Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
18-11-2017, 18:18:21
Startpagina Help Zoek Inloggen Registreren
Nieuws: Zaterdag 14 oktober is het weer eens tijd om een drankje met elkaar te drinken in het ZMH. Het eerste drankje is van Alles over Scheveningen. Vanaf een uur of drie.

  Laat berichten zien
Pagina's: [1] 2 3 4 5 ... 99
1  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: Vandaag om 09:42:34
Jan,
Weer een prachtige serie met veel verganen glorie.
Cor.
2  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: Gisteren om 08:17:10
Solway Harvester

Deel 3

!8 Januari 2000
Het zou ook mij geweest kunnen zijn.

Voor twee visserlui was het vergaan van de Solway Harvester dubbel schrijnend.
Charley Boyce en James Gorman zijn bedroefd over  hun vrienden, maar leven met de wetenschap dat zij met het schip hadden moeten vertrekken op de reis waarop de trawler niet terug keerde,.

Dhr. Boyce was net terug gekeerd van een vakantie in Amerika en had last van een jetlag en een verkoudheid.
Hij was te verbijsterd om in publiek over het vergaan van de Solway Harvester en haar zeven bemanningsleden, te kunnen praten

Een vriend, die niet genoemd wilde worden zei....... Ik denk, dat Charlie met het schip had moeten vertrekken , maar ruilde  van plaats met Robin Mill.
Hij is er echt, echt over verbaasd en hij kan er niet over praten, maar ik weet,  dat hij zich afvraagt of het ongeval ook zou gebeurd zijn, als hij aan boord was geweest en ik denk dat hij het waarschijnlijk in zijn gedachten zal afvragen.

Erg boos en ongelukkig.

Ik kende hem al, toen hij nog een huilend jongetje was.
Hij is nu 29 jaar oud en het is een goede knul en erg boos en ongelukkig over het vergaan van het schip en wat er gebeurd is met zijn vrienden.

James Gorman  werd verhinderd om naar zee te gaan door een aanval van buikgriep.
In een gesprek bij hem thuis in Garlieston bij Whithorn, zei zijn vrouw Tracey.... Mijn man slaapt momenteel. Het is de eerste slaap die hij neemt, sinds de gebeurtenis van de Solway Harvester.
Hij is er kapot van.

John King, directeur  van de West Kust Zee Producten, de maatschappij waar voor de Solway Harvester viste, sprak over het gemeenschap gevoel en over het verlies van de manschappen en de verbijstering.
Niemand weet , wat hij er van moet denken. Het was één van de meest moderne schepen in Kitkcudbright
Er zijn slecht twee of drie  nieuwe schepen in Kirkcudbright, sinds de Solway Harvester werd gebouwd.

Iets heel Plotseling.

Commentaar op de mogelijke oorzaak van het zinken van het schip, voegde hij toe aan zijn uitspraken.
Ik wil niet zeggen dat het een onberekenbare golf was, want dit type schip is geschikt  voor iedere soort weersgesteldheid in de Ierse zee.
Het moet iets plotseling zijn geweest, waar wij niets van weten.

Dhr. King zei verder, dat schipper Craig Mills een zeer gerespecteerde visserman was
Hij was toegewijd aan zijn werk.
Hij hield  erg veel van de zee, zodat hij  vaak in de weekeinden  naar zee ging voor zijn plezier.
Hij ging dan op zee vissen en hield de schepen schoon.
Vanuit zijn huis kon hij over de zee heen kijken.

Slechts 18 schepen visten vanuit Kirkcudbright en op Donderdag hadden enkele schepen besloten  niet uit te varen, ondanks het mooie weer.
Er liggen nog steeds wat boten in de haven, zei dhr, King.
Zij zullen een paar dagen aan de wal blijven liggen, maar uiteindelijk moet toch iedereen weer naar.
zee vertrekken.
Het grootste verdriet wat door iedereen in de vissers gemeenschap werd gevoeld,  was over de jonge kinderen die nu vaderloos waren achter gebleven, na de tragedie.

Zij verwachten nog steeds dat hun vader  de haven zou binnen lopen om  terug te keren, zoals zij gewoonlijk gewend waren.

Verbod op de vangst van de Jacobs schelp, eist  de Visserij  Tragedie op.

De Schotse leidinggevenden werden beschuldigd van het bijgedragen te hebben in de Solway Harvester tragedie, door haar verbod op vangst van Jacobs schelpen in de wateren van de West kust.

De Clyde Vissers Vereniging gelooft, dat het schip gedwongen was, om verder van haar thuishaven te  proberen, om met de trawl,  vis te vangen, voor legale verkoop.
De Vereniging denkt dat door een gebrek aan  compensatie voor het verbod op de vangst van schelpen, de schepen nu last hadden van economische druk en op zoek gingen naar nieuwe gebieden om een bestaan te vinden.

Maar de leidinggevenden hebben tegen de claim geprotesteerd. door te zeggen  dat het gezonken schip, die zeven man met zich mee nam, niet onder de druk stond van een verbod op de schelpen vangst.
Het verbod op de schelpen visserij rond het eiland Man, was vorig jaar al opgeheven.
En hij wees erop  dat nieuwe licenties alleen werden uitgegeven aan schepen met een geschiedenis in deze wateren en een van deze licenties was in het bezit van de Solway Harvester.

Ook was er een verbod van kracht op de vangst van schelpen in een 8000 mijl lange strook  kust wateren, door een vergiftige algen opbloei.
Wetenschappers van de Regering vreesden dat het vergif in de voedsel keten zou terecht komen, wat misselijkheid, hoofdpijn  en verlies aan geheugen kon veroorzaken of zelfs de dood.

Parick Stewart van de Clyde Visser Vereniging verklaarde dat zij om compensatie hadden gevraagd voor de visserlui. maar dat was afgewezen door de visserij minister.
Hij verklaarde eveneens, dat door deze gevraagde compensatie , de visserlui gedwongen waren om hun broodwinning verder van huis te zoeken.

Hij voegde er ook aan toe, ofschoon het weer verantwoordelijk kan zijn geweest voor de tragedie, het Gouvernement er ook in toegestemd had, de compensatie te weigeren..

De in Kirkcudbright geregistreerde schelpen visser was op Zondag vertrokken voor een drie daagse reis.
Zij lanceerde een noodsignaal baken bij het eiland Man op Dinsdag avond, toen moeilijkheden het schip belaagden , bij verslechterende weer omstandigheden.

De kustwacht teams begonnen in het gebied, met een zoektocht, maar slechts wat wrakhout werd gevonden en twee ongebruikte redding vlotten.

De bemanning, onder schipper Craig Mills, kwamen allemaal van het eiland Whithorn.

Camera film van de gezonken trawler

18 Januari 2000

Op afstand bediende camera's hebben het wrak van de Solway Harvester onderzocht,wat een week geleden in de Ierse zee zonk, met het verlies van de zeven bemanning leden,

Twee inspecteurs van de Marine Ongeval Onderzoek Branche en twee politie officieren, waren aan boord van het onderzoek vaartuig de Mansal 18, gereed, om naar de opnames te kijken,
Zij moesten proberen  uit te vinden waarom de trawler in slecht weer omstandigheden was gezonken op 11 mijl verwijderd van het eiland Man en ook om te kijken of er nog lichamen van de vissers aan boord waren.

Het wrak was gelokaliseerd door het Marine oorlogsschip en was ontdekt op een diepte van 100 voet water , op 11 mijl oostelijk van de plaats Douglas, op het eiland Man.

De Mansal 18 , die werd gebruikt door de MAIB tijdens het onderwater onderzoek van de trawler Gaul uit Hull, in de Barentszee in Augustus 1998, verliet Douglas op Dinsdag morgen, met twee MAIB inspecteurs en een politie inspecteur van het eiland Man,  aan boord.
Hoofd Inspecteur Dudley Butt verklaarde....  Wij moeten te weten zien te komen hoe de conditie daar beneden is, zodat wij kunnen bepalen wat voor uitrusting wij nodig zullen hebben en verder of het fysiek  mogelijk is, de lichamen  te bergen.

Ligging op Stuurboord zijde.

Een van de onderzoekers, inspecteur Cliff Brand zei,    We hopen op goede video opnames te zien en wij willen ook zoveel mogelijk zien rond haar romp, als dat mogelijk is.

Wij denken dat het schip  op haar SB zijde ligt, zodat het kan inhouden, dat wij een bewerking willen uitvoeren om haar van haar SB zijde op haar BB zijde te krijgen.

Een politie officier van het eiland Man. die ook een ervaren zeeman was, was toegevoegd aan de onderzoekers van de MAIB op de Mansal 18 en wilden proberen  vast te stellen of er nog lichamen aan boord waren.
Als zij er zijn, zullen de autoriteiten beslissen hoe de lichamen het best kunnen worden geborgen.

Hoofd Inspecteur Dudley Butt van de eiland Man politie korps zei....... Een van onze collega's is aan boord van de Mansal 18 als waarnemer en als er lichamen worden gezien, willen wij dan mensen zien te vinden, die de kundigheid hebben om de lichamen uit het schip te krijgen of het schip te bergen.

Het volgen van het Onderzoekers

Het hangt er helemaal van af van de situatie  op de plaats van het ongeval.
Er kunnen problemen met het tij en problemen met het zicht zijn, dus moeten wij echt afwachten, hoe het er uit zal zien.
Wij moeten de conditie weten hoe het daar beneden er uit ziet, zodat wij kunnen beslissen welke soort uitrustingen wij nodig hebben en of het fysisch mogelijk is om de lichamen te bergen.

Hoofd Inspecteur Butt verklaarde, dat,  als zij de mannen vinden en uit het schip kunnen bergen, de lichamen naar het eiland Man zullen worden gebracht, waar de  families de lichamen  kunnen identificeren.
Waarna een onderzoek volgt.
Hij zei ook dat de leden van zijn corps, die nu in Schotland waren en waren toegewezen aan de nabestaanden van de slachtoffers, hen goed op de hoogte zouden houden, wat er gebeurde.
Familie leden hadden het voornemen , om later in de week  naar het eiland Man te reizen, zodat zij beschikbaar waren bij het eerste nieuws van de onderzoek resultaten..

De wetgeving van het Verenigd Koninkrijk, betreffende een gezonken schip, geeft aan, dat de lichamen van slachtoffers niet worden geborgen.
Echter, politici van het eiland Man, handelend namens de patholoog-anatoom van het eiland, verklaarden, dat de wetgeving van het eiland Man verschilde met die van het Verenigd Koninkrijk en toestond, dat lichamen geborgen konden worden.

Wordt vervolgd



3  Hoofdindex / Praatgroep Scheveningen / Re: Haringtest. Gepost op: 15-11-2017, 14:55:37
Goed nieuws vandaag.
Haring test A.D. onbetrouwbaar..
Wat zullen de gevolgen zijn ?
Cor
4  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 15-11-2017, 08:23:54
Solway Harvester

deel 2

Redding Helikopters

Twee redding helikopters vlogen ook naar het rampgebied vanaf  het Marine vliegvelden Prestwick en Ayrshire, en vanaf RAF Valley in Noord Wales .
Verscheidene koopvaardij schepen en visser vaartuigen werden ook gevraagd  om te assisteren.
Daar de weersgesteldheid verslechterde, werden grotere schepen ingebracht om te helpen, met inbegrip op een zeker moment, van de "Ben Mychree", de veerboot van het eiland Man, met 98 passagiers en 38 bemanningsleden aan boord en het Koninklijke Vloot hulp schip, de Bayleaf.

De kustwacht riep ook  de hulp in van de Ierse Luchtmacht helikopter, die warmte opsporing capaciteit aan boord had en een vleugel vliegtuig van de Koninklijke Ulster politie macht.

De Eerste Minister's sympathie voor de treurende families.

De Eerste Minister Tony Blair en de politici van alle politieke partijen, uitten hun medeleven aan de treurende  nabestaanden van de mannen van de Solway Harvester, die bij het ongeval waren omgekomen..

Sprekend aan het begin van de Eerste Ministers Vragen uurtje in het Lagerhuis, zei Tony Blair en de Conservatieve leider  William Hague, dat zij bedroefd waren door het nieuws van de tragedie.

Eerste Minister Blair zei, dat hij er zeker van was, dat de gedachten van heel de Regering  bij de families zouden zijn, van de vermiste Schotse vissers.
De Conservatieve leider zei, dat hij het er mee eens was, wat de Eerste Minister had gezegd.

De Schotse minister voor Visserij zaken, John Home Robertson deelde  het Schotse Parlement mee, dat hij verschrikkelijk was geschrokken  van de tragedie en beloofde verder instructies "waarvan geleerd kon worden en geleerd zal worden ".
Hij zei..... Ik ben erg betrokken bij het nieuws van de Solway Harvester en mijn gedachten zijn  bij de families van de bemanning, in,  wat voor hen een verschrikkelijke verontrustende periode moet zijn.

Een Zware Klap.

Alasdair Morgan, de afgevaardigde van de Schotse Nationale Partij MSP voor de districten Galloway en Upper Nithdale, zei, dat het verlies van de bemanning een zware klap was voor de inwoners van  West Schotland en de bedrijfstak van de Jacobs schelpen visserij.
Het is een verwoestende tragedie voor zowel Kirkcudbright en de hechte samenleving van het eiland Whithorn.

Ik weet, dat de mensen die onder zulke gevaarlijke condities werken, zich hecht samen voegen in deze droevige omstandigheden en geven bewogen de hulp, die zij zo nodig hebben in deze zeer moeilijke periode.

De schelpen visserij en de werknemers van de verwerking industrie, zo'n paar honderd mensen in Galloway en ik zelf weten, dat zij vandaag allemaal aan hun vermiste collega's zullen denken.

De Schotse secretaris John Reid zei..... Ieder verlies op zee is een tragedie en wanneer er zo veel mensen de dood hebben gevonden van zo'n kleine gemeenschap, maakt het , dat het gevoel van verlies, zelfs nog heviger wordt gevoeld.
Deze tragedie raakt alle harten van mensen over heel Schotland en het Verenigd Koninkrijk.

Het raadslid van Whithorn, Alasdair Geddes zei.... De lokale gemeenschap is verdoofd door droefheid en in shock van dit verschrikkelijke nieuws voor mensen die niet alleen hun buren waren maar ook hun vrienden en collega's.
Onze harten, gedachten en gebeden, blijven bij de nabestaanden van de vermiste bemanning.

Schaduw over het geheel van de tragedie.

De zegsman Richard Lochhead van de Schotse Nationale Partij, afdeling visserij,   zei....
Aangezien het weer op dit tijdstip in het jaar, is het nieuws .waar wij allemaal bang voor zijn, als visserlui weer naar zee gaan om de kost te verdienen.

Deze tragedie brengt ons allemaal in herinnering, de uiteindelijke prijs , die onze vissers gemeenschappen moeten betalen om vis op onze tafels te brengen.

Alle vissers gemeenschappen leven in de schaduw van een dergelijke tragedie, maar het maakt de zaken er niet gemakkelijker door voor de families, die te maken hebben met het verlies van hun geliefden,

Trawler wrak zal waarschijnlijk op de bodem blijven liggen.

De gemeenschap van het eiland Whithorn kwam op Donderdag avond samen om te bidden voor de slachtoffers van de Solway Harvester tragedie.
Dominee Alex Currie, voorganger van de Kerk van Schotland, zei, dat het verlies van de zeven man een zwaar klap was voor de gemeenschap,

Dit soort dingen gebeuren ergens anders.... ze gebeuren niet hier.
Dat is altijd de reactie van de gezinnen die ik bezocht heb in de afgelopen 36 uur..
De familie van een van de slachtoffers, Martin Milligan, heeft mij verteld over het verlies  van de lol maker in het gezin.

Een zegsman voor de familie Milligan zei Donderdag..... Martin was iedere dag een familie mens. Hij dronk graag, hij hield van wedden en was een fan van de voetbal club de Rangers.

Het persoonlijke eerbetoon komt in de dodenwake van het nieuws, dat de oorzaak van het zinken  onderzocht zal worden de de autoriteiten van het eiland Man en zal waarschijnlijk uitgevoerd worden door onderwater inspectie, in plaats van het dat het schip zal worden gelicht.

Een zegsman voor de regering Marine Ongeval Onderzoek afdeling  laat weten, dat het geen gebruikelijke praktijk is  om een gezonken schip te lichten.
In plaats er van, zullen onderzoeken plaats vinden met op afstand bediende  onderwater camera's, waarbij normaal de oorzaak kan worden vastgesteld.
Echter, slecht weer houdt de camera's tegen om te worden neergelaten.

De MAIB zegsman  zegt ook, dat zo'n onderzoek  nodig is om vast te stellen of er zich nog lichamen  aan boord bevinden van de trawler, die zo als wordt gedacht, dat zij op 40 meter diepte ligt, ongeveer 11 mijl Zuid - Oost van het eiland Man..

Maar als de lichamen van een van de zeven opvarenden die vermist worden toen het schip zonk,  nog aan boord zijn, is er geen officieel beleid omtrent de berging er van..

Advies papieren

De Ministers zijn zich nog steeds aan het beraden, met het oog op de antwoorden  van een advies  document over een zaak die in Juli 1998 werd gepubliceerd.
De zegsman zei.... De Regering heeft zo als traditiegetrouw haar mening, gesteund door de zeevaart, dat de zee een  eerlijke en vredevolle rust plaats is , voor degenen , wiens leven er bij betrokken zijn.
Behalve degenen , die beantwoorden aan de advies documenten, onderschrijft nog steeds de meerderheid deze mening
De advies documenten blijken  over het zinken van het vissers schip Sapphire te gaan, met het verlies van vier opvarenden, in Oktober 1997 voor Peterhead.

In deze zaak  weigerde de Regering een verzoekschrift van de betrokken families, om de lichamen te bergen..
De families zelf regelden toen succesvol, dat het gezonken schip werd geborgen .
Hiermee werden de lichamen geborgen , door een publiekelijk verzoek,  dat honderden en duizenden ponden op bracht..

De verantwoordelijkheid voor het onderzoek  zijn in handen van de autoriteiten van het eiland Man gegeven, waar in haar wateren  het schip gedacht wordt te liggen.

De bemanning van de Solway Harvester
Craig Mille    Schipper
Zijn broer Robin Mills
David Mills, 18 jaar oud, neef van de schipper
Martin Milligan
David Lyons 17 jaar.
John Marphy  22 jaar
Wesly Jolly 17 jaar

Overleg met de families.

De grootste voorrang van de onderzoekers is om vast te stellen , wat een modern en goed uitgerust schip blijkbaar  zo snel was overkomen  bij zware zeegang.

De politie sergeant Mike Kneeshaw van Dumfries en Galloway zei...... Wij willen  eerst voortgaan met in contact te komen  met de families om hen in contact te brengen met het onderzoek en elke ontdekking, wat vandaag plaats zal vinden.

Een team van  getrainde juristen blijven stand-by voor de drie kleine gemeenschappen en sociale dienst ambtenaren staan ook klaar om de getroffen dorpsbewoners te helpen.

Het zusterschip van de Solway Harvester, de Torbach-N , was  Woensdag morgen vroeg de haven binnen gelopen.
De Schotse Visserij Minister , John Home Robertson, zei, dat er een  uitgebreid onderzoek zal plaats vinden , wat betekende.... dat iedere les die uit deze tragedie kan worden getrokken,  men van zal leren.
Hij voegde hier nog aan toe........Het was evenmin passend,  nog bewogen, om te speculeren over wat fout is gegaan.

Bloemen neergelegd als eerbetoon.

Bloemen werden neergelegd als eerbetoon aan schipper Craig Mills en zijn zes bemanningsleden die verdronken, toen zij in de problemen kwamen  om 18.00 GMT op Dinsdag.

Zijn broer Robin, die ook was verdronken, zou voor de 2e keer vader worden in Maart.

De bloemen werden neergelegd op een herdenking plaats in Kirkcudbright ter herinnering  aan het vergaan van de Mhairi-I, een schelpen trawler, die 15 jaar geleden was vergaan met het verlies van 4 man.
De afbeelding  toont een vrouw, die een kind knuffelt aan haar borst.

Een kaars, waarin een hart  was gegraveerd en het cijfer zeven, brandde in herinnering aan de mannen en een kaart  geplaatst  door de rouwklagers vertelde eenvoudig......Onze gedachten  zijn bij de families van de zeven gestorven vissers.

Visserlui langs de Solway kust zijn bezorgd om te weten te komen,wat  het plotselinge vergaan van het schip heeft veroorzaakt.

Kapitein John Niblock, met bijna 40 jaar ervaring van de zee zei...Het was een goed gebouwd schip, wat overal heen kon gaan,  in wat voor weergesteldheid dan ook.

Een verdomd goede schipper

De Ierse Zee is berucht voor zijn weer patronen.
Schepen, zoals de Solway Harvester  moeten in staat zijn zulke weersgesteldheden te kunnen weerstaan.
Andrew Johnson, van het eiland  Whithorn Zeil Club zei.... Er is hier zonder twijfels iets onverwachts gebeurd.
Ik kende Craig en hij was een verdomde goede schipper en de jongens aan boord waren ook goede  gasten.
Echt , ik zou graag over dit alles een antwoord  willen horen.
Het is verbijsterend voor het gehele dorp,

Wordt vervolgd.

5  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 13-11-2017, 08:13:59
De Solway Harvester.

12 Januari 2000

De ondergang van de Solway Harvester  tijdens afschuwelijke weers omstandigheden op 11 Januari 2000, in de Ierse zee,  heeft gezinnen en een hele vissers gemeenschap in rouw gedompeld ,door het verlies van  7 bemanningsleden.

De vissers gemeenschap hoorde  van het verlies.

Een koude dageraad  brak aan over het eiland Whithorn.

De Schotse gemeenschap  ontwaakte met het meest mogelijke slechte nieuws.......... zeven van hun zonen werden vermist in de Ierse zee.

Toen de dageraad aan brak aan de Zuid -West kust, werd het nieuws slechter en de hoop dat de navigatie lichten van  de Solway Harvester gezien zouden worden aan de horizon bij Kerkcudbright, werd al snel geblust, toen de kustwacht met de mededeling kwam, dat een tweede ongeopende reddingsvlot was gevonden.

Er was een shock, verdriet en een gevoel van verbijstering, toen de  mensen rond de haven en in het huizen  kwartier van de bemanning van het eiland Whithorn,  zich verwonderden,  hoe een goed uitgeruste trawler, gebouwd om de vernieling van de zee te kunnen weerstaan, in moeilijkheden kon komen.

Daar de zoektocht door ging en daarna werd verminderd, gaf de tragedie aanleiding uit het verleden en pijnlijke herinneringen voor de vissers gemeenschap,  die reeds  gekenmerkt werd door een tragedie.

Het was nog maar net 15 jaar geleden, dat de in Kirkcudbright geregistreerde St. Jacob's schelpen trawler Mhari-L , ten onder ging in de Solway Firth.
Het wrak werd later gevonden,  maar de lichamen van de 15 opvarenden aan boord,  werden nooit gevonden..

Voor een man, die in de duisternis langs de kade stond, was de realisatie van een dreigende tragedie,  zichtbaar te veel, om te kunnen verdragen.

Het gezin  van James Gorman uit Garlieston, in Dalloway, zei dat hij veel te verbijsterd was om te praten en hun gedachten waren bij de gezinnen van de mannen uit  de omgeving  van Whithorn, waarvan er drie  nog maar tieners waren..
 
Iedereen is in shock

Een buurman zei, ... James was niet mee gegaan en was in de veronderstelling, dat hij de bemanning vandaag weer zou zien.
Zijn gezin en iedereen is gewoon verbijsterd.
Zij willen echt niet praten.
Iedereen hier in het dorp is door het ongeval, overweldigd..
Wij kenden alle opvarenden.

Mensen kwamen met hun hoofden gebogen bij elkaar, als zij probeerden de enormiteit van wat er was gebeurd in hun kleine gemeenschap,  te bevatten en het verlies  van zonen, broers, vaders en vrienden te verwerken.

De hotel eigenaar van het eiland Whithorn, John Scouler, die veel van de opvarende kende, zei.......
.
Vier van deze bemanning werkte min of meer voor mij, of als schooljongen of nadat  zij getrouwd waren of kennissen waren van de mensen die bij ons werken..
Ik herinner mij de schipper, die zowel zelf,  als zijn zoon van de zee hielden en op zee werkten..
Hij ging in de weekends voor zijn plezier naar zee en ook wel voor zijn werk.
Hij was een goede zeeman die zijn best deed om  veel werkgelegenheid en welvaart te brengen, voor deze vissers gemeenschap.

Een Ernstige Tragedie

"Dit gaat mijn verstand te boven, ik ben bang "
Tony Wood, de kustwacht ambtenaar van Kirkcudbright, zei dat de tragedie  in de hele gemeenschap gevoeld zou worden en het meest  het eiland  Whithorn zou ytreffen, met haar  bewoners aantal van maar net 500 personen.

Hij zei.... Het is een ernstige tragedie voor dit gebied.
Er zaten ook wat jonge knapen op dat schip en zij komen allemaal uit een  zeer klein dorpje.
Ik ken de families persoonlijk  en het verlies zal veel mensen treffen.

John King,  de eigenaar  van de firma West Kust Zee producten, die gewoonlijk de vangst van de Solway Harvester zou kopen, zei........... de plaatselijke mensen worden geconfronteerd met een
 "ongeval ", waar zij zelf mee moeten worstelen om er mee om te gaan..
Hij zei.... Je hebt er geen verklaring voor.... je kunt het niet begrijpen
Het is een mysterieus geval.
Het is nog nooit gebeurd,  met een schip van deze grootte.

Ex visserman Alastair Murray zei.....
Iemand die wat eerder op de dag naast mij stond zei.... Ik verwachtte  juist het schip de hoek om te zien komen, met al haar boordverlichting brandende..

Het mag dan wat verlichting voor de getroffenen zijn geweest, toen de hoop veranderde in wanhoop op het eiland Whithorn.
Het was een bijna  reflex reactie op de tragedie onder de plaatselijke inwoners, die al eens eerder een bittere smaak geproefd hadden in het verleden.

Inwoner Eddie McGuire zei..... Als er iets was, wat mensen zou kunnen doen om te helpen met  verzachten of te helpen met deze tragedie, zouden zij het doen..
Zij willen dat zeker doen .
Maar het is moeilijk om te begrijpen, wat je in zo'n situatie moet doen..

De verdwijning  van de Solway Harvester zou vermoedelijk reacties oproepen, dat het de schuld was  van de zgn. Manx Driehoek, hrt zeegebied ten Zuid-Oosten van het eiland Man, waar andere vissersschepen zijn gezonken, met inbegrip van de Mhari -L.

Een onderzoek naar de tragedie met de Mhari-L wees uit, dat het schip was gekapseisd, toen zij met haar netten vast liep aan een kabel onderwater.

Een verdere tragedie  sloeg toe aan de West kust in 1990, toen de  nucleaire voortbewogen onderzeeboot Trenchant in aanraking kwam met de  netten van de in Carradale geregistreerde trawler Antares en het schip onderwater trok, met het verlies van de gehele bemanning, bestaande uit vier personen.

Nog eens twee mannen vonden de dood bij Troon haven in 1993, toen het vissersschip Copia zonk  bij zware zeegang en vier leden van de bemanning het leven verloren, toen de mossel visser Equinox kapseisde bij de Heads of Ayr.

Het wrak van de trawler gelokaliseerd.

12 Januari 2000

Het wrak van de trawler die in de Ierse zee was gezonken, met het verlies van haar zeven bemanningsleden, werd gevonden.
De politie van Dunfries en Galloway vertelt,  dat het door sonar signalen  is gelukt om het wrak van de Solway Harvester te lokaliseren en dat het schip met haar SB zijde naar boven in 100 voet water ligt, op 11 mijl verwijderd van de kust van het eiland Man..

Het werd ontdek door een kabel leg vaartuig, de Humber Surveyor, die in het gebied was en hulp aanbood  ter ondersteuning  van de zoek operaties.
De hoop op het levend  vinden van de bemanning werd verminderd door de eerdere vondst op Woensdag namiddag, van een tweede ongeopend reddingvlot.

Zoek teams ontdekten ook een zwemvest en een nood radio baken, die automatisch  Mayday had uitgezonden naar een overkomende satelliet.
Eerder op Woensdag middag ontdekte een helikopter  een olie vlek en wrakhout,  in het gebied waar het nood baken was geactiveerd..

De in Kirkcudbright  geregistreerde  Jacobs schelpen visser werd rond 02.00 GMT  in de haven verwacht om aan te komen, maar op Dinsdag avond ging het onderlinge contact verloren, toen het schip gedwongen werd om opperte te gaan zoeken bij het eiland Man, wat de kustwacht omschrijft over het weer, dat het in een "afschuwelijke" conditie was.

Speculaties over drijvend afval

Er zijn speculaties dat het schip een aanvaring heeft gehad met drijvend afval, toen zij opperte zocht, wat het zinken zou hebben veroorzaakt.
Donald McDonald, afgevaardigd  district controleur van de Liverpool kustwacht, die de  zoektocht co-ordineerde, zei..... Volgend op de zoektocht van afgelopen nacht,zullen  betere weer gesteldheid en daglicht, ons in staat stellen de zoektocht te intensiveren..

Helaas, volgens de ontdekking van het tweede reddingsvlot,  als er iemand van de bemanning zich aan de oppervlakte zou bevinden, wij dat  nu wel ontdekt, zouden hebben.
Onze ploegen zijn aan het einde van hun uithouding vermogen en wij roepen ze terug..
Echter, willen wij een aanwezigheid in het gebied houden, met behulp van de koopvaardij schepen..

Hij geeft ook aan te kennen, dat de tijd om te worden gered uit het water, minder dan een half uur is.
Het bleek dat de bemanning van de hulp ploegen uit de regio van Whithorn kwamen, aan de kant van de Wigtown Baai en sommige van de mannen waren verwanten.

Een vernietigende klap
De familie van schipper Craig Mills, wiens broer Robin en neef David aan boord waren , zei dat zij te geëmotioneerd waren om met de journalisten van de kranten te praten.

Een familie lid die aan de deur  van dhr. Mill's ouders  in de Main straat  van het eiland Whithorn ,de journalisten te woord stond, zei.........
Zij zijn erg ontsteld. Wij hebben zo juist officieel gehoord over het tweede reddingsvlot.
Het is een verwoestende klap.

Toen de  angst van een tragedie groter werd, werd het verdriet van bemanningslid  James Gorman, die niet in staat was door ziekte de visreis mee te maken, overduidelijk ook groter , zoals het overal was in de vissersgemeenschap.

Een benauwde heer Gorman  voegde zich bij de andere mensen op de haven  kade, waar zij op verder nieuws van de tragedie wachtten.

Stomend  naar opperte.

Het schip , die op zondag avond vertrokken was, had haar zusterschip , de Tobrach-n, om 17.50 GMT  op dinsdag opgeroepen en haar meegedeeld dat zij naar het eiland Man stoomde,  om in de plaats Ramsey opperte te zoeken.

De kustwacht  verklaarde dat de zee op dat moment gematigd tot ruw was, met kracht vijf tot zes uit het Zuid Westen, maar dat de wind  al spoedig toenam tot kracht negen en met afschuwelijk condities , toen er een weer front passeerde..

Het laatste signaal  van het welbekende alarm systeem  voor visserij schepen, het EPIRB systeem, kwam  van 11 mijl  zuid oost van het eiland Man en werd opgevangen door de kustwacht aan de oostkust aan de  Clyde rivier, die hun collega's in het westen, in Liverpool ,waarschuwden.

De kustwacht van Liverpool zond een Mayday oproep uit en waarschuwde de reddingsboten van Workington, Cumbria, ook van  Douglas, Ramsey en Port St.Mary op het eiland Man, om allemaal  te gaan zoeken.

Wordt vervolgd
6  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 10-11-2017, 08:12:15
Stranding Juniper   deel 3

Vragen en Antwoorden.

1. Vraag,       Wie was de eigenaar van de Juniper op het moment van haar verlies. ?
    Antwoord. De Ashley Fishing Company Limited.
                     North Esplanda East.  Aberdeen.
2. Vraag.       Waar, wanneer en door wie is de Juniper gebouwd ?
    Antwoord  In Gareshead on Tyne in 1961, door T. Mitchison Limited.
3. Vraag        a    Met welk soort kompassen was de Juniper uitgerust ?
                      b   Wanneer werden de kompassen gecompenseerd ?
                      c    Waren de kompassen in voldoende werkende staat, toen de Juniper Aberdeen       
                            verliet op haar laatste reis. ?
     Antwoord a.   Een standaard spiegel reflector type kompas, geleverd door John Lilley in North                   
                            Shields en een kompas in gebouwd in een kompashuisje in het dak van het   
                            stuurhuis achter het standaard kompas.
                            Een reserve kompas was aan boord, om het kompas in het dak van het stuurhuis te
                            kunnen vervangen.
                       b.  Op de 8st November 1968.
                       c.   Ja.
4   Vraag         a    Met welke andere navigatie middelen was de Juniper uitgerust ?
                        b.  Waren al deze navigatie hulpmiddelen in een goede werkende staat tijdens haar
                             laatste reis tot op het moment van de stranding ?
     Antwoord   a   De elektronische navigatie hulpmiddelen.:
                             Decca Marine Radar , type R.M.326
                             Decca Navigator merk 12 ontvanger
                             Decca automatische plotter.
                             Marconi Loran ontvanger.
                             Marconi Fishgraph
                             Marconi Graphette
                             Guardian / Seapilot richting zoeker
                             Andere navigatie uitrusting:
                            1 Walker patent log
                            3 Hand loodlijnen.
                        b. Neen, De Decca Navigator en de Radar,waren beiden kapot, toen het schip op
                            de visgronden was

5  Vraag            Waren de reddingsmiddelen op de Juniper, toen zij Aberdeen verliet op haar laatste
                          reis, in overeenstemming met de reglementen die van kracht zijn en waren deze
                          goed onderhouden en beheerd. ?
    Antwoord      Ja     
6  Vraag            Was de Juniper voorzien van goede zeekaarten en van veranderingen, op haar
                          laatste reis ?
    Antwoord      Ja.
7  Vraag            Hoeveel officieren en manschappen waren er aan boord van de Juniper op haar
                          laatste reis ?
   Antwoord      Twaalf personen, allen geteld.
8  Vraag            Was de Juniper in alle opzichten  zeewaardig toen zij Aberdeen verliet op haar
                         laatste reis ?
    Antwoord     Ja.
9  Vraag            Wanneer verliet de Juniper Aberdeen op haar laatste visreis. ?
   Antwoord      Rond 11 uur op Zondag 12 Februari 1967   
10 Vraag       a   Wat was het gegist bestek van de Juniper om 02.30 uur op 19 Februari 1967 ?
                     b   Welke koers lag zij toen voor. ?
                     c    Wie was er in het stuurhuis op dat moment ? 
                     d    Hoe was de staat van het weer, de wind en de zee ?
   Antwoord  a.   Ongeveer  11 mijl NNO van Esha Ness.
                     b    ZZW
                     c    De schipper Terence Taylor.
                     d.   Wind ZO kracht 4. Motregen. Zicht 2 a 3 mijl. Korte golfslag. Vloed tij.
11  Vraag     a     Hoe laat  was de Juniper dwars van Esha Ness ?
                     b    Hoe was toen de staat van het weer, de wind en de zee ?
                     c    Welke verandering van koers werd er gemaakt en door wie ?
                     d.   Hoe lang heeft het schip deze koers voorgelegen  voor de stranding?
   Antwoord  a    03,30 uur op 19 Februari 1967
                     b    Regen. Wind nog steeds ZO en een korte golfslag.
                     c    Koers verandering naar ZW ten Zuiden om Fogla Skerry te passeren op een
                           afstand van een mijl. Ongeveer een mijl na het passeren van Esha Ness en ½
                           streek naar BB  voor de lijwaartse  verplaatsing van het schip en werd er gestuurd
                           ZW ten Zuiden en een ½ streek Z
                     d.   Ongeveer een uur.             
12  Vraag           Waar strandde de Juniper ?
      Antwoord     Op Fogla Skerry op het Noordwestelijke einde van Papa Stour , Shetland.
13  Vraag           Na de stranding, werden toen alle nodige stappen door de schipper genomen,
                          voor de veiligheid van het schip en haar bemanning.
      Antwoord     Ja.
14  Vraag           Werden al de bemanningsleden van de Juniper gered ?
      Antwoord     Ja
15  Vraag           Wat was de oorzaak van de stranding en vervolgens het verlies van de Juniper ?
       Antwoord     1. Pogend haar te navigeren door het nauwe en onverlichte kanaal  tussen
                            V.E. Skerries en Papa Stour zonder enig navigatie hulp middel. De Decca en de
                             Radar waren kapot gegaan tijdens het vissen en 
                            2 De schipper alleen in het stuurhuis zijnde en hierbij faalde, om een juiste
                            uitkijk te houden, alles zoals eerder verklaard is in de formele bevindingen.
16.  Vraag.          Was de stranding en vervolgens het verlies van de Juniper veroorzaakt of heeft het         
                            bijgedragen aan de verkeerde actie of fout van
                            a. de schipper ?
                            b. Ieder ander persoon of personen ?
      Antwoord a    Ja.
                       b.   Nee
   
                                                         Arch. Hamilton         Rechter
                                                        K.A.H. Cummins      Taxateurs
                                                             F.E.  Jackson                ,,
                                                             A.R. Elder                    ,,

Einde
7  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 10-11-2017, 08:09:49
Stranding  Juniper   deel 2


Dhr. Milne , afgevaardigde voor de Kamer van Koophandel, legde nog verschillende  gronden van fouten voor, zes in totaal, met inbegrip van de twee  fouten die vast gesteld waren door het Gerechtshof.
Dhr. Fatquharson verklaarde, dat bij het bewijs, het niet de zaak van de schipper was, die niet goed op het schip had gelet en dat de schipper in feiten toegewijd was met zijn volledige aandacht, aan de navigatie van het schip en dat, als hij het fout had gedaan, het niet niet meer dan een  beoordelingsfout was.
Hij zei dit in een discussie, dat de schipper het schip meegenomen had op de route , in plaats van een alternatieve  route ten westen van de V.E. Skerries te nemen.. Hij refereerde ook op het feit, dat het een commerciële aspect van het beheer van het schip was en wat de schipper waarschijnlijk in gedachten had, om de thuisreis te aanvaarden, zoals hij ook deed;
Maar hij zei er wel bij, dat de veiligheid  van het schip en de mensen aan boord op de eerste plaats hadden moeten komen.
Het is geen aantrekkelijke gedachte, om te zeggen dat het commerciële aspect van een schip; binnen komt tijdens de reis.
De Raad is er van overtuigd dat het  bepaald goed is in het beheer van een schip, om te komen tot een schema, maar het moet nooit toegestaan worden om te  overwegen dat het van enige invloed kan zijn, met oog op de veiligheid van het schip en haar bemanning, wat altijd op de eerste plaats moet komen..
In dit geval  gaat het Hof niet mee bij de gedachte, dat de schipper een kortere route nam van uit een commercieel oogpunt, echter, dat er gedacht werd, dat hij  het halen van de markt meer in zijn gedachten had.
De kwestie van overweging is, of de gedachte van de Kamer van Koophandel of die van de schipper, geaccepteerd zal worden.
Niet tegenstaande van wat er is gezegd  in het voordeel van de schipper, is de Raad van mening en ook de taxateurs, dat de gedachte ten voordeel van  de schipper, niet aangenomen kan worden.

Toen de schipper bij Esha Ness arriveerde en koers zette naar Fogla Skerry, verslechterde de weersgesteldheid. De regen, wat eerst een miezerig was, werd zwaardere regen en de wind, tot nu toe zwak, werd krachtig vanuit het ZO, wat hem deed besluiten, toen hij een mijl ten zuiden van het licht van Esha Ness was, haar koers bij te stellen met een halve streek naar BB., om de lijwaartse verplaatsing van het schip te compenseren..
De Decca en Radar waren beiden kapot, wat twee belangrijke hulpmiddelen waren, toen hij het nauwe en onverlichte  kanaal wilde binnen varen.
Hij had nooit eerder door dit kanaal gevaren.!
Hij was hierdoor in een positie van een dusdanige situatie, dat hij afhankelijk was van wat hij had besloten, toen hij Esha Ness passeerde en de positie van het schip bepaalde en van hieruit haar koers bepaalde.,van mening zijnde dat deze accuraat was..
Hij had ongeveer 9½ mijl afgelegd vanaf Esha Ness, voor hij het kanaal binnen voer en in zulke omstandigheden als waarin hij zich toen bevond, kon hij niet zeker zijn van een juiste positie van het schip.. Deze positie had bepaald moeten worden, alvorens het kanaal binnen te varen en toen zij het in feiten deed, waren er geen verdere hulpmiddelen , waarbij de schipper kon controleren, oh het schip op een veilige koers voer..
Hij was hier door geheel afhankelijk van haar positie, die was vastgesteld bij Esha Ness, als zijnde accuraat en de koers die hij bepaald had en de compensatie voor de lijwaartse verplaatsing,  eveneens accuraat waren.,
Maar dat was het in geen geval.
Met het beeld , wat hij op de Radar zag op de 24 mijls range van het toestel bij Esha Ness, toonde hem Fogla Skerry en Papa Stour en hij zei dat het klopte met de koers, maar dat was slechts een flits, want de Radar gaf slechts één omwenteling met haar huidige positie en kon hierbij geen accurate peiling geven, zoals de schipper zou willen.
Het feit dat hij niet zijn eigen koers bleef volgen, toonde het feit, dat het schip strandde.
De koers die hij stuurde was wel goed, maar de  koers die hij wilde afleggen, beide, want hij overschatte de lijwaartse verplaatsing vanaf haar BB zijde of onderschatte hij het getij vanaf de SB zijde.

Er was voor hem een alternatieve route beschikbaar, in dit geval van door gaande op haar reis zuidwaarts, goed vrij van de V.E. Skerrries, Dit zou essentieel niets aan haar reis hebben veranderd..
De schipper verklaarde dat hij ,door de eerdere route te nemen, hij minder blootgesteld was aan overkomend water, wat de bewerking van de vis aan dek, zou bemoeilijken of het onmogelijk zou  hebben gemaakt..
Dat kan wel zo zijn, maar lang voor hij het kanaal binnen voer, verslechterde de weersgesteldheid, inderdaad vanaf dat Esha Ness werd gepasseerd. Wat hij had moeten doen was, om bijgedraaid te gaan liggen steken, toen het weer verslechterde, de vis aan dek had moeten verwerken en nadat het dek weer leeg was ,een koers had bepaald, buiten de V. E. Skerries om.

Daardoor is de Raad van mening dat in deze omstandigheid de schipper in de fout ging, om door het kanaal te varen, zoals hij deed..
De Raad zegt niet,  dat in geen enkele omstandigheid bij nacht het kanaal gebruikt mag worden, Geen bezwaren kunnen hier tegen worden gemaakt als het gedaan wordt bij mooi weer en met de hulp van de navigatie middelen, als zij op orde zijn.

Een andere kwestie van betekenis is dat de schipper gedurende de gehele tijd alleen in het stuurhuis was.
Deze Raad, bij voorgaande gevallen, heeft deze praktijk veroordeeld van één enkele persoon in het stuurhuis, navigerend, sturend en uitkijk houdend.
Hij kan in dit geval, al deze dingen niet gelijktijdig doen.
De mening van de Raad  is, dat een schipper in het stuurhuis, alleen zijnde, niet getolereerd kan worden, want het is getoond door het feit, dat de schipper de klif niet gezien heeft, voor het schip aan de grond liep..
De taxateurs adviseren de Raad, dat hij of iemand anders, de uitkijk was geweest met geen andere verplichting en zou hij de contouren van de wal hebben gezien en zeker als de kust hoog was en waarschijnlijk op tijd was gezien en het ongeval had kunnen worden voorkomen..
Zij menen verder dat als er een raam in het stuurhuis aan de voorkant open had gestaan of aan de BB zijde van het stuurhuis, een verandering in de wind sterkte zeker  zou zijn bemerkt  en wat er op zou duiden dat het schip waarschijnlijk onder de opperte van de wal was gekomen..
Daar het de schipper was, kon hij het stuurwiel niet loslaten om vooruit te gaan kijken en de situatie werd nog verergerd door de brandende dekverlichting, wat het voor hem onmogelijk maakte , om vooruit te kijken
In zo'n omstandigheid, had er geen dek verlichting gebruikt mogen worden..
De Raad wil nogmaals de schippers en de reders inprenten dat het stuurhuis niet alleen mag worden gelaten, onder toezicht van slechts één persoon.

De Raad, meent dan ook dat de schipper in deze zaak fout was  en ook dat de Raad heeft de kwestie van de positie van de schipper overwogen, met het oog op de te eisen strafbepaling...
Daar de Raad erkent dat de schipper een erg jonge man is met weinig ervaring, het lijkt,  dat hij desondanks als schipper, hij had moeten zien de overduidelijke gevaren, om  deze gevaarlijke route te nemen, zoals hij deed in deze heersende omstandigheden..
De Raad meent dat zijn schippers certificaat moet worden ingetrokken en dit voor een periode van twee jaar..
De Raad heeft een meer tolerante kijk op de zaak gehad, als wat zij gedaan zou hebben in hetzelfde geval met een meer ervaren man als schipper.

Wordt vervolgd
8  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 10-11-2017, 08:06:24
Dit verhaal is een vervolg op 
Vraag en Antwoord
Herinneringen deel 3
Reactie no.366 van 6 November 2017.

Het vergaan van  de motor trawler. Juniper
Het onderzoek van de Raad voor de Scheepvaart ( Merchant Shipping Act 1894 )
                                                Verslag van de Raad.
                                                        No.S477
                                                motor trawler. Juniper       

 
Rapport in de zaak van een Formeel Onderzoek, gehouden in het Sherifs Gerechsgebouw in Aberdeen op  12 en 13 Oktober 1967 , voorgezeten door Archibald Hamilton, vervangend Sheriff en geassisteerd door kapitein F.E,.Jackson, kapiteins K.A.H. Cummins en A.R. Elder, naar de omstandigheden bij het aan de grond lopen en het navolgende verlies van de motor trawler Juniper uit Aberdeen.

De Raad heeft zorgvuldig naar de omstandigheden betreffende het hierboven genoemde scheepvaart ongeval onderzocht en heeft bevonden, dat de oorzaken genoemd in bijgevoegde  Annex,  het aan de grond lopen en het navolgende verlies van het schip te wijten was aan de fout van de schipper  ( 1 ) falend bij het wegwerken van de vis op het dek,  toen zij nog bij Esha Ness was, alvorens verder te varen en vervolgens, wetend dat verslechterende omstandigheden naar het zuiden, varend door een onverlicht en nauw kanaal, op volle kracht bij slecht zicht, terwijl de Decca Navigator en de radar kapot waren, hij niet in staat was om haar positie nauwkeurig  te bepalen, met het resultaat, dat zij te ver naar het oosten werd verzet en aan de grond liep bij Fogla Skerry aan het NW einde van Papa Stour.
Hij had het schip verder naar het Westen van de V.E, Skerries moeten brengen en ( 2 )  alleen in het stuurhuis zijnde vanaf 02.30 uur, toen zij de visgronden verliet, het schip navigeerde en zelf stuurde en tegelijkertijd als uitkijk fungeerde en hierbij faalde om een goede uitkijk te zijn, waartoe hij niet in staat was..
De Raad schorst hem om als schipper te varen, voor een periode van 2 jaar, ingaande vanaf heden.

Datum, 13 Oktober 1967   
                                            Arch.Hamilton       Rechter

Wij zijn het eens met het boven genoemde rapport.
                                            K.A.H. Cummind   Taxateurs
                                                F.E.   Jackson           ,,
                                                A.R.  Elders              ,,                     


Bijlage bij het verslag.

De motor trawler Juniper vertrok op Zondag 12e Februari 1967 uit Aberdeen,voor een visreis in de Shetlandse wateren.
Zij was een moderne motor trawler, die in 1961 was gebouwd en het schip was 115 voet lang, 25 voet breed  en was 235 ton bruto en 66 ton netto.
Zij had een bemanning van 12 personen en haar schipper was Terence Taylor, een jonge kerel van 25 jaar oud, die een volwaardig schippers certificaat had voor een periode van 5 jaar en was reeds 3 jaar hiervan schipper.

Toen het schip uit Aberdeen vertrok, was zij in alle opzichten zeewaardig en in het bijzonder, wat haar navigatie hulpmiddelen betrof, wat speciaal haar  decca en radar betrof, die in goed werkende staat waren en die respectievelijk in Januari en Februari 1967 waren gecontroleerd..
Haar reddingsmiddelen , waren ook in een goede staat.

Het schip deed haar laatste trek bij de westkust van de Shetland Eilanden, vroeg in de morgen van zondag 19 Februari, nadat zij zich klaargemaakt had, om naar Aberdeen terug te keren.
Haar positie  was op dat moment 11 mijl NNO van Esha Ness.
Zij vertrok rond 02.30 uur van de visgronden op een koers ZZW, wat haar tot op afstand van een mijl van kaap Esha Ness zou brengen.
De wind was ZO, kracht 4. Het zicht was slecht, ongeveer 2 a 3 mijl met druilige regen en een koppige zee.
Er stond een vloed stroom in Zuidelijke richting.
De schipper was alleen in het stuurhuis..

Zij kwam rond 03.30 uur bij Esha Ness op een afstand van ongeveer een mijl.. Deze afstand werd gegist, door een peiling vooruit te nemen en een peiling dwarsscheeps en kan beoordeeld worden als gegist.
De schipper had besloten om het schip door het kanaal te brengen tussen de V.E, Skerries aan SB zijde en Papa Stour aan BB zijde.

Hij had ook het schip verder naar SB kunnen brengen en zo de V.E. Skerries in het westen te passeren.
Het zou slecht enkele mijlen meer aan de reis hebben toegevoegd, maar nog steeds lag er veel vis aan dek en bij het besluit  om de koers te nemen die hij deed, deed hij dat, omdat hij dan in meer beschutte wateren zou zijn en de mogelijkheid had om het dek op orde te brengen, voor zij weer de open zee zouden bereikten.

Op de koers die hij zich voorstelde om te volgen naar het punt waar hij naar wilden navigeren, na Esha Ness, waren de Fogla Skerry.
Dat kanaal is een nauw kanaal van slechts 2½ mijl  breed en onverlicht.
De Decca en de Radar waren sedert een paar dagen kapot, ofschoon zij goed werkten, bij het vertrek uit Aberdeen..
Het schip had hierdoor niet deze navigatie hulp en toen zij het kanaal binnen voer, om haar te helpen met je juiste positie te bepalen, op elk moment.

Toen het schip dwars van Esha Ness  was, werd de koers veranderd naar ZW ten Zuiden, om het schip op een mijl afstand van Fogla Skerry te brengen .
Na Esha Ness gepasseerd te hebben, kwam het schip uit de opperte van de wal op ongeveer  een mijl verder zuidwaarts en de wind toenam  tot kracht 6 tot 7 BF met zware regen en een slecht zicht.
Op dat moment zette hij de radar weer aan. Het beeld op die korte afstand was erg slecht en hij schakelde over naar de 24 mijl afstand.
In deze stand van de radar kreeg hij alleen een hele cirkel en verder niets, maar hij zag Papa Stour en Fogla Skerry in een zodanige  positie, wat hem toe leek, dat de koers goed was.
Toen de wind toenam, werd de koers ook veranderd met een halve streek meer BB ter compensatie van de lijwaartse beweging , want de wind was dwars op de BB boeg.

De schipper zelf was in het stuurhuis aan het stuurwiel vanaf het begin van deze thuis reis, Behalve dat hij de stuurman had geroepen om hem te vertellen om het dek zo spoedig mogelijk  op te ruimen en het vistuig te sjorren, net nadat hij de reis voortzette, was er niemand anders in het stuurhuis om te sturen of om uitkijk te houden, voor het schip uiteindelijk strandde.,
De reden hiervan was, dat er nog veel vis aan dek lag, wat nog gestript moest worden en in kisten moest worden opgeslagen en de gehele bemanning hiermee bezig was, tot het schip strandde..
Gedurende die tijd, omdat er aan dek gewerkt moest worden, was de dekverlichting brandende en ook de normale navigatie verlichting.

Het schip vervolgde haar reis met volle snelheid... ongeveer 11 mijl per uur , op haar reis in dezelfde conditie van slecht zicht.,
De mening van de Raad is, dat het schip te veel snelheid maakte in de betrokken weersgesteldheid en was in overtreding met regel 16 c van de wet en reglementen ter voorkoming van aanvaringen op zee..
Zij bleef zo doorgaan, tot zij om 04.30 uur een schok voelde, die kort hierna  gevolgd werd door een andere schok en het schip vast liep.,
Zij was dicht bij de klif en toen zij later rond zwaaide, lag zij met haar BB zijde, tegen de klif..
Het schip werd Total Loss verklaard,
Tot aan het moment van stranding, had de schipper de klif niet gezien..

Na het vast lopen zond zij een bericht uit voor Wick radio station, maar kreeg geen antwoord en zond een MAY DAY bericht uit op dezelfde golflengte.
Een ander schip in de buurt, ving dit bericht op en zond het bericht door naar Wick Radio
Het schip begon ernstig water te maken en de gehele bemanning werd op het bootdek verzameld, met hun zwemvesten aan en twee vlotten werden te water gelaten, maar bleven verbonden met het schip..
De reddingsboot uit Aith kwam later ter plaatse en de gehele bemanning werd door haar gered..
De reddingsboot moest in moeilijke omstandigheden werken, door de positie van het schip en de deining van de zee en de reddingsboot werd aanzienlijk beschadigd bij het langszij komen van het schip.
Wanneer men luistert naar de omstandigheden in deze zaak en de foto's ziet van het schip, vlak tegen de klif aan, is het opnieuw en voorbeeld van risico bij navigatie met grote waakzaamheid en het levens gevaar, wat hieruit kan volgen.

Dit zijn de feiten en hieraan ligt de  vraag of alle fouten gekoppeld kunnen worden aan de schipper,. daar hij de enige persoon was, die er bij betrokken kon worden, want er zijn geen fouten van de reder en de schipper was de enige persoon in het stuurhuis en hij was de gehele tijd alleen, die het schip bestuurde ,


wordt vervolgd




9  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 08-11-2017, 07:48:03
De Grimsby trawler Cheshire, een tragisch verhaal.

De 7e Juli 1915 wordt gekenmerkt als de  100 ste verjaardag van een tragedie, wat de bemanning van de trawler Cheshire uit Grimsby overkwam.
Toen ik op zoek was naar de geschiedenis van de provincie Cheshire, vond ik deze droeve gebeurtenis.
Ik vraag mij zelf af, of Grimsby nog iets wilt doen aan de herdenking van dit tijdperk van de 7e Juli 1915..
En als Grimsby zoiets niet doet, ken ik nog wel een persoon die het wel kan doen.

Toen de trawler Cheshire gereed was voor haar vertrek uit Grimsby in Juli 1915 voor een reis in de Noordzee, bleek, dat er een matroos niet was komen opdagen en droevig genoeg was er  een vervanger, genaamd E.Kelly,.die onmiddellijk  zijn plaats wilde innemen.
Op de 7e Juli liep de Cheshire op een drijvende mijn.
De ontploffing was zo hevig, dat het schip in stukken werd geblazen.
De gehele bemanning, met in begrip van vervanger D.Kelly, werden opgeblazen, met uitzondering  van de hoofdmachinist Walter Dorkin, die zijn leven te danken had aan het feit,  dat hij op dat moment in de machinekamer werkzaam was.
Dhr. Dorkin verklaarde, dat de ontploffing om 05.30 n.m. plaats vond.
Toen hij de ontploffing hoorde , haastte hij zich  naar het dek, maar toen hij het dek bereikte, zonk de trawler onder zijn voeten en liet hem spartelend achter, in de Noordzee..
Toen hij van het wrak weg zwom,  zag hij iets, wat op een boei leek.
Hij zwom er naar toe en sloeg zijn benen er om heen,  voor zijn veiligheid.
Toen realiseerde hij zich pas, dat hij zich aan een mijn had vast geklampt en zijn been zat verward in een stuk kabel wat om de mijn zat..
Het was een angst aanjagende periode voor hem, vast te zitten aan een mijn , midden in de Noordzee, maar gelukkig behield hij zijn kalmte en slaagde  hij er in, zich van de mijn los te maken en weg te zwemmen.
Gelukkig was het zusterschip van de Cheshire, de Devonshire, ook in het gebied aan het vissen en toen de schipper de explosie hoorde, stoomde hij in de richting van het geluid van de ontploffing, waar hij na   BIJNA EEN UUR,   sedert de ontploffing, hij de uitgeputte Dorin ontdekte, die nog steeds bezig was om zich drijvend te houden..
Acht bemanningsleden vonden hierbij de dood..

Wat een droevige en merkwaardige geschiedenis. en wat moet opstapper E,Kelly blij zijn geweest, dar hij weer werk had gevonden, maar nooit weer bij zijn familie terug keerde.
Er waren geen uitkeringen of giften van de Staat, voor de families van de slachtoffers ,die achter gebleven waren.
Ik hoop dat in deze maand de eeuw niet ongemerkt  voorbij gaat in Grimsby en Cleethopes.
Het is een verhaal wat verdient om verteld te worden.

Na het verschijnen van dit verhaal, komt er nog al wat commentaar los over dit verhaal.

1., Door Geschiedenis Jager  op  7 Juli 2015
Wat echt verdrietig is in dit verhaal, dat het niet alleen een lokaal verdriet was, door het verlies van de Cheshire.
De bemanning was een goede mengeling van ervaren en jonge bemanningsleden en dat er zelfs aan gedacht werd dat zij allemaal in  Grimsby thuis hoorden bij hun onverwachtse dood .
Velen zullen daar een kamer hebben gehuurd, want  zes van de acht bemanningsleden kwamen ergens anders vandaan.
Twee uit Grimsby
Een    ,,   Worksop
Een    ..   Glascow
Twee ,,    London
Een    ,,   Middlesborough
Een uit    Kent.
De leeftijden.  5 mannen in de leeftijd 50 tot 55 jaar
                        3 mannen in de leeftijd 20 tot 25 jaar.

Dit was een herhaling en werd zo gebruikt, dat de bemanningen werden samen gesteld uit mannen van dichtbij  en ver weg, die oorspronkelijk voor de oorlog, samen kwamen om te gaan vissen.

Hun graf ligt op 50 mijl oostelijk van Grimsby.

2.    Door Rod.

De Cheshire had het visserij nummer GY 742 en was in 1898 gebouwd in Beverly door Chochrane Cooper Hamilton en Schofield.
Zij was 148 ton groot.
Rederij was North Lincolnshire Steamfishing Company..
Zij werd voort bewogen door een triple expansie machine en had een snelheid van 10 mijl.
Het volgende jaar werd haar zusterschip Devonshire GY 776 door kanon vuur van de duikboot U 57 op de 24e September 1916 tot zinken gebracht en was een van de 19 trawlers die tot zinken werden gebracht en de U 57  eiste 16 stuks er van op, die door haar tot zinken werden gebracht.

3    Door Bonnie. op 7 Juli 2015
Wie kan mij vertellen wat er met de U 57 is gebeurd, die zoveel schepen tot zinken heeft gebracht. ?
Of is dit onbekend.
Ik vraag mij af of Walter Dorkin is blijven varen ?
Wat een dappere kerel        en een miraculeuze redding geschiedenis.

4.   Door V     op 7 Juli 2015
Uitstekende toegevoegde informatie. Dank. Dit hoort ook echt bij het verhaal.
Ik kan mij niet voorstellen, wat Walter Dorkin die nacht heeft door ge maakt.   Eerst op een mijn lopen, naar een boei zwemmen, maar dat is ook een mijn.
Zijn bemanning maten zijn gedood en hij wordt door de mijn vast gehouden.
Hij ligt een uur in het ijskoude water voor hij als enige wordt gered..
Ik denk dat het een emotionele stof is, voor een  levens verandering.

5..Door Geschiedenis Jager op 7 Juli 2015
Nog een paar kleine toevoegingen aan het Devonshire deel.
Het schip werd tot stoppen gedwongen en zonk op 33 mijl NNO van Spurn Point.
De gehele bemanning mocht in de reddingsboot stappen, waarna het schip in de grond werd geschoten.
De U57 overleefde de oorlog en gaf zich over aan Frankrijk op 24 November 1918, na 62 schepen te hebben laten zinken met inbegrip van HMS.Genista, een Marine oorlogsschip.
Frankrijk behield de duikboot, maar liet haar in 1921 slopen
Een paar mededelingen betreffende Walter Dorkin.
Hij overleefde de oorlog.
Hij was in Great Yarmouth geboren in 1874 en trouwde in 1897. Zij eerste vrouw stierf en trouwde voor de 2e maal in 1900 met Florence Eliza Horry.
Hij had een overvloed aan kinderen.. eerste kind werd in 1901 geboren, 2e kind in 1902, een tweeling in 1903, 5e kind in 1906 en de laatste in 1909..
Nu kunt U zich voorstellen hoe opgelucht zijn gezin was, toen hij terug keerde , nadat de rest van de bemanning de dood had gevonden..
Ik kan mij goed voorstellen dat zijn vrouw hem niet meer naar zee liet gaan.
Hij was 41 jaar oud toen het schip zonk.
Hij stierf in 1927 op een leeftijd van 52 jaar en zijn vrouw en de 6 kinderen, overleefden hem.

6.  Door Bonnie    7 Juli 2015.
Bedankt voor het onderzoek en het verhaal.
Ik dacht ook, dat  Dhr, Dorkin op een relatief jonge leeftijd is gestorven.
Hij moest schijnbaar thuis komen en bij zijn gezin zijn., prachtig.
God, zal bij de zielen zijn die niet terug keerden.

7.  Geschiedenis Jager    8 Juli 2015
Ik ben er zeker van, dat er nog meer nieuws boven water komt.

8   Graham H.  11 Juli 2015.
Mijnen hebben veel trawlers naar de bodem gestuurd zowel in de 1e en 2e W,O, en veel trawlerlui hebben hierbij het leven gelaten..
U boten brachten ook trawler tot zinken, wat ook veel levens heeft gekost..
Geschiedenis Jager  zei, dat de bemanning van de Devonshire de mogelijkheid hadden om in de reddingboot te stappen. Meerdere U boot gezagvoerders waren niet zo barmhartig  en schoten het schip meteen in de grond of torpedeerde het schip.


 Door V,     11 Juli 2015
Ik denk dat de oorlog tijd het risico van onze zeelui heeft verdubbeld, en hun leven hebben geriskeerd om voedsel naar ons land te brengen.
Wat mij dwars zit is, dat een mijn de Cheshire op blaast, en er vlakbij een tweede mijn ligt, waar Walter Dorkin zich aan vastklampte.
Er moeten toch heel wat mijnen in de Noordzee hebben gelegen en ik vraag mij af, of er nog steeds mijnen kunnen zijn.

10.  Graham H. 12 Juli 2015.
Ik was een visserman in de voorgaande 60 en 70 tiger jaren en       jawel     er bestond altijd een mogelijkheid dat je een onontplofte bom of een mijn opviste.
Dat was een risico, waar wij nooit over nadachten, maar het was er altijd.

11   Maureen   20 Augustus 2016.*
Ik ben de kleindochter van de overlevende Walter Dorkin en ik had geen idee dat dit tragische verhaal bestond,     tot gisteren , 19 Augustus 2016.
Mijn dochter zocht naar inlichtingen van de ouders van mijn vaders kant, omdat ik nooit iets hierover had gehoord.
Misschien omdat zij jong stierven en voor mijn vader trouwde.
Ik voel me echt geraakt door dit artikel, maar ik ben dankbaar na zo'n verschrikkelijke ervaring , dat er een andere trawler in de buurt was om mijn grootvader te redden.

12   David    8 Oktober 2016 *
Dank voor dit verhaal.
Mijn vriendin Jane is een achter, achter klein kind van de tremmer Sidney Bates, die ook de dood vond aan boord van deze trawler.
Wij hebben dit ontdekt toen wij haar familie geschiedenis begonnen uit te zoeken.
Zij was in contact met duikers die wrakken opspoorden, maar tot nu toe niet in staat waren er foto's van te nemen.
Ik heb ook ontdekt, dat het artikel ook is gepubliceerd in de New York Times.

Ik was op zoek naar gegevens over mijn geboorte streek Cheshire, en ik was verbaast om dit kranten artikel  te vinden, met de zelfde kop.
De antwoorden zijn hart verwarmend.



* Zelfs na ruim een jaar nog steeds aanvullende gegevens,

Einde

10  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 06-11-2017, 08:11:42
Een Gevaarlijke Missie was ook maar een klus, herinnert zich de reddingboot man Wilbert.

Het is 50 jaar geleden dat de reddingsboot bemanning van de plaats Aith met grote snelheid zich  naar de kaap Papa Stour verplaatste, om een trawler te helpen die op de rotsen was gelopen,
De omstandigheden waren gevaarlijk, maar de dappere actie van de reddingboot bemanning, verzekerde, dat  alle 12 opvarenden van de trawler, werden gered.

Wilbert Clark was 19 jaar oud,  toen hij op de gewaagde vroege ochtend  missie,  koers zette, om de bemanning van de trawler Juniper te redden.
Het was 19 Februari 1967 en de trawler was in de problemen geraakt ter hoogte van Papa Stour, tijdens zware zeegang.
De trawler  werd tegen de rotsen gesmeten, aan de voet van de 200 voet hoge steile klif bij Fugla en de Lyra Skerries en de bemanning was niet in staat, om hun redding vlotten te gebruiken..
De golven waren zo hevig, dat het schip heen en weer werd gesmeten en zij als een bier blikje, over de rotsen schuurde.

De reddingsboot van de plaats Aith, de John en Francis MacFarlane, werd te water gelaten om de trawler uit Aberdeen en haar bemanning te assisteren.
Het was door hun " boven menselijke pogingen " in het gezicht van het gevaar,wat verzekerde ,dat alle twaalf bemanning leden van de Juniper, werden gered,

Wilbert had nog nooit eerder  zo iets meegemaakt en ooit zelfs niet aan gedacht, hij reeds sinds  twee jaar betrokken was geweest met de reddingsboot, op het moment dat het ongeval plaats vond.
Voor een jonge knul was het nogal een belevenis om zo iets mee te maken, omdat ik nooit mee geweest  was voor iets dramatisch..... alleen maar zoektochten naar lichtkogels en zulk soort dingen of een  misschien een toevallige tocht naar Foula,

Echter, dit was een echte oproep, zo mocht je het wel noemen.
De oproep kwam om 5.15 uur in de ochtend, toen lichtkogels werden afgevuurd om het alarm aan te kondigen.
Wilbert, nu een gepensioneerd bemanningslid van de veerdienst SIC, beschreef  het als  een "slechte ochtend "met een Zuid Oostelijke storm. en regen.

Toen lag de reddingsboot nog gemeerd  in de baai.
Je moest er heen in een kleine boot, wat soms in een slechte nacht, ook niet altijd even makkelijk was.
Het was nogal ruw weer, maar de wind woei van de kust af en het had veel slechter kunnen zijn als de wind vanuit het Westen of het Noord Westen was gekomen..
Ook bij Wilbert voeren collega bemanningsleden van de veerboot, zoals Frank Johnston. Kenny Henry, Jimmy Manson, Jim Tait, Andy Smith en Bill Anderson..
De bootsman van de reddingsboot was John Robert Nicolson, die een belangrijke rol speelde bij de uitvoering van de redding.

Het weer was zo slecht, dat bemanningslid Henry de afgevuurde  lichtkogels,  om de boot bemanning te waarschuwen, niet hoorde.
Hij werd als nog per telefoon gewaarschuwd.
Voor een ander bemanningslid, was het zijn eerste reis met de reddingsboot.
De bemanning kwam een man tekort en hem werd gevraagd om ons uit de brand te helpen..

Wilbert verklaarde, dat het een dramatisch voorval was.
Het maakte de toeschouwers nagel bijtend van de zenuwen, door de langzame voortgang van het in gereedheid brengen van de redding boot, door de winterse weer condities.
Er bleek nog al dringend te zijn.
De machinist sprak met de schipper van de trawler per radio en hij bleek nogal bang te zijn en dacht, dat de trawler het niet zo lang uit zou houden.

Het zou ons ongeveer anderhalf uur kosten om daar te komen, maar in die tijd waren de trawlers nog niet zo snel. Zij hadden ongeveer een snelheid van negen mijl..
Wij waren er bang voor, dat wij er niet op tijd zouden zijn en of zij misschien al weg was, als wij daar zouden aankomen..

De reddingsboot voer voor de wind, maar Wilbert  zei, dat het zicht niet al te best was..
Rond de tijd dat wij bij de trawler zouden komen, zouden er ook andere trawlers zijn.
Misschien zelfs meer dan twee,  maar zij lagen  er verder vandaan, maar konden niet dichter bij komen om iets te doen..
Deze trawlers waren de Admiral Hawk en de Leawood uit Aberdeen.
Door het weer en de verspreid liggende kliffen was het voor hen onmogelijk om dichter dan een halve mijl van het wrak te komen.

Bootsman Nicolson nam de "dappere beslissing " om te proberen de reddingsboot door een nauwe doorgang van slechts enkele  meters wijd,  te navigeren, om langszij de trawler te kunnen komen.
De omstandigheden waren zo heftig, dat een golf de reddingsboot over de trawler heen tilde.
Op het moment dat wij daar bij de trawler aan kwamen, brak het daglicht door en konden wij tenminste iets zien.
Wij konden al de bemanningsleden van de trawler aan boord nemen, wat een grote opluchting was en sommige van hen waren koud en in shock..
Het rapport vermeldt, dat de bemanning door de reddingsboot van het schip werd gehaald, met "boven menselijke inspanning".

De geredden waren er slecht aan toe, nat en uitgeput en  tezamen met de bewegingen van de schepen en het weer, en dat veroorzaakte, wat de redding tot een hachelijke taak maakte.
Ondanks de gedegen inspanningen van de gehele bemanning, wees Wilbert alle  suggesties af, dat zij helden waren..
Je vindt jezelf geen held, je gaat met de boot mee om werk te doen, zolang het mogelijk is om het uit te voeren,
Je denkt er beslist niet aan, dat je een held bent.

Op de terug tocht,  had de trawler bemanning  het profijt van  een warme hut  en blikjes hete soep.
Toen zij in Aith terug kwamen, profiteerden zij , volgens het rapport, van een warme kamer en goed brandende open haard en waren  zij in staat om van een kop thee te genieten en verfrissingen.
Een vervoer werd geregeld om hen naar de Zeeman Missie post te brengen, waar zij van kleding en verzorging  werden voorzien

In de dagen hieraan voorafgaande ,claimden geavanceerde  veiligheid systemen, dat het de mensen op zee beveiligde..
Ongevallen met betrekking op schepen,  kwamen ongetwijfeld meer voor dan tegenwoordig.
Wilbert vertelde, dat een van de trawler bemanningsleden daar ter plekke had besloten...... genoeg is genoeg. en als ik het mij goed herinner, was het een van de bemanningsleden, die voor de derde maal schipbreuk leed.
Hij zei.... Ik ga nooit meer naar ze.
Maar ik weet niet, of hij het ook gedaan heeft..
Ik denk, dat,  als ik hem was geweest, ik dezelfde beslissing had genomen..

Wilbert  heeft nooit contact gehouden met de Juniper bemanning..
Maar hij vertelde een verhaal van "een paar jaar geleden ", toen een inwoner van het plaatsje Aith in Aberdeen was.
Hij nam een taxi en de chauffeur, die het accent van zijn passagier herkende, hem vroeg, of hij van Shetland kwam.
Ja, zei hij.... ik kom uit Aith.
Oh, zei de chauffeur.... Ik werd in 1967 gered door de Aith reddingsboot bij de stranding van de trawler Juniper.
En Wilbert schudde zijn hoofd en bromde..... Wat is de wereld toch klein.

Bootsman Nicolson werd voor deze redding beloond met de Maud Smith Award., voor de dapperste redding uitgevoerd door een reddingsboot in 1967 en de P&O prijs voor dapperheid.
Hij stierf in 2004
De rest van de bemanning kreeg RNLI  getuigschrift op perkament.

Wilbert mag dan heel bescheiden zijn over zijn werkzaamheden bij het redden van schipbreukelingen, maar de betreffende verslagen over deze redding liegen er niet om.
Een uittreksel van het journaal van de reddingsboot vermeldt, dat de zee "erg woest "was, met zware regen en slecht zicht..
De betreffende redding nam meer dan vier uur in beslag  en vroeg ook zijn tol aan de reddingsboot..
Haar voorsteven was beschadigd op de waterlijn  en zij had schade aan haar spanten.

Het is interessant om te lezen bij de aanvullingen die nodig zijn om de voorraad aan boord weer aan te vullen voor een volgende reis, ook is genoteerd          kaakjes en soep...... maar ook .... sigaretten en TWEE FLESSEN RUM.

Einde.
11  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 04-11-2017, 15:28:43
Jan,
 Mooie foto's.
 Wat was de oorzaak van de stranding ?
Gr.
Cor.
12  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 03-11-2017, 09:20:09
Deel  2

Ondertussen had de hoofdgroep de plaats van het ongeval bereikt..Gebruik makend van een krachtig zoeklicht,  konden zij zien dat de George Robb met haar voorschip op de kust was vast gelopen en op slechts  korte afstand van de klif..
De trawler was in complete duisternis gehuld en er was geen teken van leven aan boord..
Het getroffen schip lag daar hulpeloos als een stuk speelgoed, wat  overgeleverd was aan de genade van de elementen van de zee.

Buiten,  op zee,  lag de reddingsboot van Longhope, maar er was niets wat de redders konden doen, zowel op zee als aan de wal..
Commandant Woolcome besloot om de reddingboot terug te roepen en er werd een bericht naar de vuurtoren gestuurd om door te sturen naar Wick Radio Station, die de reddingsboot zou inlichten over haar terugkeer.
De wacht op de top van de klif werd gehandhaafd, in verband met eventuele overlevenden, die de kust wisten te bereiken..
Echter, niets werd er waargenomen.
De zoektocht werd bij daglicht hervat.
De George Robb lag nu op haar BB zijde en het achter stuk van de romp was in diverse stukken gebroken.

De kuststrook  lag bedekt met wrakhout, met inbegrip van een groot aantal vis manden..
Op de kuststrook, lag ook een open koffer, waarschijnlijk een persoonlijk eigendom van een der leden van de trawler bemanning.
Een paar lokale  mannen waren de klif afgedaald naar het strand,  door gebruikmaking van een voetpad, op korte afstand ten Noorden van het wrak en zij vonden een lichaam, half gekleed en met blote voeten.
De kustwacht liet een brancard zakken vanaf de top van de klif en het lichaam werd omhoog gehaald en naar een of twee Land Rovers gebracht, die de politie op de plaats van het onheil had neergezet
Het lichaam werd later naar het Politie Mortuarium in Wick gestuurd.

wordt vervolgd

Op Dinsdag, identificeerde dhr. A.Robb, een vertegenwoordiger van de eigenaars van de George Robb, die met de trein naar het noorden was gereisd, het lichaam , en werd herkend als zijnde  Bruno Sabarowky, 2e stuurman, afkomstig uit Torry.
De vuurtoren werd de basis voor de werkzaamheden.
Motor voertuigen versperde de nauwe wegen buiten het ramp gebied.,
Hier, op het hoogste punt van de kust, was de kracht van de storm verschrikkelijk.
Als mensen de beschutting van de gebouwen verlieten, werden zij rond getold en bijna omver gegooid en moesten zij de muren vast houden, of een voertuig in de nabijheid of iets anders, wat het verloop kon stoppen.
Zo was ook de toestand ,zoals John O'Groat, verslag gever van het Journaal. het aan trof, toen hij de plaats van het onheil op Zondag nacht bereikte.
Bij de Redding Dienst begeleidend naar het wrak, zag hij deze vrijwilligers aan het werk in omstandigheden, die hij zich nooit eerder had kunnen voorstellen en de meesten van hen waren bij andere wrakken regelmatig werkzaam geweest,  in allerlei soorten weer..

Uitgeputte mannen keerden terug naar de vuurtoren voor warmte en beschutting.
In aanvulling  op hun normale verplichtingen in de vuurtoren, verleende de vuurtoren staf, Alexander Matheson, hoofd  toezicht houder, Fred Bruce. 2e toezicht houder en Charles Thomson, derde toezichthouder, iedere mogelijke assistentie..
Mevr.Matheson werd bezig gehouden  met warme drank uit te delen aan mannen die doornat waren en die uiteindelijk naar Wick moesten terug keren voor  droge kleding.

Het aangespoelde lichaam werd op Donderdag, over de weg,  naar Aberdeen gebracht.
Een tweede lichaam spoelde op Donderdag 10 December aan , op de kust bij Freswick en werd naar het Politie Mortuarium gebracht..

De bemanning van de Aberdeen trawler waren
Marshall Ryle           Schipper
Peter Dempster         Stuurman
B.Saborowski           2e Stuurman.
William McKay        Hoofd machinist
R.Dugan                   2e Machinist,
J.Findley                   Matroos
A.Smith                     Matroos
George Duffy            Matroos     Allemaal uit Aberdeen.

W. Farquhar              3e Machinist
W. Duthie                  Kok.

Schipper Ryles had het commando van de George Robb over genomen, toen de trawler kort geleden was omgebouwd van stoom- naar diesel voortstuwing..
Gehuwd,en  met  vier kinderen, vertelde hij zijn vrouw, via een radio- telefoon gesprek, een paar  uur voor het ongeval het schip trof, dat het weer erg slecht was en dat hij rekening hield met "een ruige periode "

Einde.
13  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 03-11-2017, 09:18:51
Twee schepen gestrand op de kust van Caithness tijdens zware storm.

Een van de zwaarste stormen uit de herinneringen, heeft ongeluk gebracht aan de scheepvaart en veroorzaakte een groot verlies aan mensenlevens.
Schotland voelde de volle furie van de storm, die op Zondag op stak en pas weer afnam op Donderdag.
Gedurende vier dagen geselden bergen hoge golven de kust en schepen onderweg waren aan de goedertierenheid van de storm over geleverd..
Voor de kust van Caithness strandde  twee schepen en 13 mensen lieten hierbij het leven.

Rond middernacht op Zondag 6 December, werd de Aberdeen trawler George Robb , onderweg naar de visgronden, op de kust geworpen bij Duncansby Head ( John O'Groats )  en haar 12 koppige bemanning kwam hierbij om.
Een kustwachter uit Wick, die was  met de L.S.A. ( Redding Maatschappij ) uitgerukt naar de plaats van het onheil ,Duncansby,  waar hij instortte  en stierf op de weg naar het wrak.

Een vracht stoomschip uit Leeds, de Servus ( 361 ton ), leed schipbreuk bij Dunbeath op Dinsdag, ondanks alle pogingen om haar te behouden.
Zij werd gedurende enige tijd gesleept door een ander schip, maar op het eind, werden de kapitein en zeven bemanningsleden van boord gehaald door de reddingsboot van Romarty en het verlaten schip werd naar haar ondergang gedreven bij Dunbeath Castle.

De acht bemanningsleden van de Broughty Ferry reddingsboot, vonden de dood op Dinsdag, toen zij ter assistentie uit voer naar het North Carr lichtschip, die van haar ankers was geslagen bij Fife .
Nadat het lichtschip 36 uur had rond gedreven, werd de bemanning van zeven personen op Woensdag met een helikopter van boord gehaald.

Twee andere schepen, het Noorse vrachtschip Elfrida en de Duitse coaster Merkur, waren op Woensdag in de Noordzee ten onder gegaan met een totaal verlies van 27 levens ( 20 van de Elfrida en zeven op de Merkur ).
Andere schepen hadden bijgedraaid gelegen, sinds de storm op stak en van een aantal schepen werd dagen langs niets gehoord.

De mensen uit Wick, geleerd van de nood oproep, als zij de raketten hoorden die door de Kustwacht werden afgeschoten, om de lokale reddingsdienst op te roepen..
De Scarfskerry reddingsdienst werd ook opgeroepen.
Ondertussen was de reddingsboot van Longhope te water gelaten en spoedde zich naar de plaats van het onheil in de zware zeegang en met de storm op haar hoogte punt.

Toen de kustwacht en de reddingsdienst onder commando van commandant John L. Woolcombe, Inspecteur van Kustwacht  voor het Noordelijke District, bij Dunscansby Head vuurtoren aankwamen, kwamen zij tot de ontdekking, dat de trawler reeds was waargenomen door enige lokale bewoners.
Onder hen, die de nood oproep  SOS van de George Robb hadden gehoord op hun radio's, was dhr. William Ham, een boer.
Samen met zijn vrouw ( een opgeleide verpleegster ) was hij meteen in zijn auto naar John O"Groats gereden, naar het huis van de vader van mevr. Ham , dhr. John Green, in New Houses.
Vergezeld van dhr. Green, zijn zoon John en dochter Nina en een buur, dhr. Alexander Sinclair, Project Manager, gingen zij met toortsen op weg naar de kliffen aan de zuid kant van Duncansby Head.

De George Robb, gebroken en onderwater , lag daar voor de genade van de schuimende golven.
Zich meer dan een mijl over het veen te hebben voortbewogen in het slechtste weer wat zij ooit hadden meegemaakt, bereikte de groep de top van de klif en hoorde zij een sirene loeien vanaf  het strand er onder.
Dhr. Green zei later dat hij dacht dat er nog steeds iemand aan boord van de trawler was en hij de toortsen had gezien en de sirene van het schip had laten loeien..
De sirene had met een tussen poos van vijf minuten geloeid, maar na vier of vijf keer, werd het plotseling stil, volgens dhr. Green.

Door het opwaaiende schuim van de golven, over de klif, was het moeilijk om iets te zien..
Wij konden met moeite de contouren van het schip zien.
Wij zagen een glimp van het wrak tussen twee golven.
De zee brak over het wrak en wij dachten, dat wij een lichtje zagen in het stuurhuis, maar anders was er geen teken van leven..
Daar er niets was, wat zij konden doen, ging de groep naar de vuurtoren van Duncansby Head en daar ontmoetten zij de Kustwacht en de Redding Maatschappijen en gingen met hen terug naar de plaats van het wrak.

Het geweld van de storm was zo groot , dat soms de mannen zich aan elkaar moesten vasthouden, toen zij hun weg bevochten naar de klif, begeleid door hand fakkels, over gebroken stukken grond waarover zij zwaar materiaal moesten vervoeren, wat over omheiningen en greppels moest worden getild en stroompjes met stromend water.
Verblind en doorweekt door het buiswater , gingen zij tastend voorwaarts.

Verslag van Station Officier Eric Campbell.

Het was tijdens dat de Kustwacht onderweg was , dat Station Officier Campbell instortte.
Hij vormde de achterhoede met een andere man.
Zij droegen beide zware uitrusting stukken.
De rest van de groep was al al ver vooruit en wisten niet dat één van hun collega's in moeilijkheden was.
Twee vrijwilligers uit Wick van de Redding Dienst, Hugh Green en  William Tait , ook onderweg, kwamen  bij dhr Campbell en zijn compagnon, die beiden uitgeput waren..
Dhr. Campbell bleek er ernstig aan toe te zijn en dhr Green en Tait besloten om hulp te gaan halen.
Zij gingen voorwaarts en ontmoette Commander Woolcombe, die onderweg was om terug te keren naar de vuurtoren..

Terug kerend bij dhr. Campbell, constateerden zij dat hij nu bewusteloos was.
Commander Woolcombe bleef bij hem, terwijl dhr Green en Tait voortgingen naar de vuurtoren, om hulp te halen.
Politie Sergeant Robert Dunneth uit Wick, die daar was met een patrouille wagen, samen met  agent David Coghill, organiseerden direct een brancard groep en dhr, Campwell  werd naar de vuurtoren gebracht.
Dokter Gill uit Canisbay werd gewaarschuwd en toen hij bij de vuurtoren kwam, constateerde hij dat dhr. Campbell reeds gestorven was..Op Maandag werd zijn lichaam overgebracht  naar het politie mortuarium in Wick.

Wordt vervolgd
14  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 01-11-2017, 08:18:31
Verhalen over schepen met een Noordzee beproeving.

Engeland en Duitsland waren vijanden  in de Eerste Wereld oorlog en het is ontroerend als wij het verhaal van de trawler Hugelia lezen, die bij toeval strandde op de rotsen, twee mijl noordelijk van Filey Brigg op 16 December 1895   ( wat 19 jaar eerder, op de dag nauwkeurig, plaats vond,.... Het Bombardement van Scarborough ) *

De schipper van de trawler, Hynes, besloot het schip te verlaten, wat., gezien dat het  twee uur voor het einde van de vloed was, erg  verwond eerlijk was.
In ogenschouw nemend de gebeurtenissen  van de voorgaande twee weken, het ook wel begrijpbaar was.
Want in toevoeging aan haar eigen bemanning. had de Hugelia tien Duitse zeelui aan boord, die zij van een Duits kolen schip hadden gered.
Berichten over deze redding waren op dat moment, al verschenen in de lokale kranten berichten.
De Hugelia  was op 3 December uit Grimsby vertrokken, met bestemming de Doggersbank..
Echter slecht weer dwong de bemanning de trawl scheep te halen en te gaan liggen steken..
Het schip lag nog steeds te steken op Zondag  8 December, toen de bemanning trachtten  hun geluk elders te gaan beproeven.
Maar om 10 uur in de avond, zag de Hugelia drie  rode vuurpijlen..... dus een noodsignaal.
Dit noodsignaal kwam van het vrachtschip Caroline, groot 957 ton, die onderweg was naar Kopenhagen, met een vracht kolen, wat geladen was in het Engelse kustplaatsje Fife..
De Hugelia maakte direct een aanbieding om te helpen, wat ook geaccepteerd werd,
De lading was gaan schuiven in de Caroline en haar stoomketels waren uit., zodoende was  haar machinerie onbruikbaar.
Op dat moment was er ook een andere Grimsby trawler, de Newcastle, die op de plaats des onheils verscheen..
De kapitein van de Caroline  vroeg hun om te proberen het schip naar South Shields te slepen, maar een poging om dat te doen, mislukte en de Caroline was weer op drift..
Toen het eenmaal ontdekt was, dat het stuurgerei van de Caroline niet goed functioneerde, de kapitein van de Caroline, dhr.Schmert, aan de Hugelia vroeg, om zijn bemanning van boord te halen..
Het nam drie tochten met de redding boot in beslag, om de twintig bemanningsleden over te brengen, waarvan de helft vervolgens naar de trawler Newcastle werd overgebracht.
De beide trawlers, de Newcastle en de Hugelia, samen met nog een andere  trawler, de  Buckhound uit Hull, waarschuwden andere schepen voor de Caroline, die zonder verlichting en onbemand,  rond dreef..
Ondanks ander pogingen de Caroline  te bergen, verhinderde het slechte weer de pogingen en het schip werd drijvende achter gelaten op 160 mijl van Spurn Point.
De Newcastle had de kapitein Schmert en negen bemanningsleden aan boord genomen,
De Buckhound vervolgde haar reis naar de visgronden, terwijl de Hugelia twee stuurlui  en de rest van de bemanning van de Caroline aan boord nam en richting Grimsby stoomde.
Er was geen twijfel mogelijk dat de bemanningsleden van de trawler uitgeput waren,  van alle gebeurtenissen en toen de Hugelia aan de grond liep, de schipper, ziende dat het vaste land dicht bij was en zich bewust was van de vermoeidheid van de bemanning, de redding boot uitzette en met zijn eigen bemanning en de geredde bemanning van de Caroline, hen allen veilig aan wal bracht.

Van de plaats van de landing, werden zij naar de Scheep Herberg in Filey gebracht,  nadat schipper Hynes  voor hen allen maatregels trof,  om naar Scarborough te reizen,.

Er werd een berging poging georganiseerd, door wat  lokale  bewoners, onder leiding van dhr.  Ernest Elvidge, uit de omgeving van Filey, om samen met de plaatselijke bewoners M.Chapman, J,Jenkinson en Edward Sayers,die daadwerkelijk naar de trawler zouden zwemmen.
Dhr. Elvidge  was een marine werktuigkundige en bij het aan boord komen van de trawler, kreeg hij het voor elkaar om de vuren van de ketels te ontsteken en de machine  gereed te maken voor gebruik..
In de tussentijd, waren er ook twee kustvaartuigen verschenen ,de Onward en de Hermione, die terug gestuurd werden om twee grote werp anker te gaan halen.,
De reddingsboot van Filey was ook ter plaatse, onder toezicht van bootsman George Scales.
De twee kustvissers keerden terug met de ankers, die gebruik werden met de vislijnen en met behulp van de stoom uit de scheep ketels, om de Hugelia vlot te trekken..
Het schip gleed uiteindelijk, onbeschadigd, in dieper water.
Zij ging op weg naar Scarborough en meerde in de haven van Scarborough en onderweg was zij drie stoomtrawlers uit Scarborough tegen gekomen, die gewaarschuwd waren door schipper Hynes en op weg waren naar Filey, hopende de Hugelia te bergen.
Schipper Hynes werd dus nu geconfronteerd met zijn schip , wat in handen was van de bergers en ook geconfronteerd werd terug te keren naar de haven, zonder zijn schip en geen vangst,

De krant Scarborough Evening Post rapporteerde toen, dat van de berging werd verwacht dat zij omstreeks  £ 550 op zou brengen,  naar aanleiding van de verzekerde waarde van de trawler van       £ 3000.
Daar er in Grimsby geen gegevens waren over een soort gelijke schadeclaim of er enige aanwijzing waren van zo'n dergelijk ongeval, het zeker zou zijn, dat er een gerechtelijke schikking zou plaats vinden.

Einde

*
Onder bescherming van de duisternis en ochtend mistbanken ontliep een sterke Duitse Marine eenheid het grote mijnen veld in de Noordzee..
Zij wilden de nog sluimerende Noord Oostelijke kustplaatsen Scarborough, Hartlepool en Whitby aanvallen.
De Marine eenheid splitste zich in twee groepen
Drie slagkruisers namen een Noordelijke koers en de andere groep, bestaande uit twee slagkruisers en een lichte kruiser, namen een zuidelijke koers.
Om 8.uur in de morgen van Woensdag de 16e December 1914, barstte de beschieting van Scarborough los.
Dood en verschrikking had zich gemeld in deze weerloze kust plaats, ver verwijderd van de slagvelden van het Westelijke front

Einde
15  Vraag en antwoord / Vraag en antwoord / Re: Herinneringen deel 3 Gepost op: 30-10-2017, 08:17:19
De trawler Lord Lloyd, de Trawler uit Fleetwood die deel uit maakte van een internationaal drama.

Schip verlaten !

Een oproep die ook de meest geharde visserman schrik aan jaagt.
En ook voor de 18 koppige bemanning van deze Fleetwood trawler, kwam deze oproep om middernacht,   bij ruwe zee,  voor de kust van IJsland.

Het was op de 14e September 1960 toen zich het drama voltrok op de 397 ton's  trawler Lord Lloyd.
Water liep de machinekamer binnen, toen de met kolen gestookte trawler de visgronden bereikte..
Het schip begon te zinken in een storm met een windkracht van 30 mijl per uur , op zo'n 30 mijl uit de kust.

De bemanning namen twee reddingsvlotten,  en maakten deze aan elkaar vast..
De eerste die overboord stapte op het vlot,  was het jongste bemanning lid, de 16 jaar oude Cliff Marin uit de Blakinstonstraat in Fleetwood.
Zijn eerste reis op de Lord Lloyd was als koksmaat, maar op deze reis, zijn tweede, had hij gemonsterd als ketelbink.

Terwijl de reddingsvlotten rond dobberden, verscheen er een  Belgische trawler ter plaatse en nam de schipbreeukelingen aan boord..
De bemanning werd geleid door schipper Bill Spearpoint en zijn zoon was stuurman op de trawler.
Toen het daglicht werd, bleek dat de Lord Lloyd nog steeds drijvende was..
Een van de matrozen zei.... Het lijkt er op, dat de "Oude Mevrouw "niet wilt zinken.

Spoedig hierna. verscheen de trawler Wyre Mariner, met schipper Percy Bedford ter plaatse.
De geredde zeelui werden  naar de Wyre Mariner overgebracht......... en een nieuw gevecht om het schip te redden,, begon.
Zij werd op sleeptouw genomen en schipper Spearpoint en drie andere bemanningsleden keerden terug aan boord  , voor de reis naar Seydisfjordur.
Stoker James Leader beschreef later de staat, waarin de trawler verkeerde,
\.
Je voelde het water onder je voeten klotsen als je in de kombuis stond. Wij telden de treden van de machine kamer trap,  om de stijging van het zeewater te meten.
De machine stond geheel onder water en 30 ton kolen was van de stookplaat de machine kamer in gespoeld.
Ook het visruim stond vol water.
Maar het was blijkbaar een feit, dat het schip goed geballast was, wat haar dan ook drijvende hield.
Gelukkig verminderde in de nacht de storm, zei dhr. Leader.

De sleepreis duurde 11 uren,  maar hiermee was het drama  nog niet ten einde........ want de Engelse en IJslandse regeringen  waren nog steeds over de visserij rechten aan het onderhandelen.

En toen de Wyre Mariner Seydisfjordur bereikte werd schipper Percy Bedford, die de kreupele Lord Lloyd binnen sleepte...... gearresteerd.
Beschuldigd van illegaal vissen in de door IJsland zelf ingestelde 12 mijl zone, zo'n twee maanden eerder en was veroordeeld voor een boete van £ 1.900
Schipper Bedford bepleitte niet schuldig te zijn en het Reuter Nieuws Agentschap rapporteerde dat schipper Bedford verklaarde........Als ik mij zo iets had ingebeeld wat nu gebeurd , had ik de trawler naar de zeebodem laten zinken,, in plaats van de Lord Lloyd op sleeptouw te nemen naar Seydisfjordur.

Hij vertelde de rechtbank dat hij er geen idee van had dat hij was verdacht van illegale visserij.
Hij had sinds de maand Mei orders van de rederij, om buiten de gelimiteerde zones te blijven..
Het werd verondersteld dat op dag in kwestie in de maand Juli, een vliegtuig over de Mariner had gevlogen, gedurende drie en een half uur en signalen had gegeven met raketten en morse tekens.
Het vliegtuig van de Kustwacht nam acht plaatsbepalingen, die aantoonden dat de trawler binnen de limiet grens was.
Het schip reageerde niet op de signalen.
En schipper Bedford verklaarde, dat hij geen vliegtuig had gezien.
De Wyre trawling Maatschappij, de eigenaar van de Lord Lloyd en de Wyre Mariner weigerde over de IJslandse actie commentaar te geven.
Een zegsman verklaarde. De heroïsche daad door schipper Bedford en de bemanning van de Wyre Mariner aan andere trawlers in nood, is de beste traditie van kameraadschap op zee, wat het belangrijkste aspect is van deze zaak.
Maar er waren weinig moeilijkheden over de visserij  limieten toen het reddingsteam aan land ging in de IJslandse haven..
Er was wat boe geroep van de menigte aan de wal , daar de trawlers werden begeleid bij de binnenkomst in de haven, door de IJslandse politie boot Thor.
Ze dachten blijkbaar, dat wij opgebracht werden voor illegaal vissen, volgens een dek knecht.
Maar de hele bemanning kreeg een vriendelijke ontvangst.
Schipper Bedfort 's enige commentaar over  de  acties van het Gerecht gebouw, toen hij Fleetwood bereikte was....... het was een vuil spelletje !
Ik had nooit mijn gezicht op IJsland laten zien,  als mijn geweten niet zuiver was.
Hij verklaarde verder dat de Lord Lloyd op het punt stond om ten onder te gaan toen de Mariner haar bereikte.

Drie weken later keerde het schip, dat niet wilde zinken, in Fleetwood terug.
Samen met schipper Spearpoint, was de helft van de originele bemanning aan boord gebleven, om te helpen bij de reparaties, nadat de rest van de bemanning naar huis was gevlogen.
De 42 jaar oude schipper zei, dat de bemanning een goed stuk werk had geleverd..
Tonnen kolen moesten worden verplaatst vanuit de machine kamer naar de stookplaat en bunkers
Een mand vol per keer.
Het water had op sommige plaatsen, ongeveer 10 voet hoog  in het schip gestaan..
Een IJslandse kikvorsman had het lek onder waterlijn dicht gemaakt, waardoor het water door de pompen kon worden verwijderd.
Schipper Spearpoint verklaarde dat  de moeilijkheden waren veroorzaakt door een onderwater projector van de diepte meter, die was afgescheurd van de romp..
Hij voegde hier nog aan toe...
Het schip mag dan wel oud zijn.... 27 jaar oud....... maar wat een fijn schip,

Einde




Pagina's: [1] 2 3 4 5 ... 99


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.4 | SMF © 2006, Simple Machines LLC Valid XHTML 1.0! Valid CSS!