Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
22-10-2018, 20:44:14
Startpagina Help Zoek Inloggen Registreren
Nieuws: Een hapje en een drankje op zaterdag 20 oktober, geef je snel op.
http://www.scheveningen-centrum.nl/yabbse/index.php?topic=3086.new#new

+  Vraag en antwoord & Wie wat waar
|-+  Recente berichten
Pagina's: 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10

 41 
 Gepost op: 06-10-2018, 12:20:26 
Gestart door GerardKnoester - Laatste bericht door jacobcramer
de Frank Bonefaas weer op schevening

 42 
 Gepost op: 06-10-2018, 07:51:35 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door J.H.
Naar Killybegs

 43 
 Gepost op: 06-10-2018, 06:43:48 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Een vissersman's overdenkingen over deze prachtige, maar bekommerde wereld.      Deel 2

Maar dat was al allemaal in de toekomst.
Toen ik naar zee ging, was de technologie nog vrij simpel, zo dacht ik, als een jonge knul, 
Er waren geen betere schepen op zee en geen van de schepen was er beter om vis te vangen..
De Schotse visserij havens en de vissersvloot deelden een merkwaardige kameraadschap en een  cultuur , wat een wereld apart was ,van de regelrechte geld makerij van het zielloze  materialisme..
Het was een andere manier van leven..
Visserlui hielden van hun beroep,
Zij waren er trots op, dat zij leden waren van de zeevarende gemeenschap.. Zoals een bezoeker scherpzinnig opmerkte  .... zij hebben  een zekere beroepsgeest over zich.
In die tijd, was er nog geen Zondag  visserij. ( hier heb ik het alleen maar over  de seine-net en ring net vissers,  met eigen schepen van families. )
Trawlers, die het eigendom waren van een rederij, was een andere zaak..
De schepen vertrokken om  middernacht op Zondag  en geen minuut eerder.
Het was dan een groots gezicht als je op  het havenhoofd stond en de vloot zag vertrekken....... de duisternis in en oostwaarts,  het ochtend gloren tegemoet.
De eerste avond wandeling die ik maakte met het prachtige jonge meisje, wat later mijn vrouw zou worden, was om de vloot te zien uitvaren op zo'n nacht.
Dat was  nadat ik de zee de rug had toegekeerd..
Tijdens de eerste zeven  werk jaren van mijn leven..was ik aan boord van
 de schepen, wachtend op de menigte die ons van af het havenhoofd vaarwel zwaaiden, als wij vertrokken voor onze wekelijkse vis reis..
Deze praktijk stierf uit rond 1970...
Momenteel werkt een groot deel van de vissersvloot op Zondag, zoals op andere dagen van de week.
Er zijn nog steeds wat visserlui, die de wekelijkse rustdag respecteren., voornamelijk op de Hebriden Eilanden, maar ook nog steeds, onder wat devote vissers van de Oost Kust..

Eenmaal op zee werd de radio telefonie installatie ingeschakeld en de mannen van de eerste wacht,
( over het algemeen de jongere dek knechten ) begonnen onderling met elkaar te praten en te zingen   Het waren meestal geestelijke liederen en gospel muziek, die zij allemaal kenden.
De zangers waren niet altijd de echte kerkgangers., maar het was over het algemeen een veel gedaan ding en een gewoonte.
Meestal hadden zij  hun kennis over de spirituele liederen opgedaan in de bijeenkomsten annex kerkdiensten in de zeemanshuizen, in evangelische samenkomst zalen of  bij een uitvoering van het Leger des Heils..
Maar het kon niemand wat schelen, wat zij voor een achtergrond hadden,
Het zingen  van geestelijke liederen was iets speciaals voor de visserlui en was niet alleen op de kerk gericht.
Het zingen en het uitwisselen van nieuwtjes  ging door, tot het weer daglicht werd of bij het bereiken van de visgronden en het echte werk weer zou  beginnen..

Aangezien mijn vader toen vissende was rond de Ierse Republiek, moest ik als doopsel van hem , mijn taak gaan vervullen in de visserij van hem en moesten wij naar het "smaragd eiland " vertrekken..
Wij voeren de Moray Firth in en vervolgens naar het westen naar Inverness, van waar wij door  het Caladonisch Kanaal ( gebouwd door de grote  ingenieur Thomas Telford in 1872 ) voeren en naar beneden naar Oban en hierbij Fort William passeerden.
Vanaf Oban voeren wij in een ZW lijke koers en daarna West, en passeerden het zuidelijke puntje van Mull en de beroemde , door Stevinson gebouwde vuurtoren van  Dubh Artach en Skerryvore, dichtbij de plaats waar het brigantijn zeilschip "Covenant " schipbreuk leed , zoals verteld werd in RLS's beroemde verhaal "Kidnapped "
Van daar uit "stampten" wij onze weg dwars over, naar de Noordkust van Ierland..in de tanden van een  NW lijke storm en vandaar op een zuidelijke koers naar Rosan Point en Rathlin O'Birne eiland en daarna oostelijk de Donegal baai in..
Aankomend in Killtbegs haven na een12 uur durende ruwe overtocht, waren wij blij om een haven binnen te lopen en speciaal ik zelf, daar ik veel last van zeeziekte had gehad, tijdens het grootste gedeelte van de reis..
Maar binnen een paar weken had ik mijn zeebenen en werkte ik met vertrouwen  op het dek en met een eetlust , wat een ruwe zee niet kon beperken.
Tijdens het volgende jaar bezochten wij de meeste van de vissers havens in de Ierse Republiek en vingen wij ons deel aan schelvis, kabeljauw, heek, rog. knorhanen en tong.
Wij visten zelfs een winter  op de haring bij Dunmore Oost,  aan de Zuid kust..

Ieder jaar in December en Januari,  kwamen er grote scholen haring naar de kust bij Waterford, om daar kuit te schieten..
Een vloot van grote trawlers en drijfnet vissers  visten hierop voor de kust.
Ring net en seine net vissers richtte zich op de scholen haring, dichter bij de kust en de Hollandse loggers vingen de haring en zoutten deze aan boord en pakten ze in tonnen en brachten deze naar Holland, voor verdere verwerking..
De haringen waren soms zo dik op de zeebodem, dat er haring gevangen kon worden met bijna iedere soort  uitrusting.
Wij zetten  haring kuilen met een kleine maaswijdte vast aan onze seine netten en al spoedig vulden zij zich met  20 ton haring per keer,  Bij sommige trekken had  het meer geweest kunnen zijn, maar de kuilen van katoen garen , barstte gewoon open..
Wij kochten soms wat vangsten haring in Ierland en stoomden er mee,  met andere vissers, naar Milford Haven in Wales, om er een hogere prijs voor te krijgen van de visverwerkers , zoals de firma Birds Eye.
Het weer in de winter periode in dit stuk zee vanaf de vuurtoren van Fastnet tot aan de zuid punt van Wales, was op zijn minst ruw. De ingang naar Milford Haven was  in de meeste gevallen gevaarlijk.
In de duisternis  en bij slecht weer en zonder de hulp van radar of van een elektronische positie bepaling , was het een bijzonder aangename  ervaring voor een 15 jaar oude jongen, bij het sturen van het schip rond de gevaarlijke  en onthullende "Kleine " rotsen, voor de ingang naar de baai en de sont.

Het jaar in Ierland was om over na te denken, ofschoon het niet zonder zorgen was.
Ik had mijn grootmoeder van mijn vaders kant en een oom, de voorgaande zomer verloren..
Daarna hadden wij een andere oom die de dood vond op zee bij de noord kust van Schotland. Zijn lichaam werd nooit gevonden.. Alles bij elkaar  verloor ik drie ooms en een neef op zee en heel. veel vrienden.
Een van de eerste jongens, waar ik mee bevriend raakte op de vloot van Killybregs, met de naam Benny, verloor zijn leven op zee in het volgende jaar bij Dunmore East.
Mijn ander Killybregs vriend , Anthony werd twee jaar later overboord gespoeld,
Vreemd, ondanks  het  aanzienlijke verlies aan mensen levens, dachten wij niet veel na  over gevaar, niet meer dan ik veronderstel wat mijnwerkers deden in hun beroep..
Het was gewoon het risico van het beroep.
Mijn thuishaven verloor ook haar aandeel in schepen, gedurende de jaren, Tijdens mijn leven waren de schepen die gezonken waren of wrak werden met inbegrip van de Resplendent, de Caronia,  Devotion,  Trust,  Pail,  Briar Rosew,  Steathyre, Scotia, Incentive, Balmoral,  Guide On,  Arcadia, Renown, Valkyrie, Sapphire, Ben Aigan, Argosy,  Balmoral  ( 2 ) , Premier > Valkyrie ( 2 ) . om er maar een paar te noemen. Op zijn minst drie  van deze verliezen, betrof het de gehele bemanning en 4 bemanningsleden vonden de dood bij de andere ongevallen.. Verschillende  individuele doden op zee,  gebeurden ook in dezelfde periode., Onze kleine haven  verloor waarschijnlijk meer dan 20 schepen en meer dan 30 personen  over een periode van 40 jaar.
Door het geheel van Noord Schotland, was er jaar na jaar een verschrikkelijk .verlies aan schepen en mensen geweest
Zelden ging er een winter voorbij zonder dat er een andere grote  tragedie gebeurde met een vissersschip..
Op zee zijnde tijdens  slecht weer,, in zware stormen en krachtige wind, werd mij soms gevraagd over het element van angst.
De waarheid is, dat het zelden een factor is.
Voor mij, moet de uitzondering zijn, als ik langs rotsen of riffen vaar, bij sterke stroming, hoge deining of slecht zicht door regen, sneeuw, mist of duisternis.
Dan heeft iemand een reden om uitzonderlijk oplettend te zijn en een natuurlijke angst is een gezonde stap in deze richting..
Maar om een storm te observeren op zee, vanaf een redelijk solide schip, echter klein,  is een  stijlvolle ervaring, zoals het beklimmen van een steile berg., veronderstel ik.
Iemand voelt iets als een innerlijke aansporing ... een groot gevoel aan ontzag en verwondering en verbijstering.
Dit is precies wat er gezegd werd over het  verbijsterend zware , moedige  en koelbloedige  meisje, Ellen MacArthur, bij haar zelfstandige  zeiltocht rond de wereld en haar ontmoeting met de stormen, ten zuiden van Kaap Hoorn.
Dit is de geaardheid , verklaarde zei.
Dit is de zee, in al haar kracht en grootheid.
Ik kan haar alleen maar gelijk geven, ofschoon de stormen die ik in mijn leven heb meegemaakt, veel minder waren dan wat zij te verduren had

wordt vervolgd



 44 
 Gepost op: 05-10-2018, 14:34:41 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door J.H.
Ordkhonikidze.
Als je toch niets anders te doen hebt dan is het natuurlijk wel een leuk bootje om op te blazen, maar ja daar waren de meningen over verdeeld.

 45 
 Gepost op: 05-10-2018, 14:26:26 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door J.H.
Mr.Crabb.
je moet ook geen tijdbommen plakken tegen schepen waar "Knoeichef "aan boord vertoeft, dat vinden ze vriendjes niet goed.

 46 
 Gepost op: 05-10-2018, 14:14:28 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door J.H.
Opa,
veel foto's zijn er van Engelse visserlui aan de wal met laarzen aan en/of Zuid-wester op, staan / zitten ze in de pub helemaal geschoeid, klaar voor onder water.

 47 
 Gepost op: 05-10-2018, 07:49:47 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Een visserman's overdenkingen op deze prachtige maar bekommerde wereld     deel 1

I must go down to the sea again, to the lonely sea and the sky
And all I ask is a tall ship, and a star to stear her by
And the wheel's kick and the wind's song, and the white sails shaking
And a gray mist on the seas face, and a gray dawn breaking.

I must go down to the sea again, for the call of running tide
Is a wide call and a clear call that may not be denied.
And all I ack is a windy day with the white clouds flying.
And the flung spray and the blown spume, and the sea-gulls crying.

I must go down to the sea again, to the vagrant gypsy life,
To the gull's way and the whale's way, where the wind's like a whetted knife;
And all I ask is a merry yarn from a laughing felloe rover;
And quiet sleep and sweet dream when the long trip's over.
                                                                                                John Masefield.

Ik moet weer naar zee, naar de verlaten zee en de luchten
En  ik vraag alleen maar een grote windjammer en een ster om op te sturen.
en een terug slaand stuurwiel en de zingende wind, terwijl te zeilen klapperen
En de brekende grauwe mist op het zee oppervlak en het aanbrekende grijze ochtend gloren.

Ik moet weer naar zee, naar de roep van het opkomende tij,
Het is een wilde en heldere roep, welke niet ontkend mag worden.
En al wat ik vraag, is  een winderige dag, met voort vliegende witte wolken,
En het vliegende buiswater en het wegwaaiende schuim en de krijsende zeemeeuwen.

Ik moet weer naar zee, naar het zwervende zigeuner leven,
En de weg van de meeuwen en de walvissen, waar de wind op een geslepen mes lijkt
En al wat ik vraag is een fleurige rijgdraad , van een lachende omzwervende kameraad
En een rustige slaap en zoete dromen , als de reis beëindigd is.

Ik weet echt niet waarom het is, dat wij allemaal zo verbonden zijn  met de zee, behalve dat ik denk dat het is,omdat in aanvulling met het feit dat de zee veranderd en het licht veranderd en de schepen veranderen, is,omdat wij allemaal afkomstig zijn  uit de zee.
En het is een interessant biologisch feit, dat wij allemaal in onze aderen, precies dezelfde samenstelling van zout in ons bloed hebben, wat bestaat in de oceaan en daardoor, wij zout in ons bloed, in ons  zweet en in onze tranen hebben.
Wij zijn gebonden aan de oceaan.
En als wij terug gaan naar zee, of het nu om te varen is of om er naar te kijken, gaan wij terug van waar wij vandaan gekomen zijn.

                                           Deel van een toespraak van President John F. Kennedy
                                              Newport, Rhode Island, 14 September 1962.

Het plaatje van de oude zeeman, met die grote hoed op en met die leren laarzen aan, bezig met zijn beug lijnen aan het sorteren, is mijn overgroot vader Alexander ( Sanny Caccy ) . Thomson: ( Caccy of Caulie, daar hij één van de weinige Katholieken in de gemeenschap was )
Mijn voorouders van beide kanten waren visserlui, zo ver, als wij terug kunnen kijken.. Zij van mijn overgroot vaders tijd, waren beug visserlui, die visten met zeilschepen van de Scaffies, Fifies en de Zulu's klasse. ( De Scaffie had de lijnen van een Viking zeilschip, de Fifie had een rechte voorsteven en was gebouwd om beter grip op het water te hebben , wanneer zij  dicht bij de wind voer..
De Zulu belichaamde de eigenschappen van de beide eerder genoemde schepen en bewees ideaal te zijn, voor de drijfnet visserij. Sommige boeken vertellen dat het ontwerp een compromis is tussen een visserman met een sterke geest en zijn even gelijke vrouw met een sterke geest.
Ik ontmoette eens Dad'Campbell, de toen bejaarde zoon van de Zulu ontwerper William Campbell in Portland Oregon in 1968 en vroeg hem of er enige waarheid bestond  in dat verhaal.,maar hij keurde het af als een grappige roddel. ) en schakelden over op de drijfnet visserij op haring in het lonende seizoen..
Mijn grootvaders beoefende de visserij met drifters, door  stoom of motor aangedreven en deze grotere schepen beoefende het gehele jaar de haring visserij..

De plaats Lossie was hoofdzakelijk gebouwd op de haring visserij..
Vanaf ongeveer 1900  leenden  arbeidslieden en boeren de visserlui geld om drifters te bouwen en de gemeenschap kwam tot bloei.
De vloot  viste vanaf Norfolk en Suffolk in het najaar, Dunmore East, Ireland in de winter en daarna de Morey Firth, Shetland en de Minches in het voorjaar en zomer..

Het grootste deel van de haring werd gekaakt, droog gezouten en in vaten verpakt.
Dit duurde tot na de W.O. van 1914-1918 toen de veranderingen het bracht tot de economieën van Rusland en Oost Europa, wat een ineenstorting betekende van de grote export markten voor gezouten haring. Zo werden de drifters geleidelijk de rug toegekeerd, en de vissers keerden weer terug naar de witvis visserij op schelvis, kabeljauw, heek en platvis..
Dit keer keken zij naar een meer productieve methode dan de beug visserij en zij vonden dat in het gebruik van het  Deense seine net..

Het Deense seine net of snurrevod, was een lichtgewicht  lange zak net, wat over de zeebodem werd getrokken door aangedreven schepen met zwakke motoren of stoom machines..
Het net werd horizontaal open gehouden door een mijl lange manilla lijn, wat in een halve cirkel aan weerszijde van het net werd uitgezet.. Deze lijnen werden langzaam met de winch in gehieuwd, tot de vlerken van het net tegen elkaar aan kwamen., wat tegen die tijd iedere vis omsingeld had, door de manilla lijnen in het net waren gedreven, die daarna vlug naar de oppervlakte werd gebracht..
De Denen haalden de de lijnen en het net in, terwijl het schip verankerd lag aan een groot anker..
Deze Deense methode was goed voor de platvis, wat hun hoofddoel was..
De Schotse "fly dragging "methode veroorloofde het net om de vluggeren en  hoger  zwemmende vis, zoals schelvis en kabeljauw, te vangen.
Samen met de meesten van de Oost kust vloot, haalden ook de lokale vissersschepen deze visserij methode binnen, wat al heel spoedig bewees dat het een geld verdiener was, in plaats van de  verlaten haring netten..
Tegen de tijd, dat ik de school verliet, had de plaats Lossiemouth de grootste seine net vloot van Schotland. \
De plaatselijke haven kon maar net de vloot herbergen en veel schepen visten vanuit de plaatsen  Oban, Lochinver en Kinlochbervie
De grotere seine-net vissersschepen moesten later de haven van  Peterhead als hun basis gaan gebruiken.

Ik herinner mij nog goed in 1953, dat  in onze woonplaats, de eerste  onderwater opnamen van de film van een seine  net in werking.,werden getoond
Deze film was opgenomen in  het ondiepe wateren van de Burghead Baai , door een bekende  Marine kikvorsman Commandant  "Buster " Loinel Crabb, RNVR, GM. OBE , wiens verdwijning zo'n drie jaar later,  een onderwerp van  veel speculatie werd..
Zijn leven eindigde mysterieus, toen hij ging zwemmen rond een Russisch Marine schip in de haven van Portsmouth,  in 1956.
Dat Russische schip was de  Ordkhonikidze.
Het jaar daarvoor, had Crabb de zware kruiser Sverdlosk geïnspecteerd, die de Russische leiders Bulganin en Kruschev vervoerden voor een ontmoeting met de Britse Labour Regering ( waar zich Kruschev op een typische manier misdroeg. ). Weinig informatie of verklaring van het Ordkhonikidze ongeval werd vrijgegeven op dat moment door het Britse en  de Sovjet regeringen, ofschoon er veel speculatie was en de Eerste Minister Eden later de M16  Directeur  John Sinclair  opdroeg om af te treden  voor deze zaak. ( Ik heb zelf met twee eerdere duikers van de Marine gesproken, die aanspraak maakten dat Crabb meegenomen was naar de Sovjet Unie , waar hij is gestorven of gedood was voor zijn niet medewerking. )
Hij had een aantal gevaarlijke opdrachten voor de Britse Marine  uitgevoerd tijdens de 2e W.O.. waar hij buiten gewoon voor gedecoreerd werd..
In ieder geval, die film die hij opgenomen had in de Moray Firth werd getoond in het lokale  gemeente huis,  aan een geïnteresseerd gehoor van visserlui en aankomende visserlui..
Het was een van de eerste films om te laten zien hoe vis daadwerkelijk gevangen werd in een type trawlnet..
De technologie stond echter nog op een lage pitje  van onderzoek..
De netten waren klein en nog gemaakt van katoen.
Binnen tien jaar  werden zij vervangen door hoog openende trawlnetten en de  vislijnen van touwwerk werden ook dikker gemaakt en van synthetisch materiaal..

Wordt vervolgd.

 48 
 Gepost op: 04-10-2018, 09:29:36 
Gestart door boegstate - Laatste bericht door Rinus.N
welk bank nummer??

 49 
 Gepost op: 04-10-2018, 08:31:04 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
De Opkomst en de Ondergang van de Haring Visserij     deel no.2

Al heel vlug kreeg de Britse gekaakte haring de reputatie als zijnde  de beste haring  in de wereld, De vissersschepen werden in de loop van de 19e eeuw verbeterd, maar in 1840 bestond de vloot nog steeds uit open deks schepen van het Fifie en Scaffie ontwerp.
Rond 1848 waren er wat vissersschepen met een half dek, maar er waren maar heel weinig schepen met een volledig dek,  in gebruik bij de visserij..
Toen gebeurde het  grote scheepsongeval  bij Wick , het "Bàthadh mor Wick ", toen 41 schepen verloren gingen en 37 opvarenden het leven lieten, toen zij probeerden de haven binnen te lopen tijdens een zware storm, die de vissersschepen op zee in haar macht had.
Als gevolg van het Wick verdrinking ongeval, stelde de Regering een Raad van Onderzoek in en één van de  meest belangrijke aanbevelingen was, dat er meer  schepen met een volledig dek gebouwd moesten worden..
Echter, zoals met de  meeste  andere vernieuwingen,  het ideë van schepen met een volledig dek werd sceptisch ontvangen.
Het eerst bij veel visserlui, die aanvoelden dat zulk soort schepen onhandig zouden zijn en onwerkbaar..
Proefnemingen werden uitgevoerd om een meer bruikbaar vissersschip te vinden,voor de weer condities die er  rond het  noorden van Schotland bestonden..
Het was in 1879 dat de Asher scheepswerf in Burghead een doorbraak tot stand bracht met een  nieuw ontwerp van een schip  , wat de "Zulu"genoemd werd, omdat de "Zulu Oorlog "in Zuid Afrika op dat moment toen woedde.
Het nieuw ontworpen schip kreeg ook  de beste eigenschappen van de oude en uitgeprobeerde  Scaffie en Fifie  schepen.
Het behield de rechte voor steven van de Fifie en de schuine achter steven van de  Scaffie.
Het allerbeste was, dat deze krachtige Zulu schepen  een gemiddelde lengte hadden van  75 tot 80 voet en een diepgang van 7 tot 9  voet en uitgerust waren met een krachtige kaapstander, die in werking kon worden gesteld door een rechtop staande stoomketel, die geïnstalleerd was in het bemanningsverblijf,  recht onder de kaapstander.
Deze schepen voerden een hoop zeil en het minste zuchtje wind gaf  het schip al stuurvermogen.
Het  Zulu ontwerp van het vissersschip, was het antwoord op hun gebeden.
De laatste  van de Zulu  klasse vissersschepen was de "Muineag " met visserij nummer SY 486 die in het midden van 1940  in Lewis werd gesloopt.

De overgang van de  eeuw van de zeilvaart naar de mechanische voortstuwing in vissersschepen in Lewis, kwam geleidelijk opgang in de eerste 30 jaren van de 20e eeuw,
Her eerste wat kwam was de stoomdrifter, ongeveer aan het einde van de 19e eeuw, zo'n 20 jaar na het Zulu zeilschip.
Bijna alle stoomdrifters werden gebouwd tussen 1900 en 1914.
Zij waren duur in het gebruik, door hun voortstuwing op kolen, waar de zeilschepen geen kosten maakten, terwijl zij op zee waren.
Ook de bouw van een stoomdrifter kostte £ 2.500, waar een 80 voets Zulu zeilschip slechts £ 700 kostte om een nieuwe Zulu te kopen.
De stoomdrifter was echter een meer comfortabeler schip en uiteindelijk waren er een aantal van in Lewis.
Twee stoom drifter waren er in het plaatsje Cromore.

Tijdens de W.O no.1  hield de Regering  controle over de vissers vloot en dikwijls werden de grotere schepen gebruikt als Marine hulp vaartuigen..
De stoomdrifter "Herring Fisher ", eigendom van de vis handelaars Duncan  Macler Ltd.in Stoneway, was gevorderd voor de Pairc Service  Section van de R.N.R.T., met inbegrip van haar schipper Dhomhnuil Ruadh Smith,  uit het plaatsje  Marvig, die dienst deed als stuurman, ofschoon  hij toen al bijna 60 jaar oud was.
Het schip  had haar basis  in Scapa Flow op de Orkney Eilanden, maar haar vaargebied reikte tot aan de Middellandse zee.

In de jaren , rond1920 werd de zeil vissers vloot in Lewis op de Hebriden Eilanden , omgezet  in motor voortstuwing, door de inbouw  van kleine scheepsmotoren..
De piek van de Schotse haring visserij was in 1907, toen er 2½ miljoen  vaten met gekaakte haring werden verwerkt.
In 1913 waren er 3500 kaakmeisjes van de Westerse eilanden van Schotland aan de Oost Anglia kust aan het werk, tijdens het haring winter seizoen,  wat duurde van September tot December.
Het was  in de vroege jaren van 1900 dat de verplaatsing van haring kakers en gehuurde  bemanningsleden hun hoogte punt bereikte..
Echter tot 1936 waren er nog steeds 1000 kaakmeisjes van de Westelijke eilanden werkzaam bij de Oost Anglia haring visserij  en ook nog veel gehuurde bemanningsleden voor de vissersschepen..
Gedurende meer dan 100 jaar verplaatste zich deze gehuurde  meisjes van de Hebriden eilanden naar de Schotse en Engelse haring visserij, tot aan de tweede Wereld Oorlog, wat  er een voor altijd  een  eind  aan maakte, want de smaak en markten veranderden.

De schepen van de westelijke Hebriden Eilanden gingen ook  naar haring visserij van Oost Anglia en schipper Alexander Macleod uit Knock Point vestigde een record, door de tijd van de thuisvaart te breken, vanaf  Oost Anglia in 1899 met een Zulu zeil vissersschip de "Morven "met visserij nummer  SY 1217, het schip wat hij had voor het vissersschip" Muirneag".
Hij legde de afstand van ongeveer 500 mijl vanaf Lowestoft naar Stornoway  non stop af in 48 uur.
( een gemiddelde snelheid van meer dan 10 mijl per uur )

Toen Martin Martin Stornoway bezocht in 1786 gaf hij kritiek dat zij  het droevig vonden om te zien dat deze edele haven zonder kaden was. De schepen moesten geladen en gelost worden op het strand of in de baai met kleine bootjes..
De lokale mondelinge traditie in ons dorp huis Ceilidh - House, spraken nog steeds over de tijd toen er nog weinig kaden waren in Stornoway en de vis aan wal werd gebracht op het strand of in manden over een rij naast elkaar liggende schepen werd gedragen..
Een oude kaart uit 1785  laat een aantal kleine losse stenen piertjes zien in de binnen haven, die nog steeds te zien zijn in vele dorpen in Lewis..De enige pier op deze kaart, die bruikbaar was voor wat grotere schepen was gevestigd op de hoek van het Noord strand en de Esplanadaweg en stond bekend als de grote kade..
Seaforth Mackenzie , de land eigenaar uit  Lewis spoorde  de inwoners van Stornoway om kleine  privé kaden van steen te maken, maar voegde er een conditie aan toe in hun nadeel, dat zij dit moesten doen op hun eigen grondgebied..

Eerder in de jaren rond 1860 voelden de inwoners van Stornoway dat de haven en de gehele  Lewis gemeenschap niet in staat waren om het volle profijt  te halen uit de uitstekende mogelijkheden die toen bestonden  in de haring visserij in Schotland , door de afwezigheid van goede haven faciliteiten  in Stornoway, de grootste markt plaats op het eiland .
Stornoway was laat in de race van haven en haring visserij ontplooiing, maar vanaf 1865 en verder, was de ontwikkeling van de Stornoway haven  dramatisch. en er werd geen  tijd verloren laten gaan door de nieuwe gevormde  haven commissie,.om een haven order samen te stellen en begonnen  aan de ontwikkeling van de voorbereidselen.
Een 150  voet lange houten werf, wat later bekend zou staan als de werf No.1 en een 350 voet lange gemetselde werk kade muur naar het westen werd aangelegd, wat het wrak van het zeilschip Amity, verving, die in het westen van de haven aan de grond was gezet en dienst deed als losplaats..
Dit gedeelte werd later gebruikt voor het kaken en verdere verzorging van de haring aanvoer.

Vanuit het visserman´s oogpunt was de visserij winstgevend tijdens de vroege jaren van de 20e eeuw van 1900 tot 1914..
De eerste Wereld Oorlog verwoeste  onze continentale markten voor gekaakte haring in Duitsland, de Baltische Staten en Rusland. en met de uitzondering  van 1927-28 , toen er een ongebruikelijke overvloed van haring was, zodanig dat men  haring kon vangen met een mand langs de kuststrook  rond de zee arm.

De jaren tussen de twee Wereld Oorlogen waren een mislukking, wat de visserij betrof..
De meeste van de visserlui van de Hebriden Eilanden waren Marine reservisten en zij moesten hun schepen verlaten, tijdens de 1e en 2e W.O. en tegen de tijd dat zij terug keerden, waren hun schepen  in een vervallen staat en in de late jaren tussen 1940  en 1950 werd de gehele vissersvloot vervangen door doelgerichte schepen en kwam er een nieuwe methode van visserij.
De kieuwnetten werden vervangen en ring netten en trawl netten etc werden ingevoerd en gebruikt, wat resulteerde in een uiteindelijke over bevissing van haring en resulteerde in een totaal verbod op iedere vorm van de haring visserij in 1977..
 
Na bijna twee jaar gewacht te hebben voor een opleving van het  haring vis verbod, gingen de Maclennan broers uit Marvig aan het werk, die het aanzien hadden van de laatste bemanning te zijn die visten met de milieu vriendelijke kieuw netten,  met hun voor dit doel gebouwde schip de `Seafarer ` met visserij nummer SY 210,.tot zij het op moesten geven en uitgekocht werden..
 Dat betekende het einde van de kieuwnet visserij.
Het verbod  op de haring visserij werd niet  ontbonden  tot 1983 en van dat moment af was het de trawl methode wat gebruikt werd voor het vangen van de haring..
Van af dat moment was het voor  de jongere generatie niet langer gebruikelijk, dat er haring op het menu stond. en de vraag op  de markten, zakte volledig in.

Einde

 50 
 Gepost op: 03-10-2018, 14:10:42 
Gestart door Rinus.N - Laatste bericht door Rinus.N
denk dat er niet veel meer in leven zijn

Pagina's: 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.4 | SMF © 2006, Simple Machines LLC Valid XHTML 1.0! Valid CSS!