Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
18-01-2018, 01:13:06
Startpagina Help Zoek Inloggen Registreren
Nieuws: Moppetrommel is vernieuwd http://www.allesoverscheveningen.nl/moppen

+  Vraag en antwoord & Wie wat waar
|-+  Vraag en antwoord
| |-+  Vraag en antwoord
| | |-+  Jan T
« vorige volgende »
Pagina's: 1 [2] Omlaag Print
Auteur Topic: Jan T  (gelezen 2434 keer)
Leen
Scheepsjongen
**
Berichten: 42


Aardig zijn


Bekijk profiel
« Antwoord #15 Gepost op: 19-11-2017, 16:51:47 »

De belevenissen van bootsman Kees Bloemkool

Hallo mannen om dat we na lange tijd weer eens met de Cape Crenville  in de Waalhaven van mijn geboorte stad Rotterdam lagen. Kwam Kees weer eens na een jaar op zee gezeten te hebben, zo als gewoonlijk met goeie sloot bier in zijn lijf  thuis.
En daar  stond mijn zus Kee naar ik dacht met een deegrol in haar klauwieren, Kees weer eens op te wachten. En Kees doch gelijk  effe me koker naar de wind stelle, en kijken waar om ze die deegrol in der poten heb. Maar zo als Kees het nu goed zag was het geen deegrol maar een soortement van een papieren rol met een rood lint er om. En gelukkig niet de deegrol die ze zo vaak in haar klauwieren had, om Kees op zijn harsens te timmeren, al was het alleen maar  om dat Kees weer eens te laat voor het eten was. Wat trouwens ook nooit te vreten was. Kees zei ze tegen me moet je kijken wat ik van morgen met de post voor jou kreeg. Nou wat heb je dan gekregen Kee vroeg  ik aan haar, en ik hield haar onderhand in de kiere mannen. Kees jonge begon ze met ter rauwe ontroerde drankstem, met de rol in haar hand zwaaiend tegen me.

Je ben nou prefester in de Schiemanskunde geworde Kees jonge. Hier in deze rol papier een Bul noemen de geleerde heren zo iets, staat het zwart op wit Kees. Nou Kee  ik was anders heel blij dat ik van die smerige rottige Zeeman universiteit zo als jij dat noemt ,daar  in Vlissingen af was hoor. Want die gaste daar konne Kees ook niks meer leren zeker weten meid. Maar je peilt de boei niet mis Kee, Kees is nou toch officieel Lodovicus Adrianus schiemannen.  Dus gaat Kees in die hoedanigheid wat knopen aan de maten late zien. En  Kees begint dan met de verpakkingsknoop dat maar een heel simpel knoopje is. Maar die knoop doet Kees wel aan Gerrit zwaargeschapen, oftewel Gerrit de Tamp denken. Kees zei hij altijd als we in stappak de wal opgingen, ik zoek me straks een lekker dikwijf om mee te kunnen plompzakken. En als Gerrit dan in haar haventje aangekomen is, dan legt hij lekker op zijn spring, en op achter en voor tros  goed vast. En  dan kan Gerrit met zijn trouwanker de hele nacht in haar lekkere warme haventje  blijven drijven, en ze krijgt me er dan  voorlopig ook niet uit  Ja die Gerrit wist het wel, en jullie weten het nou ook!

En dat komt mooi uit want van avond gaan we naar de bruiloft van je nicht mientje. Nou had Kees
vroeger al de pest aan bruiloften want steevast was het gezegde van mijn Ome,s en Tantes. Als Kees weer eens op zo'n klotige bruiloft van een Neefje of Nichtje was, En hierna jij hé Kees?  En me dan met een veelbetekenende blik aan keken die lullebekke dat ze daar wasse! En vooral ome Teun die al vijfentachtig was, en met mijn tante Sien was getrouwd. Had er altijd een handje van om dat met die bek zonder tanden van hem aan me te vragen.
Maar op een goed moment kreeg Kees de kans om hem eens goed terug te pakken te nemen mate.
Toen Tante Sien zijn vrouw was overleje was ik net thuis van een kust reisje. En ik moest wachten dat ik van het Ketoor een boot om de Oost zou krijgen.
En op de dag van de begrafenis van Tante Sien ging Kees het hele rijtje Familieleden leden  langs om de fam te condoleren. Allereerst stong daar natuurlijk ome Teun de man van tante Sien als eerste in de rij wachtende, die Kees met zijn droevige natte oogjes aankeek. Gecondoleerd ome Teun zei ik, hem in zijn zei porrend tegen hem. En hierna jij  hé?! Zei Kees, nou mate en na die woorden was wel effe heel doodstil in de Aula! Maar er is daarna niemand nooit meer geweest iemand geweest die, en hierna jij  hé Kees, tegen me zeiden. Van dat gezeik was kees gelukkig voorgoed af.   Groetjes Leen   Muziek man     


http://www.zeilclipper.eu/forum/viewforum.php?f=1

En hier boven de link het verhaal hier boven maar dan met foto's
« Laatste verandering: 21-11-2017, 09:19:59 door Leen » Gelogd

Recht zo die gaat
Leen
Scheepsjongen
**
Berichten: 42


Aardig zijn


Bekijk profiel
« Antwoord #16 Gepost op: 10-12-2017, 15:28:30 »

Mijn Papegaai Lonny

In Jan, 1962 vaarden met de Fendo in lijndienst van Rotterdam naar Londen. Met voornamelijk stukgoed en soms ook graan. En vaste prik was dat we kolen naar Rotterdam terug hadden.

En als we het stukgoed in het Victoria dock gelost hadden, vaarden we weer door de sluis van het Victoria dock naar onze volgende laadplaats, zo'n 15 mijl stroom afwaarts van de Thames om kolen voor Rotterdam te laden. En tijdens het vertrek maakten we in de sluis bij het Victoria Dock maakten wij een toch wel smerige hilarische gebeurtenis mee.
Want toen we net vastlagen kwam er smerige oude roetige stoomboot de Luanda uit Angola de sluis binnen gevaren, en die meerde tegen ons bootje aan. En Leo een van onze matrozen pakte de lijn van een grijnzende neger, en belegde die op onze achter bolder, waarna hij vol belangstelling naar boven kijkend, het zwaar onder het roest zittende schip bekeek.

Toen hij zo stond te kijken hoorde ik in de deur van onze machinekamer staande, een zwaar gorgelend geluid op de hoogte waar Theo stond komen. En Leo hoorde het ook want hij keek belangstellend naar de plaats waar dat geluid nou vandaan kwam. En het gorgelen werd steeds zwaarder, en op eens had ik in de gaten wat dat gegorgel echt   was. Dus ik riep Leeeoowww  maar toen gebeurde de catastrofe al, zwaar gorgelend en borrelend kwam uit  de wc uitlaad pijp van de Luanda een smerige dikke bruine smurrie zeg maar verse stront naar beneden gedonderd. Precies op de plaats waar onze Leo nog steeds naar boven stond te kijken, en even later droop dan ook van die vieze smerige smurrie die over onze Leo heen viel ! Mensen, mensen, wat zag Leo, er uit de dikke vieze bruine smurrie droop van Leo,s hoofd en schouders steeds verder naar beneden toe. Ik heb daarna gauw onze dekslang klaar gelegd, en water aan dek gegeven zo dat we eerst de vuilste smeerzooi van Leo af konden spuiten. Toen ik daar bij bezig was keek ik naar boven, en zag ik hoe de Kapitein van die boot met een breed grijnzende lach op zijn zwarte gezicht naar het tafereel van de afspuitende Leo stond te kijken . En toen de LUANDA door het groene licht door de net geopende deuren van de sluis de Thames op vaarde, gaf de kapt van de Luanda  een lange gillende stoot op zijn stoomfluit. Nou mannen dat was  me daar wel een aardige vent hoor die kapt van de LUANDA!!
 
En nu komt  mijn papegaai Lonny in het zicht! Want Lonny had ik al een tijdje op de Fendo aan boord. En dat beest kon zo godlasterlijk vloeken en dat was met geen pen te beschrijven. Ik had Lonny namelijk van een ouwe maat van de Elias mijn vorige schip overgenomen. Omdat hij een Job aan de wal had gekregen, en daar hij school gaande kinderen had was hij Lonny nu liever kwijt dan rijk. En Lonny spreekt zo als je al weet Meester nou niet bepaald stichtelijke taal. En ik moet er niet aandenken als de kinderen of andere familieleden dat gevloek van die vogel te horen zullen krijgen. Dus neem jij hem maar, en ik hoop dat je nog veel plezier aan die oude vloekende zuipvogel mag beleven. Nou kon Lonny inderdaad heel liederlijk vloeken als hij de pest in had, en van een klein scheutje whisky was Lonny ook niet vies.  Maar hij  had ook een paar hele intielegente  eigenschappen. Hij was namelijk ook een ongelooflijke goede tolk, van uit het Engels naar het Nederlands en andersom. En als de loods in Londen aan boord kwam, zat Lonny net als altijd steevast op de buitenring van het stuurrad [ ja dat hadden we toen nog ! ] met zijn kop schuin naar de loods te kijken. En als de loods het Stuurhuis binnenstapte zei Good afternoon Gentlemen, dan vertaalde Lonny prompt : met zijn krassende stem   'Goede middag heren' en dat vond zo’n Loods dan hartstikke leuk dat zo,n vogel dat kon. Dus toen we de sluis van  het Victoriadok uit de Thames op vaarden om een paar mijl verder de Thames af  kolen te gaan laden, zei onze loods dan na een tijdje, “little starboard”  tegen onze man aan het stuurrad. En Lonny kraste prompt  een beetje stuurboord!  Even later de loods dan weer: ”right that goes”, waarna Lonny dan: 'recht zo die gaat' met zijn bek wijd open waar zijn dikke grijze tong uithing kraste. De loods na een poosje: ” litle portsite” en dan Lonny  weer: ”beetje bakboord,” en
dat ging zo door tot we bij de installatie die er kolossaal groot uitzag kwamen, waar we onze kolen moesten laden.

En zo vertaalde Lonny vele loodsen van uit het Engels Frans en Spaans, wat de vele loodsen wel konden waarderen. En ook op zee varende zat Lonny steevast op de buitenste stuurradring, en als onze roerganger het schip wat bijstuurde liep Lonny wat tegen het stuurrad op om er niet van af te flikkeren. Nou had je roergangers en roergangers zo ook bij ons, want  als we buiten waren dan ging onze Lonny vaste prik een tukje doen. En met een goede roerganger aan het roer ging dat best. Lonny liep dan zijn tukje doende een stukje op, indien dat nodig was. Maar owee als de man te roer er een potje van maakte dan kon die zijn lol op. Dan begon Lonny te schelden en te krijsen zoals ”vuile hoerenzoon” stinkende zwans steddy, ,steddy, verdomme” krijste hij dan, met zijn vleugels wijd uitgespreid onder aan het stuurradrad hangende. En nog veel meer van zulke liederlijke uitdrukkingen die hij in de loop der jaren aan boord van allerlei schepen gehoord had, kwamen uit zijn wijd geopende snavel. En als de betreffende  roergangen het scheepje dan weer voor lange tijd op koers had dan hoorde, je Lonny niet meer, alleen nog een zacht gemompel wat we niet konden verstaan.

Hier boven een sleep boot met de door mij bedoelde Barge's die in het verhaal voor komen. Het is wel is waar een dikke vijftig jaren later maar de Barge's zien er nog steeds het zelfde uit. Alleen de Sky line, en de kades van Londen zijn wel heel veel veranderd.
En nu pak ik het verhaal weer verder op, Lonny hebben we nu even gehad,
en gaat het verhaal verder bij de kolen installatie die er kolossaal uitzag !!
En waar we onze kolen moesten laden. Het was een grote hoge installatie die zo als ik de volgende dag merkte, een voor ons verrassende werkwijze had. Wij lagen aan de binnenkant aan de walkant afgemeerd. En aan de buiten kant lag zo,n beroemde  Engelse Barge deze werden met sleepboten  getrokken, en er werd ook allerlei andere  lading mee vervoerd dan alleen kolen. En in dit geval was het onze lading kolen, en aan gezien we duizend ton moesten laden lagen er twee van die barge's  ieder met vijfhonderd ton [ Baarsjes zo als ze door ons Nederlanders benoemd werden ] klaar om  ons  van duizend ton kolen te voorzien . En in iedere Barge zaten vijfhonderd ton kolen, dus vijfhonderd ton in het achter ruim, en vijfhonderd ton in het voorruim.  En aan gezien ik daar nog nooit kolen geladen had was ik erg nieuwsgierig hoe dat in zijn werk zou gaan. Dus de andere morgen om zeven uur ging de hele poppenkast van start, en op een zeker moment ging het dan echt gebeuren. En met sissende stoomwolken   [want de hele handel werkte toentertijd nog op stoom. Zag ik tot mijn verbazing de hele Barge uit het water omhoog komen , het vuile Thames  water regende kletterend naar beneden toe. Toen de Barge helemaal boven was stopte hij even, en begon zich toen op zijn bakboordzij om te draaien, en even later begonnen de eerst kolen met zwarte kolengruiswolken  over ons hele schip neer te dalend, om daarna donderend   in ons achterruim te verdwijnen. Terwijl er nog dikke wolken gruis en stof nog boven de Fendo hingen, was de lege Barge al weer op weg naar beneden toe. En daarna vaarde de lege bak met een sleepboot weg voor zijn volgende lading waar dan ook. Terwijl de volgen sleepboot de tweede en gelijk ook de laatste barge onder de laad installatie trok.  En het hele spel van het op die manier kolen laden zich nog een keer herhaalde. En toen dat gebeurd was verhaalden we  zwart van het roet  wat naar later bleek ook haast in het hele schip te zitten. Naar de kade toe om zee klaar te gaan maken, en ook het hele dek schoon te spuiten. Wat geen sinecure was maar gelukkig viel het in de gangen, en onze hutten nog wel mee, want daar had de zwarte roet geen smerige schade aan gericht. Maar het kombuis met onze twee scheepsmessen en de salon van onze ouwe zagen er niet uit, dus onze Kok Hans Myer met onze bediende, en nog twee matrozen waren druk bezig om de hele handel weer schoon te krijgen. Want over al op de plafonds wanden banken en eet tafels en nog meer zat een dunne laag roet geplakt. Dus dat was soppen geblazen want s,middags moest er als het enigszins kon ook nog gegeten worden, maar pas een maand later van het hele kolen gebeuren, konden we pas zeggen dat de hele klus goed geklaard was. En gelukkig was in de vetloods alleen de bovenkant  flink smerig, maar ik met  nog twee Wtk,s waar door de scheepsbemanning altijd lachend werd gezegd,  [ Wtk.s! nou werken kunnen ze niet kunnen ze niet! En Tuig is het !! En kunde hebben ze al helemaal niet. Maar een geintje moest kunnen, en de jongens meenden het niet kwaad. Maar onze klus was toch nog gauw geklaard.   

En daarna zijn we gelukkig weer vaste dienst naar Parijs Londen,en visa versa Kopenhagen gaan varen. vr gr  Leen


http://www.zeilclipper.eu/forum/viewforum.php?f=1

En hier de link voor de foto's mensen!  Smiley Leen B
« Laatste verandering: 10-12-2017, 15:32:47 door Leen » Gelogd

Recht zo die gaat
Leen
Scheepsjongen
**
Berichten: 42


Aardig zijn


Bekijk profiel
« Antwoord #17 Gepost op: 06-01-2018, 15:26:17 »

Een pijnlijk treffen met de  APRODITE
Hallo vrienden in Maart 1961 kwam het op een wel heel bijzondere manier tot een treffen met een oud Grieks stoomschip de Aprodite uit Athene . We kwamen toen  van Londen met 500 Ton stukgoed voor de NAVO. En dat was een hele gevarieerde lading. Van uniformen van alle afdelingen,  van ons leger, en ondergoed voor mannen van maat heel groot tot ietsje minder groot, en het was vaal leger groen  van het vele gebruik,  en het wassen. En voor de dames was het precies zo, alleen waren er wel meer maten voorradig. En er was ook veel maand verband voor de zieke poesjes bij, alleen waren die dan wel ongebruikt! En jullie zullen het  geloven of niet, maar deze maand verband was ook nog leger groen. En vervolgens zaten er in de lading, zware en lichte mitrailleurs, Gerand geweren pistolen mortieren'en nog veel meer soorten wapentuig. Noodrantsoenen en nog veel meer dingen die in het NAVO leger gebruikt werden. 


En we hadden ook nog eens 120 ton springstof [ trotyl ] voor Gennevilliers vlak onder Parijs, geladen waar ook een depot van de NAVO lag. 
Dus zijn wij met drie rode vlaggen de Thames af , en met het donker worden werden dat drie rode lichten, de Downs door, en van af  Dover aan stuurboord werd het kanaal naar Bakboord draaiend over gestoken.


En bij de Franse kust aan komend kwam er van stuurboord in de geul varend een  Tanker de L'IMPASSE ons tegemoet varen. Die met een paar diepe zware hoorn stoten ten kennen gaf dat hij er aan kwam. Maar onze stuurman was een pestkop, en deed of zijn neus bloede dus gaf de tanker maar weer een paar loeiende stoten op zijn hoorn. Maar onze stuur had die grote oliebak natuurlijk al lang gezien. En hij wist dondersgoed dat hij de betreffende tanker  in de smalle vaargeul voorrang moest verlenen. Daar de tanker geen andere kant op kon. En haast op het allerlaatste moment gaf hij onze roerganger pas de order hard stuurboord. En daarna draaide de Fendo scherp naar stuurboord af. En toen we na die manoeuvre  vlak langs de tanker vaarden stond de stuurman van de L'IMPASSE   woedend op de buitenbrug met zijn vuist naar ons toe te zwaaien, en met de andere hand op zijn voorhooft wijzen. Waarna onze stuurman een klap met zijn linker hand in zijn  rechter arm gaf,  zijn vuist omhoog naar hem toedraaide , en met zijn middelvinger  omhoog stekende bewegingen maakte. En dat terwijl we langs die volle olie bak met zijn woedende stuurman vaarden.  En zo gingen we onder de wal door langs Fecamp, Diepe, met de daar achter liggende plaatsen op Le Havre  aan.


En dan langs Le Havre naar de Seine waar we onze loods aan boord zouden nemen. Waarna we dan eerst in Rouen een nachtje over lagen, om onze mast te kunnen strijken. En de andere dag zouden we dan onder onze eerste Seinebrug door,  op weg naar eerst  Gennevilliers om daar de Trotyl te lossen, en zo  door naar Parijs om de rest van onze lading kwijt te zijn. 
Maar toen we bij de mond van de Seine kwamen zat het potdicht van de mist. Dus  was het letco  anker, waarna de wacht op ging, en was het machinekamer stand-by.  En daarna was het op onze scheepshoorn geblazen, en bellen. Maar op een zeker moment hoorden we  het lugubere geluid van een zware scheepshoorn  terug loeien, en het kwam steeds dichter bij. Dus wij weer terug blazen, en bellen maar het lugubere zware geluid naderde ons steeds dichter, en dichter.
En onze stuurman was onderhand uit de kuil komend ook de bak op geklommen.  En hij stond samen met onze wacht op de bak zonder wat in de witte brij te kunnen zien te turen. En plotseling zagen ze tot hun grote schrik een hoge zwarte scherpe boeg uit de dikke mist op doemen. Tegelijkertijd hoorde onze stuur ergens boven zijn hoofd drop anchor  schreeuwen. En hij bedacht zich geen moment, en gooide Willem onze wacht als het ware de voorkuil in, en sprong hem gelijk achterna. En op dat moment klonk er een oerverdovend hoge krakende en gillend  scheurend geluid over ons schip heen, en het anker zagen we later bleek van de Aprodite een Griekse stoomboot te zijn, sloeg krakend met een dof scheurend geluid  dwars door het voor dek heen, zo onze anker kettingbak in. En na van schrik bekomen te zijn liepen onze stuurman met   Willem het voordek weer op, om de grote ravage die het anker van de Aprodite  veroorzaakt had te kunnen bekijken. En een poosje daar na kwam ook de stuurman van de Aprodite  met een werkboot met twee roeiers bij ons aan boord om de schade die wij opgelopen gelopen hadden te kunnen  bekijken. En na dat gebeurd was  werd er bij onze ouwe in zijn Salon, met de stuurman van de Aprodite  de afspraak  gemaakt dat zei hun anker in Rouan uit onze bak zouden branden. Waarna zei het dek van onze bak dan ook weer provisorisch met lassen en andere toestanden zouden dichten. En dat dan ook de Kapt van de Aprodite hem zelf bij ons aan boord zou komen, om het een en ander te kunnen bespreken. 


En onze bak zou als we onze lading in Gennevilliers en Parijs gelost hadden,  in Zaandam op  de scheepswerf daar weer vakkundig gerepareerd worden. 
En ja mensen met die 120 ton trotyl aan boord liep het gelukkig nog goed af, want je moest er niet aan denken dat een zware inductiestroomstoot die tijdens de gillende en schurende aanvaring ontstaan kon zijn. Dan was de ravage niet te beschrijven geweest. Zelfs  le Havre dat er vlak bij lag zou zware schade hebben op gelopen, en van ons met de Fendo en ook van de Aprodite was dan denkelijk niks meer over geweest. Maar ja dat is nu gelukkig wel achteraf gepraat.

En in de sluis van Carrière [ en dat kon er ook nog wel bij !! ] hadden we bij het invaren van deze sluis ook nog een rot akkefietje wat ook maar net goed ging. Tijdens het binnen varen van de sluis wilde onze ouwe de Fendo een klapje achteruit geven. Want de reis er voor was het hele telegraaf  gebeuren naar de brug toe over gezet.

Dus kon onze Kapitein zijn boot nu van af in de stuurhuis bedienen. En hoefde ik niet meer naar beneden om  de motor bedienen, dus stond ik op mijn gemakje naar Theo een van onze matrozen die met een me boetop [ een staaldraad met een hart van vettouw doorweven om soepeler te kunnen afmeren]  in zijn handen gereed stond om de Fendo af te kunnen stoppen. En op een zeker moment  hoorde ik de startlucht sissend door de lucht leiding sissen, om de nokkenas van de motor in zijn achteruit te laten lopen. En daarna kon onze ouwe de motor te starten om de Fendo wat af te stoppen.  Maar de Fendo bleef rustig door gaan, en het ging nu toch wel tijd worden dat er gang uit ons scheepje ging dacht ik zo.


Onderhand hoorde ik de ouwe gillen meesterrrr hij wil er verdommeee niet in lopen. Ik vloog de machinekamer in en schoot langs de overbreng stang, de motorkamer in. En ik zag tot mijn schrik dat de start stang tegen een trechter die ik in het traliedek boven onze motor  geplaatst had klem zat. En wat onze kapitein daarna nog meer voor lelijks brulde zal ik hier maar niet herhalen.
Ik verwijderde snel de trechter, en zag de stang nu vrij van het opstakel trechter! overgaan. En daarna startte  met een sissend geluid onze motor weer, en stopten we vol aan  achteruit slaande maar net nipt  vlak voor de sluis deur . En je moest er niet aan denken als we dwars door de sluis deuren geramd waren. Want door achter stond het water van de Seine met het vele water wat van boven de Seine, uit Duitsland kwam maar krap een meter onder de bovenkant van de sluisdeur. Maar ja dat is gelukkig niet gebeurd. Vr gr  Leen     Cool

http://www.zeilclipper.eu/forum/viewforum.php?f=1

En hier boven de link voor de foto's mensen
« Laatste verandering: 15-01-2018, 13:12:44 door Leen » Gelogd

Recht zo die gaat
Leen
Scheepsjongen
**
Berichten: 42


Aardig zijn


Bekijk profiel
« Antwoord #18 Gepost op: 15-01-2018, 13:22:48 »

" Dit is best toch wel een heel bij zonder verhaal "

Goedemiddag vrienden ik vond tot mijn verbazing onderstaand en ingenues verhaal. Als je begint te lezenweet je niet hoe het afloopt ook tijdens het lezen niet. En je weet echt niet waar het over gaat, ik niet tenminste, ik bleef echt tot het laatst in de onwetendheid hoe dit verhaal zou af lopen. En op het einde was mijn verbazing al om, dat zo iets ingewikkelds zo simpel zijn verloop had!.
En ik hoop dan ook vurig dat jullie dit verhaal helemaal zullen uitlezen. En verrast zullen zijn dat het
hele verhaal op de manier afloopt waar op ik het ook er vaarde. Vr gr Leen   Cool


Dat is niet best!

“Dat is niet best meneer Jansen”
Meneer Jansen keek beteuterd en zorgelijk.
“Valt er echt niets meer aan te doen?”
“Nee, ik ben bang van niet.”
“Hoe moet dat nu verder?” vroeg meneer Jansen.
“Tsja, dat is aan u. Daar kan ik niets over zeggen.”
Meneer Jansen keek hem met grote ogen aan, die zich langzaam vulden met vocht.
Er begon een onaangename stilte in de ruimte te hangen.
“Ik moet u verzoeken om weg te gaan” zei de andere persoon.
Het leek wel of meneer Jansen zichzelf in slow motion had gezet. Uiterst traag kwam hij uit de stoel en liep hij naar de deur. Daar leek het er op dat hij niet meer wist hoe hij een deur moest openen. Uiteindelijk ging zijn hand naar de knop. Hij draaide die om, deed de deur open en stapte naar buiten.
De andere persoon was blij dat hij weg was. De hele situatie was erg ongemakkelijk en met emotionele mensen had hij nog nooit kunnen omgaan.
Meneer Jansen liep ondertussen verdoofd door de straten. Hij zag niemand en niemand zag hem. Zonder het zelf te beseffen liep hij in de goede richting naar huis. Daar kwam hij na veertig minuten wandelen aan. Apathisch drukte hij op de bel, terwijl hij de voordeursleutel in zijn rechterjaszak had zitten. Zijn vrouw deed de voordeur open. Toen ze haar man zo zag staan wist ze het eigenlijk al. Hij hoefde niets te zeggen.
“Wat zei die?” vroeg zijn vrouw dan toch maar.
“Dat er niets meer aan te doen was.”
Verschrikt bracht zij haar handen voor haar mond. Heftig schudde zij haar hoofd.
“Nee, zeg dat niet.” Wilde ze uitschreeuwen. En ook bij haar schoten de tranen in de ogen. Ze wilde flink zijn, ook voor hem. Maar ze kon het gewoonweg niet helpen. Het gebeurde gewoon.
“Wat ga je nu doen” vroeg ze, toen ze van de grote schrik bekomen was.
“Wat ik al eerder had moeten doen.”
Ze schrok van zijn woorden, omdat ze wist wat er nu komen zou. Resoluut stond hij op en liep naar de keuken. Hij pakte het kapotte koffiezetapparaat en flikkerde het in de vuilnisbak.
“Morgen kopen we een nieuwe.” Leen B 
Gelogd

Recht zo die gaat
Pagina's: 1 [2] Omhoog Print 
« vorige volgende »
Ga naar:  


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.4 | SMF © 2006, Simple Machines LLC Valid XHTML 1.0! Valid CSS!