Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
23-01-2019, 04:37:55
Startpagina Help Zoek Inloggen Registreren
Nieuws: Nieuwe leden moeten helaas wachten tot dat de webmaster ze accepteert. Er is veel kaf onder het koren. Het beste kunt u na registratie ons nog even een e-mail sturen jolydesign@ziggo.nl.

+  Vraag en antwoord & Wie wat waar
|-+  Recente berichten
Pagina's: 1 2 [3] 4 5 6 7 ... 10

 21 
 Gepost op: 17-01-2019, 13:48:29 
Gestart door GerardKnoester - Laatste bericht door John79
De Green Maloy binnen op 17 januari 2019


 22 
 Gepost op: 17-01-2019, 11:25:41 
Gestart door Capricornbos - Laatste bericht door Rinus.N
ja heb dat boekje  het was de vloot van a v.d toorn die om genummerd was voor deel belasting maar er is er geen 1 in polen geweest

 23 
 Gepost op: 16-01-2019, 12:46:37 
Gestart door Capricornbos - Laatste bericht door garrent
Er is in Muzee ook een boekje met foto's over alle GDY loggers  Poolse vissers in Scheveningen
26 mei 2011 - 11:46 ó Rick
In 1933 werd de Poolse Zeevaart Mij. voor Overzeevisserij MEWA N.V. opgericht (MEWA betekent meeuw in het Pools). Dit samenwerkingsverband voor haringvisserij kwam tot stand vanwege een groeiende interesse vanuit Polen voor de haringvisserij. In Polen werd namelijk veel haring gegeten, wat grotendeels vanuit het buitenland geÔmporteerd moest worden. Vanwege het gebrek aan expertise werd in Nederland gezocht naar partners voor de opleiding van de Poolse vissers. Deze werd gevonden in Scheveningen bij de rederij A. van der Toorn Jz. Deze verkocht enkele van zijn schepen aan rederijen in Gdynia (Polen). De Scheveningse lettercode voor vissersboten SCH werd overgeschilderd en er kwam GDY voor in de plaats. Officieel opereerde de nieuwe rederij vanuit Gdynia maar de opleiding van enkele tientallen Polen in de periode 1933-1939 was in Scheveningen.  Wanneer de vrouwen van de vissers meekwamen werden zijn ingezet voor het boeten van de netten en het schoonmaken van de vis. In de st. Josephkapel in Scheveningen werd iedere zondags om 10:00 een Heilige Mis voor de Poolse vissers gehouden.

In de maanden mei-november/december werd er gevist op zee maar in de wintermaanden lag de visserij stil. Een groot deel van de Poolse vissers vertrok in deze maanden naar Zuid-Limburg, waar een speciale Poolse zeemansvereniging was opgericht. Een Poolse kapitein gaf daar een zeemanscursus. Daarnaast konden de vissers optrekken met landgenoten en familieleden die in Limburg in de mijnen werkten.

In 1940 hield de rederij op te bestaan toen de Duitsers de Poolse schepen in de Scheveningse haven in beslag namen.

 24 
 Gepost op: 16-01-2019, 10:25:16 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Vervolg.
Sector van de kustvisserij
De technologische vooruitgang heeft ook de efficiŽntie van Newfoundland en Labrador's kustvisserij na de federatie verhoogd. Tegen het einde van de jaren 1960, gebruikten veel kustvissers dieselmotoren en hadden hun kleine open boten vervangen door grotere houten schepen die bekend stonden als beugschepen. Deze schepen met een lengte tussen 35 en 60 voet kunnen verder reiken dan traditionele kustschepen en hebben vissers in staat gesteld om een ​​grotere verscheidenheid aan uitrusting te gebruiken, inclusief kieuwnetten, beuglijnen (een enkele vislijn bevestigd aan honderden kortere aaslijnen) en kabeljauw fuiken.
Elektronische navigatiehulpmiddelen en viszoekinstrumenten, hielpen vissers ook om de meest overvloedige visgronden te vinden.
Een van de grootste veranderingen om de kustvisserij na de Confederatie te beÔnvloeden, was echter de verschuiving van de industrie van de gezouten visserij naar de sector van de diepgevroren vis.
In plaats van hun vangst te verhandelen en deze te verkopen aan lokale handelaren, begonnen de  kustvissers de verse vis te verkopen aan verwerkingsfabrieken van een bedrijf voor contant geld.  . In tegenstelling tot de offshore-visserij, die de overgang maakte van een seizoensgebonden,  naar een jaar rond industrie, vonden de meeste vangsten binnen de kustvisserij plaats tussen de maanden Juni en September.
Verwerkingssector
Na de Confederatie verlegde de verwerkende sector van Newfoundland en Labrador zich van de voorbereiding van gezouten vis op gemeenschap stellingen,  naar de productie van verse / bevroren bodem visproducten in fabrieken van het bedrijf. Tegen 1978 hadden ongeveer 150 fabrieken meer dan 8.000 werknemers in de gehele provincie in dienst. Veel van deze mannen en vrouwen moesten snelle en herhalende werkzaamheden uitvoeren,  aan lopende banden ,

Hun werk kon betrekking hebben op het ontkoppen  fileren. ontgraten, wegen of verpakken van de vis voor export naar Noord-Amerikaanse markten.                                                                     Bedrijven verscheepten de producten meestal als bevroren filets of in blokken bevroren stukken vis van 10 pond. Vaak waren dit de grondstoffen waaruit in  New England of andere Amerikaanse bedrijven, vis stick's  konden produceren.
Einde


 25 
 Gepost op: 16-01-2019, 10:23:43 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Visserij technologie sedert de confederatie

Vooruitgang in de vangst en verwerking technologie tijdens de tweede helft van de twintigste eeuw resulteerde in een dramatische en uiteindelijk verwoestende veranderingen in de visserij in Newfoundland en Labrador.
EfficiŽntere netten en andere uitrustingen leidden tot grotere vangstcijfers, terwijl krachtige nieuwe schepen met ingebouwde verwerkings faciliteiten lokale en buitenlandse vloten werd toegestaan langer dan ooit tevoren, voor de kust van Newfoundland en Labrador te vissen.
Nadat na de Tweede Wereldoorlog een nieuwe markt voor bevroren vis ontstond in de Verenigde Staten, verschoven Newfoundland en Labrador van de traditionele en familie gebaseerde handel in verkoopbare gezouten vis met Europese, Zuid-Amerikaanse en Caribische landen naar de steeds meer geÔndustrialiseerde sfeer van de Noord-Amerikaanse consument cultuur. '
De vissers maakten gebruik van de bodemvis met trawlers ,die eigendom waren van een bedrijf, verwerkten de vangsten in de fabrieken van het bedrijf en consumenten vonden de eindproducten in de diepvriesafdelingen van Noord-Amerikaanse supermarkten.
Hoewel vissersschepen en vistuig zich in de loop van de twintigste eeuw nog steeds verder verbeterden, zijn de voorschriften voor het gebruik daarvan niet aangepast en hebben het uiteindelijk de kabeljauw bestanden niet kunnen beschermen tegen overbevissing.'
Pas in de jaren zeventig stelde de internationale gemeenschap quota's vast om de bestanden te behouden en breidde Canada een limiet van 200 mijl uit om haar kustwateren tegen buitenlandse trawlers te beschermen.
Tientallen jaren van overbevissing hadden de visbestanden inmiddels danig uitgeput en de Canadese regering kondigde in 1992 een moratorium op de commerciŽle exploitatie van kabeljauw in het noorden aan.
'
Bevroren vis industrie
Hoewel de diepvries vis industrie na de Confederatie belangrijke vorderingen maakte in Newfoundland en Labrador, was het tijdens de Tweede Wereldoorlog , dat het land voor het eerst de opkomende sector begon te onderzoeken.
Wetenschappers in de Verenigde Staten ontwikkelden een snelle bevriezings methode aan het einde van de jaren dertig, waardoor de industrie in Newfoundland en Labrador zijn visexport kon behouden zonder ze te moeten zouten. Het proces, waarbij snel vis tussen de platen van koud metaal werd ingevroren, leverde een product op, dat bijna net zo goed smaakte als verse vis, maar een veel langere houdbaarheid had.
In Groot-BrittanniŽ toonde de vraag naar import van voedsel,  een plotselinge markt aan voor bevroren vis in de jaren 1940. Tegen het einde van de oorlogs handelingen hadden Newfoundland en Labrador 10 miljoen pond bevroren visfilets naar het buitenland geŽxporteerd en zowel de Commissie van de overheid als de particuliere investeerders,  steunden de groeiende diepvries vissector van het land. Hoewel het duidelijk was dat Groot-BrittanniŽ in vredestijd geen grote importeur van bevroren vis zou blijven, kwamen de Verenigde Staten naar voren als een belangrijke nieuwe markt.
Afgezien van de nieuwe vraag naar diepgevroren visproducten, ondersteunde de Commissie van de regering de industrie ook omdat deze strenger gereguleerd was dan de gezouten visserij. Door werknemers in dienst te nemen om vis te verwerken in een handvol installaties die eigendom van het bedrijf waren, vond de Commissie de export van vis een superieure en meer uniforme kwaliteit dan in de gezouten visserij, die van oudsher vissers en hun familieleden nodig had om de vis te behandelen met droogrekken van familiebedrijven. De overheid moedigde bedrijven aan om zich bij de nieuwe industrie aan te sluiten en beloonde tussen 1943 en 1949 meer dan $ 800.000 aan bedrijven die betrokken zijn bij de productie van bevroren vis.
Na de Confederatie nam de Canadese overheid de jurisdictie over de visserijsector over, terwijl de nieuwe provinciale overheid de controle hield over de aan de wal verwerkende sector. Beide bestuursniveaus bleven de groeiende diepvriesindustrie van Newfoundland en Labrador ondersteunen door educatieve programma's voor vissers te ontwikkelen, door leningen aan visserij bedrijven te verstrekken en door te helpen bij het bouwen van betere schepen en vistuigen. Toch bleven veel vissers deelnemen aan de gezouten visserij, en het duurde tot 1964 voordat de productie van bevroren vis in de provincie zijn productie van gezouten vis overtrof
Offshore-vangst sector
Aan het begin van de twintigste eeuw zeilden de meeste vissers naar de Grand Banks in schoeners (ook bekend als bankers) om deel te nemen aan de internationale noordelijke kabeljauwvisserij. Eenmaal op de banken, gingen de vissers in dories het water op, om vis te vangen met trawlijnen, handlijnen of jiggers. Toen stoom- en dieselmotoren in de vroege jaren 1900 op grotere schaal werden gebruikt, begonnen trawlers (ook wel draggers genoemd) de schoeners op de banken te vervangen.
Deze schepen waren groter, sterker en efficiŽnter dan de schoeners en lieten bemanningen hun vangst maximaal twee weken in gemalen ijs bewaren. In plaats van te vissen vanuit dories, bleven de bemanningen van de trawlers aan boord en lieten grote zakvormige netten, die bekend stonden ​​als otter trawls, in het water zakken, om  kabeljauw en andere bodem vissen te vangen. De trawlers sleepten de netten door het water voordat de vissers ze terug aan boord haalden, de vangst van het net op het schip  leegden, en het net weer terug in het water liet zakken, om verder te vissen. Afhankelijk van het type trawler, lieten de vissers de netten zakken vanaf de zijkant van het schip of vanaf de achtersteven.
Zijtrawlers waren de eersten die op de Grand Banks verschenen nadat Frankrijk ze in 1907 begon te gebruiken. Om de vangst binnen te halen moesten de zijtrawlers volledig tot stilstand komen met hun zijkant naar de wind gericht. Hierdoor kwamen de schepen in gevaar om te worden beschadigd door de  sterke wind en moesten ze vaak stoppen met vissen bij stormachtig weer.
Tegen het midden van de 20e eeuw begonnen sterkere trawlers steeds vaker op de banken te verschijnen. Deze schepen waren veelzijdiger dan de zijtrawlers en konden bij elk weertype vissen. Newfoundland en Labrador begonnen in de jaren '60 met zijtrawlers en hektrawlers.
Naast verbeteringen aan het ontwerp van vaartuigen en netten heeft een aantal andere technologische ontwikkelingen gevolgen gehad voor de visserij in de tweede helft van de twintigste eeuw. De vooruitgang in sonar, radar en andere hulpmiddelen voor het opsporen van vis in de jaren 60 , maakte het voor vissers mogelijk om scholen vis te detecteren en te volgen.
Veel schepen begonnen ook het Loran C-navigatie systemen te gebruiken in de tachtiger jaren.. Deze laagfrequente radiozenders stelden de vissers in staat om de exacte lengte- en breedtegraad van hun positie te bepalen, de locatie van visbestanden en de oriŽntatie van kieuwnetten ( staand want )
Het verschijnen van diepvriestrawler als een diepvries  fabriek op zee  in de jaren vijftig, zorgde echter voor een ware revolutie in de diepzeevisvangst. Vissers konden niet alleen meer kabeljauw vangen dan ooit tevoren, maar konden ook hun vangst aan boord verwerken.
Toen de eerste van deze schepen, de Britse Fairtry, in 1954 aankwam bij de Grand Banks, was deze meer dan 280 voet lang, woog 2.600 bruto ton, en was uitgerust met snelvries systemen, koelcellen, geautomatiseerde fileermachines, en een eenheid voor de vervaardiging van vismeel van vis verwerking afval.. Al snel begonnen honderden fabrieks vries trawlers vanuit de hele wereld aan te komen op de banken. De kabeljauwvangst in het noorden nam dramatisch toe en bereikte een piek in 810.000 ton in 1968. De kabeljauwbestanden waren echter niet bestand tegen een dergelijke intense visserij en de vangstcijfers daalden in de loop van de jaren zeventig.

Wordt vervolgd.

 26 
 Gepost op: 15-01-2019, 19:59:36 
Gestart door Capricornbos - Laatste bericht door Rinus.N
http://www.scheveningen-haven.nl/info/schepen/wijzigen_schepen2_admin.php?nummer=379&af=SCH

hier vind u alles over u vraag de mewa waren schepen van red. a vd toorn  er was ook een vlaardingse reder maar die heeft zich vrij snel terug getrokken

gr rinus

 27 
 Gepost op: 15-01-2019, 18:57:53 
Gestart door Capricornbos - Laatste bericht door Capricornbos
Mijn naam is Henk Bos , ben wrakduiker uit het noorden van Nederland .

Wij hebben met ons Wrakduikteam Zeester , het wrak van de MEWA XV gelokaliseerd  ( gezonken 5-4-1943 ),
en geidentificeerd , daarbij doen we uiteraard archief onderzoek , en inmiddels zijn we
bezig met een rapport , wat zal gaan leiden tot een boek , met info over de MEWA rederij ,
die feitelijk bestond uit loggers uit Scheveningen , die in Gdynia waren geplaatst en door de Duitsers geconfisceerd
waren , uiteraard heb ik aller hand informatie voor jullie .

Echter mijn vraag is of jullie mij kunnen helpen , aan foto's van deze schepen van de MEWA groep en bij voorkeur van de SCH 379
of mij in contact kunnen brengen , met mensen die hier foto's van hebben . Zodat we die kunnen gebruiken voor
het boek .

Ook zoek ik nog een kopie , van de werfbrief van Gebr.van den Windt

Ik hoor graag van jullie

mvrgr Henk Bos  06-53880504

 28 
 Gepost op: 14-01-2019, 09:40:50 
Gestart door boegstate - Laatste bericht door vreemdeling
Boegstate.

Klasse.
 
Vreemdeling

 29 
 Gepost op: 14-01-2019, 09:21:59 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Gezouten vis marketing organisaties uit de 20e eeuw                                                         

Gedurende de late 19e en vroege 20e eeuw ondervond de gezouten visserij industrie in Newfoundland marketing problemen. Exporteurs concurreerden tegen elkaar en haastten zich om als eersten hun vis op de markt te brengen, omdat vis die vroeg in het seizoen werd verscheept hogere prijzen afsloot.
Uiteindelijk erkenden sommige Newfoundlandse-exporteurs dat ze zowel tegen elkaar als tegen de buitenlandse visserij concurreerden en begonnen ze vrijwillige marketing groepen te vormen.
Commodities-makelaar George Hawes richtte in 1909 een gezouten vis makelaarschap  op in Spanje en tussen 1909 en 1911 behielden veel Newfoundlandse exporteurs Hawes, om hen op de Spaanse markten te vertegenwoordigen.
Tegen de jaren 1920 exploiteerde Hawes and Company soortgelijke makelaars schappen voor de  exporteurs in Newfoundland, in ItaliŽ, Griekenland en Portugal. '
Er waren ook pogingen om samen te werken op de Braziliaanse en Barbadiaanse markten.
Minder dan de helft van de exporteurs nam echter deel aan deze organisaties en daardoor waren ze grotendeels niet doeltreffend.
Het waren echter de eerste pogingen tot georganiseerde marketing die zich in de 20e eeuw zouden ontwikkelen tot veel krachtiger marketinggroepen.

De Newfoundland Fisheries Board and Export 'Groepen.

De overheidscommissie (evenals het Amulree-rapport) erkenden de noodzaak om de marketing inspanningen te consolideren, de concurrentie tussen lokale producenten zien te voorkomen en de kwaliteit van de vis te verbeteren, en richtten in 1936 de Newfoundland Fisheries Board op
Het bestuur kreeg het mandaat om toezicht te houden op de aanvoer, verwerking en opslag van vis en was verantwoordelijk voor het aanwijzen van buitenlandse verkoopmakelaars.
De Visserij raad consolideerde de marketing van Newfoundlandse -vis en zocht actief naar nieuwe markten, door bijvoorbeeld een vertegenwoordiger naar Cuba te sturen, om export kansen te onderzoeken in 1937.
Belangrijk was, dat de Raad exclusieve export licenties verleende aan specifieke groepen voor specifieke markten.
De Portugal Exporters Group Ltd. was de eerste hiervan, opgericht in 1936.
Het lidmaatschap van een groep was vereist voor een handelaar om gezouten  vis naar Portugal te exporteren, waardoor de Raad de markt overvoering van de markt kon vermijden, kon profiteren van prijsverhogingen en een inspectiesysteem kon invoeren .
 Vergelijkbare exclusieve marketing groepen werden gevormd voor Puerto Rico, Jamaica, Spanje en BraziliŽ.
De rol van deze groepen breidde zich uit tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen voedsel tekorten en de toegenomen vraag, de geallieerden ertoe brachten de Gecombineerde Voedingsraad (CFB) in 1943 op te richten.
De CFB controleerde de distributie van voedsel, inclusief Newfoundland-gezouten vis, onder de geallieerde naties en vriendschappelijke neutrale kleuren.
Gemakshalve gaf dit een bredere marktcontrole, aan de reeds gevestigde exportgroeperingen.
De exporteurs groepen in Portugal en Spanje kregen bijvoorbeeld controle over alle Europese markten door de CFB, waardoor het groepsmodel van de exporteurs verder werd gevalideerd.
Na de oorlog erkende het Visserijcomitť van de CFB, de waarde van de georganiseerde groepsmarketing.
Hoewel het niet vooruitliep op de mate waarin bevroren vis de gezouten visserij zou verdringen en de marketinginspanningen van de groep ondermijnde, leidden zijn aanbevelingen tot de oprichting van een bredere exporterende autoriteit in 1947.


NAFEL en Confederation

Die autoriteit was de Newfoundland Associated Fish Exporters Limited (NAFEL), opgericht door de Newfoundland Fisheries Board, hoofdzakelijk op advies van het post-oorlogsplannings comitť. NAFEL moest alle gezouten vismarkten van Newfoundland onder de controle van ťťn enkele marketingorganisatie brengen en kreeg een exclusieve exportvergunning voor gezouten vis.
Alle exporteurs moesten NAFEL-leden zijn, wat een lidmaatschapsvergoeding van $ 10.000 vereiste.
Elke maand meldden de exporteurs de aanwezige voorraden en NAFEL verdeelde de zendingen dienovereenkomstig onder zijn leden. Dit verzekerde stabiele prijzen en markten en verhinderde directe concurrentie tussen handelaren
In 1949 kwam de visserij onder de controle van de federale overheid.
In 1954 was de Newfoundland Fisheries Board opgeslokt door het Federale Ministerie van Visserij. NAFEL overleefde, maar ondervond in de jaren 1950 ernstige problemen, voornamelijk als gevolg van prijsschommelingen en de toenemende dominantie van bevroren vis.
NAFEL's exclusieve recht om Newfoundland-gezouten vis te verkopen, eindigde in 1959, hoewel het bleef fungeren als een vrijwillige organisatie tot 1970, toen de oprichting van de Canadese Saltfish Corporation het overbodig maakte.

De Canadese Gezouten Vis  Corporation.

De Canadese Gezouten Vis  Corporation (CSC) werd in 1970 door de Canadese overheid opgericht om grote problemen in de gezouten visserij aan te pakken.
Het Britse pond sterling was sinds het einde van de oorlog verschillende malen gedevalueerd, meest recentelijk in 1967.
Newfoundlandse vis, die vaak in pond sterling werd geprijsd, was daarom minder winstgevend toen de wisselkoersen in aanmerking werden genomen.
De federale overheid werd gedwongen om de onverkochte zoutwater voorraden op te kopen en een tekort betalingsprogramma voor de vissers in het zog van de devaluatie van 1967,  op te zetten. Voedselschaarste na de oorlog was overwonnen en de markt voorkeur voor bevroren vis werd overweldigend.
Al deze factoren zorgden voor een crisis in de gezouten visserijindustrie, die NAFEL, die grotendeels ineffectief was in deze tijd,  hoe dan ook, niet kon overwinnen.
Dit spoorde de federale overheid aan om een ​​actievere rol gaan spelen in de gezouten visserijindustrie.
Het CSC moest een autonome marketing- en regelgevende organisatie zijn met als uiteindelijk doel de inkomsten van vissers, die betrokken zijn bij de gezouten visserij industrie te vergroten en te stabiliseren.
De CSC kreeg het exclusieve recht om gezouten vissoorten in deelnemende provincies, waaronder Newfoundland, te kopen, te verwerken, te verpakken en op de markt te brengen.
De CSC had aanvankelijk enig succes bij het herstel van de export markten voor gezouten vis uit Newfoundland.
Zo kwam het, dat  Portugal, dat als exportmarkt volledig verloren was gegaan, begin jaren zeventig weer teruggewonnen werd.
In 1980 werd meer dan 50 procent van de gezouten vis op Europese markten verkocht, grotendeels als gevolg van de inspanningen van de CSC om de kwaliteit te verbeteren en overzeese markten te betreden.
In 1991 heeft een economisch rapport over de CSC echter vastgesteld dat het niet langer levensvatbaar of in staat was, zijn mandaat te vervullen, en de bevindingen van een federale / provinciale overleggroep ondersteunden dit standpunt grotendeels.
Dankzij verbeteringen in de koeltechnologie en het transport, kon de meeste kabeljauw als bevroren of verse vis naar de markt worden gebracht en in 1990 was de gezouten visserij goed voor minder dan negen procent van de kabeljauw die in Newfoundland was aangeland.
Ten tijde van het kabeljauw moratorium in 1992 verwerkten de meeste visverwerkings fabrieken  de bodem vis in verse of ingevroren filets en andere producten, naast soorten zoals lodde, haring en makreel en kleinere hoeveelheden schelpdieren.
Kabeljauw bleef een groot deel van de visvangst vormen, variŽrend van ongeveer 240.000 tot 295.000 ton van 1983 tot 1990, die goed was voor ongeveer driekwart van alle vangsten van de  grondvis en van 50 tot ongeveer 65 procent van de totale vangst van de vis.
Maar heel weinig hiervan werd nog  gezouten, en de CSC werd in 1994 gesloten, toen het moratorium het,  hoe dan ook,  overbodig had gemaakt.

Conclusie

De gezouten visserij in Newfoundland leed in de 20ste eeuw voortdurend onder de afnemende kwaliteit en het verlies van markten.
Latere pogingen om deze markten te behouden of te herstellen via marketing groepen,  hebben enig succes gehad, maar pas aan het einde
De Newfoundland Fisheries Board en NAFEL ondervonden met name enig succes bij het verbeteren van de kwaliteit en het terugwinnen van overzeese markten in de jaren 40 van de vorige eeuw.

De Confederation was echter stevig in de Canadese economische sfeer, die er heerste in de jaren 1950 en 1960 ,toen het Amerikaanse halfrond, voornamelijk met de Verenigde Staten bestond.
Deze Canadese heroriŽntering van de economische vooruitzichten ten opzichte van de Amerikaanse markten ging ten koste van overzeese markten en als gevolg daarvan was er een gebrek aan initiatief van de kant van de Canadese overheid.
Hoewel de Confederation misschien betrokken was bij marketing pogingen, is het onmogelijk te ontkennen dat de markt voorkeuren op dit moment onherroepelijk en overweldigend verschoven zijn naar verse en bevroren vis, en dat de gezouten industrie in verval was. die alleen kon worden vertraagd, niet gestopt.
De afname van de productie en export van gezouten vis in 1992 was de belangrijkste evolutie in de productie en export van gezouten vis.


Einde




 30 
 Gepost op: 12-01-2019, 17:03:27 
Gestart door zier - Laatste bericht door Jan de Reus
SCH101 Johanna Maria

De motortrawler SCH101 Johanna Maria is in 1956 gebouwd bij Sleephelling Mij. Scheveningen onder bouwnr. 130 voor rekening van rederij Jaczon uit Scheveningen. Het schip werd op 19 juni 1956 te water gelaten en kwam in oktober van datzelfde jaar  in de vaart.

Inhoud: 283 BRT
Afmetingen: 42,86/40,13 x 7,24 x 3,47 m
Hoofdmotor: 8 cil. Industrie dieselmotor 600 pk. In 1967 opgevoerd tot 900 pk.

Geschiedenis
1964 verhuurd aan B.P.M. als onderzoekingsvaartuig
1967 weer ingezet voor de visserij
1969 omgedoopt in Trijntje Allegonda
1971 overgegaan naar rederij Den Dulk Ėvan Leeuwen en omgedoopt in Poolster SCH56
1975 afgevoerd ivm sanering

Jan

Pagina's: 1 2 [3] 4 5 6 7 ... 10


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.4 | SMF © 2006, Simple Machines LLC Valid XHTML 1.0! Valid CSS!