hiermee bedoel ik het kaartspel.
Gedurende de vier dagen dat wij zuidwaarts stoomden, heb ik uren in het stuurhuis doorgebracht met het kijken, hoe Shad de bemanning `uitkleedde ` met het kaartspel, van hun verdienste, voor zij het zelfs nog niet eens ontvangen hadden..
Soms als het spel te hevig werd, werd ik als zijn assistent benoemd. Hij gaf mij dan een grote leren tas met een handvat wat ik om mijn nek kon hangen.
Hierin verzamelde hij zijn gewonnen geld, Engelse ponden, Noorse kronen, Duitse marken, franken en alles wat maar vergokt werd..
 Het was verbazing wekkend..
Na een bepaalde tijd ledigde ik deze tas in Shad zijn kooi en scheidde ik de verschillende bank biljetten en streek ik de bank biljetten glad met het kleine strijkijzer van Shad.
Daarna sorteerde ik de biljetten soort bij soort en telde het geld.
In die dagen was  het loon van mijn vader 5 pond en 10 shilling en  6 penny's per week.,
Op de thuisreis vanaf Tromso, verdiende Shad  50 Engelse ponden, alleen al bij het gokken.

Wij verlieten Lodingen bij zons opkomst en voeren zuidwaarts door de Vestfjord met prachtig weer, De wind was gunstig,
De Schipper had orders gegeven, dat er zeilen moesten worden gehesen, wat ons wat meer vaart zou geven op de thuis reis.
Wij waren laat in de middag ter hoogte van Treanoya.
Maar  de prachtige start voor de thuis reis,  mislukte de volgende morgen..
De wind was veranderd tot een onstuimige  ZZW bijna storm,  halverwege de morgen en Charlie en Snowy hadden moeite om het fok te bergen, toen een snijdende windvlaag  hen bijna in zee wiep,. Uiteindelijk werd het zeil veilig geborgen en tegen die tijd hadden we regen en braken er golven over de buiskap..
Dat kostte ons de mogelijkheid om de Zaterdag ochtend  vis trein naar London te halen, binnen de ons nog resterende 36 uur.
Vervolgens kwamen wij weer in wat kalmer water terecht en vlug verbeterend weer,.
Uiteindelijk  waren wij op de hoogte van Flamborough Head, terwijl de gehele bemanning  het schip schoonmaakte, de netten repareerden en opborgen en het schip klaar maakten voor een sprankelende aankomst in het Grimsby dok..
Mijn bijdrage aan de schoonmaak was een pijnlijke algemene schoonmaak van de Schipper zijn hut, waarbij de houten panelen stevig in de was werden gezet, tot Shad het zo wel genoeg vond, want hij kon zijn haar er in kammen.

wordt vervolgd
Gelogd
Pagina's: 1 ... 25 26 27 28 [29] 30 31 32 33 ... 46 Omhoog Print 
« vorige volgende »
Ga naar:  


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.4 | SMF © 2006, Simple Machines LLC Valid XHTML 1.0! Valid CSS!