Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
23-09-2017, 07:49:50
Startpagina Help Zoek Inloggen Registreren
Nieuws: Moppetrommel is vernieuwd http://www.allesoverscheveningen.nl/moppen

+  Vraag en antwoord & Wie wat waar
|-+  Recente berichten
Pagina's: [1] 2 3 4 5 ... 10

 1 
 Gepost op: Gisteren om 08:07:28 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Een prachtige, maar vertroebelde wereld.

Deel 6

De ondergang van de Schotse en Engelse Vissers vloot.

Ons  visserman erfgoed dateert al vanaf de tijd van Columbus.
Hij vertrok met een Engels beug zeilschip naar de Jan Mayen eilanden, bij zijn voorbereidingen om de Atlantische Oceaan over te steken.
Deze schepen hadden een ingebouwde bun, zodat het mogelijk was levende kabeljauw en heilbot mee te brengen, na een lange reis.
De overige gevangen vis werd plat gesneden en gezouten en sommige schepen  hadden ijs aan boord, verzameld in de winter, van de moeras gebieden in Yorkshire en Lincolnshire.
Haring vloten werden gebouwd, om met de Hollanders te wedijveren, die in de 17e eeuw gepionierd hadden met drijfnetten voor de visserij.
Rond de 18e en 19e eeuw, waren er vloten vanuit Bristol , die bij Newfoundland op kabeljauw visten.
De Britse Marine  verbrandde regelmatig aan het einde van het jaar, kampementen van kolonisten op Newfoundland, om de ontwikkeling te voorkomen van een inheemse nieuwe wereld vloot,  die wedijverden met de Engelse kooplui.

De ontwikkeling van de stoomkracht en de otter trawl, leidde tot de groei van de verre visserij vloten van Hull en Grimsby.
Deze schepen visten in het noorden bij Spitzbergen en naar het westen bij Groenland.
De vloten van Aberdeen en Fleetwood visten bij IJsland en de Faroer eilanden,
Diesel en diesel elektriciteit krachten, leidde tot de ontwikkeling van de hek trawler, de vries trawler en de fabriek trawler.
Een Brits bedrijf van Scandinavische origine, Salveson's, bouwde de eerste twee fabriek trawlers van de wereld, de Fairtry 1 en 2.
Dit model werd al spoedig gekopieerd door de Russen, die honderden soort gelijke schepen bouwden.

Rond 1970, behoorden de vis industries van Engeland en Schotland, onder de beste van de wereld, in technologie, in efficiŽntie en kwaliteit van het product..
Engeland produceerde  meer dan een miljoen ton vis per jaar. en  met de komst van de nieuwe U,N. zeewetten , was zij een claim aan het voorbereiden van haar internationale rechten tot de voorbereiding van een 200 mijl exclusieve Economische  Zone, rond de Britse Eilanden..

Echter in 1970, bij de stijging van de wit vis prijzen en een opleving in de haring visserij, was  de voorspoed van de visserman en van de visserij havens aan het opbloeien.
De lands visserij leek verzekerd.
En toen kwam in 1973,  Engeland toetreding in de Europese Gemeenschappelijke Markt,  wat onderhandeld werd door Edward Heath.

Uren voor  Engeland werd opgenomen, stelden de zes  oorspronkelijke  oprichters een opzienbarende aanvulling op, aan de Acquis Communautair ( dat zij kandidaat staten volledig moesten accepteren )
Het verplichte de nieuwe leden om hun wateren  onder controle van Europa te stellen en er in toe te stemmen aan gelijke toegang tot een algemene hulpbron., zover als het vis betrof.
Alle nieuwe kandidaten voor het lidmaatschap, moesten deze condities accepteren en dat is sinds toen, het geval geweest..
Ondanks een stroom van onderstaande leugens en bedrog, dat dit  niet echt het geval was.,had de regering de visserij industrie verkocht zoals een  verpander, om hiermee de binnenkomst in Europa te verdienen.
De Europese Commissie ging er van uit dat de autoriteiten, de  aandelen van de visserij opbrengsten  naar lidstaten zouden delegeren

Jaren later, bij de toetreding van Spanje tot de Europese Commissie, , verdubbelde bijna de totale vissersvloot van de E.U staten en de latere toetreding van de Baltische staten bracht nog meer visserij kracht..
De Engelse en Schotse vloten waren serieus verminderd in omvang, om de anderen te kunnen herbergen..

Wat het de Britse zeeman en de kooplieden vijf honderd jaar had gekost om op te bouwen, werd systematisch verminderd en verwoest door de EU Gemeenschappelijk Visserij Beleid. in de 30 jaar vanaf 1975, toen maatregels werden getroffen om toe te passen.
Geen andere natie  buiten de EU heeft zijn 200 mijl EEZ visserij zone ingeleverd aan een ander orgaan.,
Tegenwoordig zijn het de vloten van Spanje, Frankrijk, Denemarken, Holland en de nieuwe lidstaten  zoals Polen, Letland, Litauen en Estland, die de profijten van de UK marine EEZ binnen halen.
Zodoende, dat veel vis wat gekocht wordt de de Britse huisvrouwen, ofschoon gevangen in de Britse wateren, is gevangen door vissersschepen van het Continent..

Ik heb later het vernietigende samengaan van het  Europese Gemeenschappelijke Visserij  Beleid op onze vissersvloot en op de vissers gemeenschappen,  in een aantal publicaties beschreven.
Volgens de Kyota Conferentie  van 1995, verordende de Verenigde Nationale Voedsel en Landbouw Organisatie, een aantal onderzoeken , over de kwetsbare kust gemeenschappen..
Deze onderzoeken werden gefinancierd door de Japanse regering.
Ik werd eervol gevraagd een Europese studie te ondernemen, wat geconcentreerd moest zijn op de Hebriden eilanden en de west kust van Schotland.
Dit onderzoek werd toegevoegd aan de publicatie TP 401 van de Voedsel en Landbouw Organisatie., met als titel ..  Een sleutel tot het Visserij Beheer en de Voedsel Veiligheid.
Op de basis van dit onderzoek, heb ik toen een boek gepubliceerd met de titel "De Zee Afrekeningen "., wat in 2003 werd gepubliceerd..
Mij werd ook gevraagd om een voordracht over dit onderwerp te houden op de Universiteit van  Edinburgh en andere instituten.,

Echter, ondanks deze publicaties en het grote aantal brieven aan de nationale pers en inzendingen naar het Westminster Parlement, het House of Lords en het Schotse parlement, weigerde onze regering te wijken voor dit standpunt, ten aanzien van onze visserij industrie, die zij zagen  als een object en een pand, die het waard was om te worden opgeofferd ,voor andere voordelen die zij dachten, dat de Europese Unie zou brengen.

Als ik echt een serieuze carriŤre in de visserij voor ogen had, had ik ook de benodigde kwalificaties nodig en ik volgde  wat navigatie cursussen, die werden gegeven door onze stads burgemeester Roy Tulloch, die  tevens ook een uitstekende wiskundige was.
Dat stelde mij  in staat om het examen te doen voor "tweede man ", wat staat voor stuurman op een vissersvaartuig.
Twee jaar later ging in naar Aberdeen om te studeren voor mijn schipper papieren op het Robert Gordon Technisch College. .( wat nu een universiteit  is ).
Onder de andere visserij studenten was ook Terry Taylor, die later ťťn van Aberdeen's  top schipper zou worden in de verre visserij,
En ook Willie Cowie uit Buckie, die het ook goed deed op zijn schip Strathpeffer.
Eveneens was Zander Manson, een echte fijne jonge knul uit Mallaig aan de westkust, die later een top haring visserman werd.
Jammer genoeg, vond Zander de dood, toen zijn schip, de Silvery Sea,  overvaren werd door een vrachtschip  in 1995, voor de kust van Denemarken, met het verlies van alle bemanningsleden aan boord..

Maar gelukkig waren deze toekomst gebeurtenissen, voor ons toen nog verborgen.


Wordt vervolgd

 2 
 Gepost op: 21-09-2017, 19:54:41 
Gestart door zier - Laatste bericht door Jan de Reus
IJM32 Elie Cheneviere

De motortrawler IJM32 Elie Cheneviere is in 1944 gebouwd bij Scheepsbouwwerf De Hoop te Lobith als trawler van de ĎBurgí klasse voor de Kriegsmarine.  In 1949 vanuit Duitsland aangekomen te Delfzijl en ingeschreven als Holland V SCH142 voor verkoop door het Ministerie van Landbouw.  In maart 1949 overgedragen aan rederij De Marezaten te IJmuiden en na verbouwing in 1950 in de vaart gekomen. Zusterschepen waren de IJM10 Maria van Hattem en  de IJM20 Johannes Polderman welke eveneens door rederij De Marezaten waren aangekocht.

Inhoud: 319 BRT
Afmetingen: 46,00/41,40 x 8,03 x 3,05 m
Hoofdmotor:  6 Cilinder Sulzer van 600 pk

Op 19 oktober 1961 is de Elie Cheneviere op de Noordzee lekgeslagen en gezonken op de positie 56.30 NB 3.40 OL.

Van de 14 opvarenden konden er slechts 8 worden gered door de te hulp geschoten Engelse trawler LT80 Granby Queen.

Jan

 3 
 Gepost op: 20-09-2017, 21:12:41 
Gestart door Knorhaan - Laatste bericht door Hans
 Grin Grin

 4 
 Gepost op: 20-09-2017, 18:31:22 
Gestart door Knorhaan - Laatste bericht door B@rtW.
Ik heb het ooit gedaan op vlaggetjesdag. Niet in de roeiboot maar daar onder in de kast van het roer. Toen de logger van de wal af was, kwamen we er uit, helemaal verrot van het vet en niet om aan te zien. Thuis gekomen na dat reisje, kreeg ik een pak op mijn falie omdat m'n kledingstukken zo met de lorrenboer mee konden. Toch kan ik mij die dag na meer dan een halve eeuw, wat zeg ik 61 jaar geleden nog herinneren. Cheesy Cheesy
B@rtW.

 5 
 Gepost op: 20-09-2017, 08:51:54 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Een Prachtige , maar vertroebelde wereld.

Deel 5

In 1958 werd ik verrast, om te worden uitgenodigd als vertegenwoordiger van de visserlui, op de jaarlijkse  bijeenkomst van de Koninklijke Nationale Missie van de Verre Visserij Visserlui., wat toen gehouden werd in de Caxton Hall in London..
Ik had eerst de uitnodiging geweigerd,  daar er veel visserlui waren die veel volwassener waren en het meer verdienden dan ik , maar de organisatie stond er op en ik stemde weifelend toe..
Het was slechts een tien minuten durend slot, in een tamelijk lang programma, maar mijn bijdrage werd door iedereen gewaardeerd, met inbegrip van het oudste commissielid  Admiraal  Agnew., die het applaus leidde met een luid "Bravo
( Sir William Gladstone Agnew, was Vice Admiraal, die commandant was van H.M. Vanguard, tijdens de koninklijke rondreis naar Zuid Afrika. Hij gaf  waardevolle en royale ondersteuning aan de Vissers Missie, tijdens zijn pensionering. ),
De reeds lang bestaande Missie gaf nog steeds uitgebreide sociaal en geestelijke  bijstand in de  belangrijkste visserij havens..
De RNDSF ( de Missie ) was in de 19e eeuw met haar werkzaamheden begonnen, toen de vissers op de Doggersbank van hun diensten gebruik konden maken door middel van een Missie schip wat op de visgronden was gestationeerd..
De grote Dr.William Grenfell, bekend van zijn reputatie in Labrador, werkte als een Visserman's Missie werker, voor hij de Atlantic overstak.

Een buitengewoon  onthaal voor ons, tijdens het visserij jaar, was de jaarlijkse kabeljauw visserij in de Firth of Clyde.
De kabeljauw verscheen daar meestal in Februari om te paaien en er was meestal veel vis tot het einde van April.
Wij hielden van de Clyde visserij omdat er meestal geen nacht visserij was en de visgronden waren zelden meer dan twee en een half uur stomen vanuit de havens  Ayr, Girvan of Campbeltown..
Campbeltown Baai  lag binnen het Favaar eiland, waar je bij laag water door kon wandelen.
In een spelonk op het eiland, was een indrukwekkende rots schildering van Christus aan het kruis, wat een diepe indruk opriep bij de vele bezoekers.
In de jaren rond 1950, lagen daar de west highland puffers, kleine, ton ronde,  door stoom aangedreven vracht scheepjes, die nog steeds kolen en andere lading vervoerden, vanaf de kleine  kust en eiland havens.
Deze  merkwaardige romantische stoomscheepjes werden beroemd gemaakt in de Para Handy verhalen van Neil Munro.
Wij lagen vaak 's-nachts in Campbeltown langszij de puffers gemeerd en af en toe ruilden we een zooi vis voor een mand vol kolen.

Als wij de havens van Ayr of Girvan binnen lopen, zal onze kok het schip volladen  met "Land o'Burns " bakkerij brood , wat ik het lekkerste brood van Schotland vind . ( een van mijn gewaardeerde collega's, die ik later zou ontmoeten, Roger Mullin, was de zoon van een van deze maatschappij meester bakkers.
De Ailsa Craig, "Paddy 's Milestonre domineert de Firth en wij visten aan beide zijden van deze  enorme  rots ,et zijn grote kolonie van Jan van Genten. Een van mijn vaders  schepen was  gezonken aan de zuidkant van de Craig. Dat gebeurde in Maart 1948.

De Resplendent, met visserij nummer INS 199, een 60 voet lange seine-net visser, was vertrokken vanuit Campbeltown en bereikte de visgronden voor het daglicht werd en het midden van een lichte sneeuwstorm.
Mijn vader lag met zijn schip te steken, terwijl hij wachtte, tot het weer wat beter werd.. Een ander vissersschip naderde en mijn vader vroeg zich af, of hij wat wilde mededelen. ( want niet alle schepen hadden toen een radio-telefonie verbinding.
Maar die andere schipper moet op dat ogenblik  een black out hebben gehad en zijn schip liep recht op mijn vaders schip, waar een gat in werd geslagen onder het BB  navigatie licht. en zonk binnen een paar minuten. Alle bemanningsleden overleefden de aanvaring, ofschoon er een gewond was.
Mijn vader was de laatste die werd opgepikt. Hij had in het water zijn bewust zijn verloren, maar hij had nog een lijn kunnen grijpen, die naar hem toe was gegooid.. Op het redding schip konden zij niet zijn bewusteloze handen van de lijn af krijgen.
Het was een van de drie schipbreuken die mijn vader overleefde..

Het nieuws over het zinken werd die morgen uitgezonden door de BBC radio, voordat mijn moeder werd geÔnformeerd.. Ik had mijn vriend opgehaald op weg naar school en  er werd tamelijk nerveus over geÔnformeerd door zijn ouders. Ik antwoordde met opvallend vertrouwen, dat het een ander  schip moest zijn, met dezelfde naam..
 Andere knapen op school benaderden mij  om te horen of mijn vader in veiligheid was.. Ik had geen idee. maar accepteerde het feit dat het schip gezonken was.
Ik vertelde hen ook met vergelijkbare verzekering dat de gehele bemanning, veilig van het schip af was gekomen..
Dat was de zaak, ofschoon mijn vader op dat moment nog steeds bewusteloos was in het Campbeltown ziekenhuis.
Mijn moeder die de radio rapporten niet had gehoord, werd uiteindelijk  op de hoogte gesteld van het nieuws, rond lunch tijd die dag.

Vrij recent maakte ik een nostalgische trip naar het havenplaatsje Ayr, waar ik veel plezierige herinneringen aan heb van de kabeljauw visserij.
Gewoonlijk brachten  wij een bezoek aan het huis  van het hoofd van de  brandweer, John Cooper, een uitzonderlijke fijne kerel.. een van zijn werknemers was een  jonge knaap, Jim Sillars, wat het toekomstige lid van het Parlement voor Ayrshire South en Glasgow Govan was.
John en zijn prachtige vrouw May waren de ziel van de gastvrijheid.
Hij was het proto type van de "honest men "van Ayr en zij was de "bonnie lassies" ( uit het gedicht Tam O"Shanter van Robert Burns ).
Ik fileerde iedere week vis voor hen en voor Tom en Ina Martin , die een winkelwagen runden, zo als de Watson's ook deden, een mijn familie in New Cumbock.
Daar, toen ik recent wandelde  naar het havenhoofd en de vismarkt bij de monding van de Ayr rivier, was ik verwonderd om te zien dat alle  tekenen van de visserij activiteiten verdwenen waren.
Het haven hoofd dat eens verdrongen werd met kooplui en kisten met vis , die aan wal gebracht waren door de seine- en ringnet vissers en de trawlers, was vreemd  schoon en rustig.
Het gebied was total gerenoveerd met grote blokken moderne flats.
Het liet een vreemd gevoel achter , dat een wereld die ik zo goed kende, verloren was gegaan..
Ik werd er aan herinnerd hoe het Oude Testament het samen vatte.......
Als voor een man,
Zijn dagen zijn als gras,
Als een bloem in het veld, zo bloeit hij.
Als de wind over het land waait, is het weg.
En de plaats er, van zal niemand meer kennen.

Wat er Ayr was gebeurd, gebeurde  in alle vissers gemeenschappen in heel Engeland.
De Britse opgegeven strijd van haar 200 mijl visserij zone aan Europa en de rigoureuze toepassing van het gezamenlijke visserij beleid van de Europese Commissie, heeft de ondergang verzekerd van onze grote visserij vloot en de bedrijfstak, dat in 500 jaar tot een hoge conjunctuur kwam..
In Schotland waren meer dan veertig florerende havens voor de visserij markt..
Tegenwoordig zijn er minder dan tien van enige betekenis..
Het heeft Europa slechts 30 jaar gekost om de eens zo grote industrie van de Schotse visserij te verwoesten, wat drie eeuwen had gekost, om het tot bloei te brengen..
De banen van mensen en de gemeenschappelijke toekomstige broodwinning, zijn verhandeld op de markten,  in de vorm van persoon gebonden overdrachtelijke quota 's
Deze overdrachtelijke quota's  werden geacht mee te werken aan een economische  efficiŽntie, maar zij produceren  geen enkele extra vis, alleen een wijdverspreide sociale onrechtvaardigheid en ontbering..
In iedere plaats waar zij een belangrijk wapen van het visserij beleid  van de overheid hebben gekregen, zoals in Canada , Nieuw Zeeland en de EU staten, zijn zij een manier geweest van legale dieverij, toegestaan met geld en invloed,  om de oogst rechten van de vissers en visserij gemeenschappen,  te stelen, van de rechten die hun voorvaderen door zwoegen en investeren hadden verkregen en hun levens hadden geriskeerd , om dit te verzekeren voor de volgende generaties.

De meest onrechtvaardige consequentie van dit onbarmhartige beleid, waar ik persoonlijk mij in verdiept heb, van de honderden hard werkende, zich aan de wet houdende personen en families, die nu hun broodwinning hebben verloren en winsten uit hun bestaan en soms ook hun huizen kwijt zijn geraakt
En de evenzo velen, van de eens zo blakende kust gemeenschappen van de Hebriden tot aan de Moray Firth, die nu dood en verstoken zijn van enige economische  toekomst , moeten zich zien te redden, met wat zal komen in de vorm van een aalmoes van de Brusselse of Londense bewindvoerders, die hen beroofd hebben in de eerste plaats, van de toegang naar hun financiŽle middelen,
De eens zo zelfvoorzienende gemeenschappen, zijn nu economische kerkhoven..

Iemand kan dit allemaal verklaren als pure ongeschiktheid of bureaucratische onwetendheid en eigengereidheid, maar ik verwacht erger.
Achter al deze redeloosheid en leugens en manipulatie en misleiding van bestuurders en civiele bedienden  in Inburgering en Londen en Brussel, bemerkt je de verborgen hand van een rechtse vleugel agenda en geldig verklaard door wat onuitgesproken monotaristische filosofie.

wordt vervolgd.

 6 
 Gepost op: 19-09-2017, 22:04:50 
Gestart door Knorhaan - Laatste bericht door zier
Bart zal je niet stiekum aan boord kruipen als verstekeling.

 7 
 Gepost op: 19-09-2017, 17:01:53 
Gestart door Knorhaan - Laatste bericht door B@rtW.
We zitten al weer een tijdje in Spanje en ga zeker volgende maand naar Alicante om een paar fotootjes van het zeilgebeuren te maken. Met m'n Macbook moet nog uitvogelen hoe ik ze verstuur.
B@rtW.

 8 
 Gepost op: 18-09-2017, 12:38:57 
Gestart door Rinus.N - Laatste bericht door snirs
Hallo Dick, kan jij je herinneren dat wij bij de HTM ook een Arie Hofland hadden tot in de zestiger jaren . Was vaste bestuurder op lijn 11 en oefenmeester, had de bijnaam "poepie" omdat hij altijd winden liet tijdens het rijden. Hij was in 1963 mijn oefenmeester. Groet Leen.

Toen was Dirk met zijn derde teeltje bezig Leen groeten Henk!

 9 
 Gepost op: 18-09-2017, 08:10:54 
Gestart door vreemdeling - Laatste bericht door vreemdeling
Een prachtige, maar vertroebelde wereld.

deel 4

De thuis visserij bewees dat het vissen zwaarder was dan bij Ierland.
Wij moesten verder de zee op om vis te kunnen vangen en meestal werkten wij dag en nacht door, zonder te stoppen.
Het langste war ik op mijn benen heb gestaan in een ruk,  was twee dagen en twee nachten. maar zelfs als wij meer wat vaker rust kregen, dan was het toch niet veel meer dan 4 uur rust per werkdag.. Je leerde te slapen bij iedere gelegenheid die zich voor deed, zelfs in de kombuis met je oliegoed aan, als je zat te wachten op orders om de netten uit te zetten.
Ik was verantwoordelijk voor de vislijnen en de winch, wat betekende dat ik de eerste was, die aan dek moest komen als de operatie begon.. Dat eerste ijskoude geseling  van zout buiswater over je ogen, voor het daglicht werd op een  winter ochtend, is iets wat ik mijn leven lang zal blijven herinneren en de herinnering maakt mij dankbaar voor een droog schoon bed en  6 tot 7 uur onafgebroken slaap , elke nacht.
Nadat ik de zee vaarwel had gezegd. werden er meer moderne schepen ontworpen met een buiskap of met een geheel gesloten dek, maar in mijn tijd waren de de lui aan dek, volledig blootgesteld aan de elementen.
Vreemd is het echter dat de verbeteringen  niet schijnen te hebben bijgedragen tot een vermindering  in het verlies aan  mensenlevens  op de vissersschepen in de Noordzee.

Seine-net vissers voorzien de plaatselijke vis markten van verse vis. en hun reizen duren doorgaans  niet langer dan 5 dagen.. Sommige schepen brengen iedere dag hun vangsten aan de markt..
Dit is in tegenstelling met de diepzee trawlers uit Hull en Grimsby in Engeland, die bij IJsland of Spitsbergen vissen, die 21dagen op zee blijven. Het is verwonderlijk om te denken dat nu hun kabeljauw vangsten, die opgeslagen liggen in het ijs,  zolang vers kunnen blijven.. Ander trawler vloten, vissend vanuit  uit Aberdeen, Granton (Leuth ) , Fleetwood en Milford Haven, vissen hoofdzakelijk bij Rockall , St. Kilda en de Faroer Eilanden en zij houden hun reizen op 14 dagen.,
De verre visserij trawlers  slaan hun vis op in bulk, met ijs, in compartimenten in het visruim die afgescheiden zijn door kee planken.
De seine-net vissers plaatsen al hun vis netjes in houten viskisten die ongeveer 7 stones aan vis en ijs kunnen bevatten.
Dit maak de vis meer toonbaarder op de verse vis markten.
 
Wij visten meestal in de wateren die varieerde in diepten van 10 vadem tot 120 vadem.
Bij de huidige standaard zou het in ondiep water zijn.
Tegenwoordig zullen alleen de garnalen trawlers zich zorgen maken om in 10 vadem diepte te gaan vissen. en een paar witvis trawlers  zullen dit doen in diepten minder dan 30 vadem..
Onze moderne diepwater schepen vissen nu op de zeebodem op diepten van 700 vadem.
Dat is voor de diepwater schepen  voor de vangst van de blauwe leng, grenadier vis en de oranje roughy, rat-tail (of rabbit fish ), siki dogfish en black scabbard.
In onze dagen dachten wij dat wij diepwater visserij beoefenden toen wij op diepten  van 100 en 120 vadem visten, zoals in het  skate hole voor Frasenburgh of het Noup Deep voor de noordwest kust van de Orkney eilanden.
Op zulke reizen in de zomerdag, bleven wij vijf dagen op zee en keerden terug  met een gemengde vangst van diverse soorten rog, witches, megrinds, monkfish, dogfish, heilbot , kabeljauw, schelvis, saithe en heek..

Onze regelmatige vis gronden  waren de banken van de Moray Firth, Noord Schotland, de Hebriden, de Minch, de Dubb Artach en de Clyde.
Op een zachte bodem gronden wilde je vaak een overheersing  van wijting aan treffen, en speciaal aan de west kust..
Op de hardere kiezel en grind bodems vond je meestal schelvis en wat kabeljauw, gedurende het paai seizoen.
Schol was een ondiep water vis en de  meer duurdere soorten zoals griet, tarbot, wolf en tong werden op de hardere bodems gevonden of tegen de rotsachtige bodems aan..
Mijn vader viste graag op kwaliteit vis en was er voor om zijn netten zo dicht mogelijk bij de ruwere zeebodem uit te zetten...
Het gevolg was dat het net vaker vast liep of soms erg gescheurd  boven water kwam...
Dover tong en zwarte tong waren duurdere vis soorten en wij vingen ze meestal  op zanderige of modderige bodems in de Ierse zee en op de zuidelijke  en westelijke Ierse visgronden .
Krachtige Hollandse boom trawlers concentreerden zich later op deze soorten, met redelijk succes.

Als je op schelvis vist, wat wij het grootste deel van het jaar deden, was er niet veel bijvangst bij.
Het zelfde was ook zo bij de wijting visserij..
Grote schelvis, zo groot als grote kabeljauw, waren gemakkelijk te behandelen. en de bemanning kon de gevangen vis in een relatief vrij korte tijd strippen..
Kleine schelvis en kleine wijting, was een ander verhaal,
Daar konden 150 tot 250 stuks in een kist en zo bevatte 100 kisten wel 15.000 tot 25.000 vissen.
De wijting heeft kleine scherpe tanden en iemands hand zal aan flarden worden gescheurd, als je een groot aantal wijtingen moet strippen.. Een gemiddelde dekbemanning van 5 man moet dan 3000 tot 5000 stuks vis per persoon strippen om 100 kisten te kunnen vullen en dan ook nog niet meegerekend het wassen en het pakken  van de vis in ijs en ook nog het halen en uitzetten van het vistuig.. Kleine wijting en kleine schelvis leveren het meest van de tijd, minimum prijzen op en kunnen worden verkocht voor de vismeel industrie in de warmere maanden, wat irriterend was na zoveel werk.. Zo was onze bemanning blij dat de schipper zich hoofdzakelijk richtte op grotere en meer duurdere vis, zelfs als dat betekende,  dat er soms meer  reparaties aan gescheurde netten waren.

Wij visten het grootste gedeelte van het jaar op de Stormy Bank, wat westelijk ligt van de Orkneys Eilanden groep en bij het Sule Skerry vuurtoren.. De beste vangsten daar waren de grote schelvis en mijn vader was erg bedreven deze vis te vinden en te vangen.. Wij losten meestal onze vangsten in Scrabster, net westelijk  van de kaap John O'Groasts, behalve de laatste twee dagen visserij, wat wij in onze thuishaven aanlandde.. Wij brachten wat stormachtige  avonden  door in Scrabster en op een wilde met sneeuw December nacht, werden wij geroepen om een Aberdeen stoom trawler van de rotsen te trekken bij de Holburn Head vuurtoren..
Daar dat vaak gebeurde, moesten wij daar blijven liggen gedurende het weekend ( want onze schepen visten niet op zondag ), en werden dan royaal onderhouden in de lokale Visserman Missie, met een jeugd korps van het Leger des Heils en zangeressen uit Thurso.
Onze viskoper daar was een prima kerel met een enorme eerlijkheid en was een voorganger van het plaatselijke Leger des Heils.
John Sinclair was ook  Lord Luitenant van Caithness en een gerespecteerde vriend van de Koningin Moeder, wiens kasteel  May, dichtbij was.
Een van de opzichters van de Scrabster Visserman Missie, trouwde later met een jeugdig vrouwelijk lid van het Leger des Heils, die het zang koor leidde.
Ik trok jaren gezamenlijk met hen op, vele jaren na ik verantwoordelijk was voor de Congregatie kerk in Alloa. Zij waren even blijmoedig en enthousiast als ooit.

Als wij dichter bij de Orkneys Eilanden visten, verheugden wij ons er op, op de af en toe voorkomende onderbrekingen in de Stromness haven..
Wij liepen dan de Hoy Sont binnen vanuit het westen, passeerden de grote en indrukwekkende "Oude Man van Hoy "de grote steenmassa in de vorm van een staande man met zijn gezicht gericht naar de zee .
En eenmaal binnen, om naar het noorden de draaien de Stromness haven in., terwijl de bekende vroegere marine basis Scapa Flow open lag naar het zuiden.
De Orkney bewoners waren wonderbaarlijk gastvrij en het was een onthaal, wat daar met het weer te maken had of dat wij er een weekend door te brachten, in deze gelukkige gemeenschap..
Het vrouwvolk waren uitstekende baksters, die de  prachtigste, scones, pannenkoeken en shortbreads wisten zij te maken..
Het was ook op de Orkney, dat mijn pad voor het eerst dat van de grote kapitein Cook  kruiste.
Hij had de wateren rond het eiland in kaart gebracht en op een gedenksteen aan de west kant van de stad, werd aangegeven, waar zijn schip  vers water aan boord had genomen..
Ik gebruikte later  kaarten van Newfoundland, die gebaseerd waren op Cook's  kartering werk in Canada.
En in de Pacific, kwam ik vaak op de vele eilanden die hij bezocht had, op zijn  heldhaftige  ontdekkingsreizen.

Er was weinig tijd op een vissersschip voor andere activiteiten, dan werken en slapen, behalve als wij door het slechte weer in de haven moesten blijven of voor anker lagen.. Boeken werden op schaarse momenten gelezen en de radio  verschafte zowel nieuws als vermaak..
Sporadisch werd er een muziek instrument bespeeld, meestal was het dan een mond harmonica of een accordeon. Mijn vader kon beiden bespelen. Soms werd er gekaart.
Meestal werd dit gezien als een slecht tijdverdrijf., ofschoon cribbage populair was bij de wat oudere bemanningsleden.
Dammen was het grootste bordspel aan boord en de wedstrijden werden intens bekeken door alle bemanningsleden, als de deelnemers top dammers waren.. Een ander spel wat geschikt was voor de vlakke hut tafel met zijn halve inch hoge slingerlatten om de  borden en het bestek op hun plaats te houden, was  "penny-happy voetbal" . Het werd gewoonlijk gespeeld met twee penny muntstukken en een muntstuk van een sixpence, maar iedere soort geldstukken konden er voor gebruikt worden..


Wordt vervolgd

 10 
 Gepost op: 17-09-2017, 14:52:45 
Gestart door Rinus.N - Laatste bericht door leen/spaans/
Hallo Dick, kan jij je herinneren dat wij bij de HTM ook een Arie Hofland hadden tot in de zestiger jaren . Was vaste bestuurder op lijn 11 en oefenmeester, had de bijnaam "poepie" omdat hij altijd winden liet tijdens het rijden. Hij was in 1963 mijn oefenmeester. Groet Leen.

Pagina's: [1] 2 3 4 5 ... 10


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.4 | SMF © 2006, Simple Machines LLC Valid XHTML 1.0! Valid CSS!